วันนี้ 18 มีนาคม 2555 19.30 น. ณ BTS สยาม
ไม่รู้จะขอบคุณยังไง ... ขอฝากคำขอบคุณผ่านทางนี้ นะคะ หวังว่า ข้อความนี้จะไปถึง (หรือเปล่า)
ขณะยืนต่อแถวเพื่อรอขึ้น BTS ที่สถานีสยาม มุ่งหน้าสู้ หมอชิต (วันนี้คนไม่เยอะ เท่าไร โชคดีไป) เราเดินมาต่อแถวด้านหลัง ผู้ชายที่ใส่เสื้อยืดสีเทา กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ ถือถุงกระดาษ 2 ใบ (ใหญ่บึ้ม) ด้วยมือข้างเดียว
ติ่ง ติง ติง ต่อง .... เอี๊ยดดดดดดด BTS เข้าสู่ ชานชลา ผู้คนวุ่นวาย เดินออกมาจากรถไฟฟ้าเต็มไปหมด บวกกลับ ผู้คนที่พยายามแทรกตัวเพื่อที่จะเข้าสู่ภายในตัวรถ เพื่อเล่นเก้าอี้ดนตรี อย่างบ้าคลั่ง (ประหนึ่งว่า ไปเดินขาลาก เหนื่อยมากกก ไม่ไหวจะยืนนน เบียดแทรกตัวเพื่อไปนั่ง)
ขณะนั้นเดินต่อแถวเพื่อเข้าสู่ภายในตัวรถ BTS มีผู้ชายใส่เสื้อสีดำ ซึ่งต่อแถวอยู่ด้านหลังของเรา พยายามชะเง้อ ๆ ๆ หาทางแทรก เบียด ดดดด ท่าทางเหมือนกลัวจะไม่ได้ขึ้น ทั้งๆ ที่คนก็ไม่เยอะมากมาย ขนาดนั้น (จะเบียดเพื่อ...โรคจิตปะเนี่ย) ไอ้เราก็กลัว ๆ รีบเดิน ตามหลังผะชายเสื้อสีเทาเข้าไป พื้นที่โดยสารด้านใน คนเยอะพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับเบียดเสียดกันมาก ... ผู้ชายเสื้อดำก็ยังคงเบียดเราอยู่ .... ทันได นั่นเอง ผู้ชายเสื้อสีเทาก็มองมาเห็น ... ( อันนี้เราคิดเอง ) เค๊าพยายามเบียดแทรกตัวเข้าไปยืนยังพื้นที่ว่างตรงกลาง ระหว่างที่นั่ง (ที่ ๆ คนไม่ชอบยืน ... เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบยืน ออ หน้าประตูกันจัง ทั้งๆที่ก็ยังไม่ได้ลง สักหน่อย ด้านในว่างตั้งเยอะ ) ผู้ชายเสื้อสีเทา ได้ที่ยืนเรียบร้อย พร้อมยังเหลือที่ว่างให้ยืนได้อีก 1 ที่ พร้อมที่จับหูห้อย ทันได นั้นเอง ผู้ชายเสื้อสีเทาคนนั้น ก็ส่งสายตามาหาเรา เหมือนจะบอกว่า มายืนตรงนี้สิ (อันนี้เราก็คิดเองเหมือนกัน) เราก็แทรกตัวเข้าไปยืนที่ตรงนั้น พร้อมกลับส่งสายตากลับพร้อมคำขอบคุณที่ออกไปกลับสายตาเช่นกัน (ทำไมไม่คิด เค๊าจะรู้ได้ไงละ กะเธอไม่พูดไรสักคำ ห้วย ! ) ขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ สู้จุดหมาย ผ่านสถานีต่างๆ เราเองไม่กล้าแม้แต่จะพูดคำว่า " ขอบคุณ " ไม่กล้า แม้แต่จะสบตา หรือ มองหน้า .... คิดได้อีกที .... เค๊าก็ลง ไปแล้ว พร้อมกลับคำพูดก่อนลงให้เราได้ยิน ว่า " สวัสดีครับ "
ณ ตอนนี้เราถึงบ้านแล้ว ใน ตอนนั้น ใน เวลานั้น เราอยากบอกว่า ถ้าเราไม่กลัวว่า เราจะพูดขอบคุณเกล้อ กลัวหน้าแตก (กลับสิ่งที่เธอทำ...แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม) เราคงได้พูดคุยกัน ได้กล่าวคำขอบคุณ กับเธอไปแล้ว ..... ^_____^
ถ้าเธอได้อ่าน (มั้ง !!!!ตัวใหญ่ๆ ... มันคงจะไม่บังเอิญขนาดนั้น) เราอยากบอกว่า ขอบคุณนะ สำหรับความเป็นสุภาพบุรุษของเธอ ขอบคุณที่ยังมีผู้ชายดีดีแบบนี้ ในวันที่มีแต่เรื่องร้ายๆ ยังมีเรื่องดีดีให้ได้อมยิ้ม ระหว่างทางเดินเข้าบ้าน
หวังว่า ... เราคงจะได้เจอกันอีก สัญญาว่าจะ ขอบคุณ ให้ ดังๆ เลย ^____^
ปล. คำขอบคุณ พูดง่ายๆ ได้โดยไม่ต้องอาย นะคะ เพื่อนๆ ..... ทุกคน
อยากกล่าวขอบคุณ .. ถึงผู้ชายที่ยืนข้างหน้า
ไม่รู้จะขอบคุณยังไง ... ขอฝากคำขอบคุณผ่านทางนี้ นะคะ หวังว่า ข้อความนี้จะไปถึง (หรือเปล่า)
ขณะยืนต่อแถวเพื่อรอขึ้น BTS ที่สถานีสยาม มุ่งหน้าสู้ หมอชิต (วันนี้คนไม่เยอะ เท่าไร โชคดีไป) เราเดินมาต่อแถวด้านหลัง ผู้ชายที่ใส่เสื้อยืดสีเทา กางเกงยีนส์ รองเท้าแตะ ถือถุงกระดาษ 2 ใบ (ใหญ่บึ้ม) ด้วยมือข้างเดียว
ติ่ง ติง ติง ต่อง .... เอี๊ยดดดดดดด BTS เข้าสู่ ชานชลา ผู้คนวุ่นวาย เดินออกมาจากรถไฟฟ้าเต็มไปหมด บวกกลับ ผู้คนที่พยายามแทรกตัวเพื่อที่จะเข้าสู่ภายในตัวรถ เพื่อเล่นเก้าอี้ดนตรี อย่างบ้าคลั่ง (ประหนึ่งว่า ไปเดินขาลาก เหนื่อยมากกก ไม่ไหวจะยืนนน เบียดแทรกตัวเพื่อไปนั่ง)
ขณะนั้นเดินต่อแถวเพื่อเข้าสู่ภายในตัวรถ BTS มีผู้ชายใส่เสื้อสีดำ ซึ่งต่อแถวอยู่ด้านหลังของเรา พยายามชะเง้อ ๆ ๆ หาทางแทรก เบียด ดดดด ท่าทางเหมือนกลัวจะไม่ได้ขึ้น ทั้งๆ ที่คนก็ไม่เยอะมากมาย ขนาดนั้น (จะเบียดเพื่อ...โรคจิตปะเนี่ย) ไอ้เราก็กลัว ๆ รีบเดิน ตามหลังผะชายเสื้อสีเทาเข้าไป พื้นที่โดยสารด้านใน คนเยอะพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงกับเบียดเสียดกันมาก ... ผู้ชายเสื้อดำก็ยังคงเบียดเราอยู่ .... ทันได นั่นเอง ผู้ชายเสื้อสีเทาก็มองมาเห็น ... ( อันนี้เราคิดเอง ) เค๊าพยายามเบียดแทรกตัวเข้าไปยืนยังพื้นที่ว่างตรงกลาง ระหว่างที่นั่ง (ที่ ๆ คนไม่ชอบยืน ... เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบยืน ออ หน้าประตูกันจัง ทั้งๆที่ก็ยังไม่ได้ลง สักหน่อย ด้านในว่างตั้งเยอะ ) ผู้ชายเสื้อสีเทา ได้ที่ยืนเรียบร้อย พร้อมยังเหลือที่ว่างให้ยืนได้อีก 1 ที่ พร้อมที่จับหูห้อย ทันได นั้นเอง ผู้ชายเสื้อสีเทาคนนั้น ก็ส่งสายตามาหาเรา เหมือนจะบอกว่า มายืนตรงนี้สิ (อันนี้เราก็คิดเองเหมือนกัน) เราก็แทรกตัวเข้าไปยืนที่ตรงนั้น พร้อมกลับส่งสายตากลับพร้อมคำขอบคุณที่ออกไปกลับสายตาเช่นกัน (ทำไมไม่คิด เค๊าจะรู้ได้ไงละ กะเธอไม่พูดไรสักคำ ห้วย ! ) ขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ สู้จุดหมาย ผ่านสถานีต่างๆ เราเองไม่กล้าแม้แต่จะพูดคำว่า " ขอบคุณ " ไม่กล้า แม้แต่จะสบตา หรือ มองหน้า .... คิดได้อีกที .... เค๊าก็ลง ไปแล้ว พร้อมกลับคำพูดก่อนลงให้เราได้ยิน ว่า " สวัสดีครับ "
ณ ตอนนี้เราถึงบ้านแล้ว ใน ตอนนั้น ใน เวลานั้น เราอยากบอกว่า ถ้าเราไม่กลัวว่า เราจะพูดขอบคุณเกล้อ กลัวหน้าแตก (กลับสิ่งที่เธอทำ...แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม) เราคงได้พูดคุยกัน ได้กล่าวคำขอบคุณ กับเธอไปแล้ว ..... ^_____^
ถ้าเธอได้อ่าน (มั้ง !!!!ตัวใหญ่ๆ ... มันคงจะไม่บังเอิญขนาดนั้น) เราอยากบอกว่า ขอบคุณนะ สำหรับความเป็นสุภาพบุรุษของเธอ ขอบคุณที่ยังมีผู้ชายดีดีแบบนี้ ในวันที่มีแต่เรื่องร้ายๆ ยังมีเรื่องดีดีให้ได้อมยิ้ม ระหว่างทางเดินเข้าบ้าน
หวังว่า ... เราคงจะได้เจอกันอีก สัญญาว่าจะ ขอบคุณ ให้ ดังๆ เลย ^____^
ปล. คำขอบคุณ พูดง่ายๆ ได้โดยไม่ต้องอาย นะคะ เพื่อนๆ ..... ทุกคน