ฝากนิยายเรื่อง 24 Time คดีรัก คดีบาปด้วยนะ

ท่ามกลางแสงสีของกรุงเทพมหานครที่ไม่มีวันหลับไหล โรงแรม ‘แกรนด์ โภธินทร์’ ตั้งตระหง่านอย่างสง่างามในฐานะสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง แต่ในค่ำคืนนี้ ความหรูหราเหล่านั้นกลับถูกบดบังด้วยความโกลาหล รถตู้สีขาวของกองพิสูจน์หลักฐานและรถสายตรวจหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าทางเข้า พร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังสะท้อนไปตามท้องถนน

ผู้กองชนกนันท์ ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่ทำให้คนรอบข้างต้องเหลียวมอง เธออยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่รีดจนเรียบกริบ หมวกหม้อตาลสวมประดับอยู่เหนือใบหน้าสวยคมที่บัดนี้ดูเคร่งขรึม ดวงตาคู่เฉี่ยวของเธอกวาดมองสถานการณ์รอบด้านอย่างรวดเร็ว

"หมวดแดน กั้นพื้นที่ชั้น 12 หรือยัง?" เสียงของเธอใสแต่ทรงพลัง

"เรียบร้อยครับ ผู้กอง ผมสั่งปิดลิฟต์ฝั่งที่ผ่านห้องเกิดเหตุทั้งหมดแล้วครับ" หมวดแดน นายตำรวจหนุ่มหน้าซื่อรายงานพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามผู้บังคับบัญชา "แต่ทางโรงแรมดูเหมือนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่ครับ เขาพยายามขอให้เราไม่ใช้ไซเรนตอนเข้ามา"

"บอกพวกเขาว่าชีวิตคนสำคัญกว่าหน้าตาโรงแรม ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย ก็ต้องปล่อยให้เราทำหน้าที่" ชนกนันท์เอ่ยเสียงเย็น

เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าสู่ห้องสวีทหมายเลข 1204 กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ พุ่งเข้าปะทะจมูก ชนกนันท์หยุดยืนอยู่หน้าประตู เธอไม่ได้รีบพุ่งเข้าไป แต่กลับมองสำรวจพื้นทางเดินอย่างละเอียดตามหลักการรักษาสถานที่เกิดเหตุ เพื่อไม่ให้รอยเท้าของเจ้าหน้าที่ไปทับถมรอยเท้าของคนร้าย

"จ่าสมหมาย อย่าเพิ่งขยับอะไรนะ" เธอกำชับดาบตำรวจอาวุโสที่กำลังจะหยิบปลอกกระสุน "รอให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน (พฐ.) มาเก็บคราบเขม่าดินปืนกับลายนิ้วมือแฝงก่อน และอย่าลืมวัดระยะห่างจากศพถึงหัวเตียงด้วย"

บนเตียงคิงไซส์สีขาวนวล ร่างหญิงสาวนิรนามนอนหงายอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ชุดเดรสสีแดงฉานถูกทึ้งจนหลุดลุ่ย ข้อมือทั้งสองข้างมีรอยช้ำสีม่วงคล้ำชัดเจนจากการถูกพันธนาการด้วยของแข็ง ชนกนันท์ย่อตัวลงมองดูบาดแผลที่ลำคอ แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งด้วยความเวทนา ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม

"ไม่ใช่แค่การฆ่าชิงทรัพย์แน่ๆ ร่องรอยการมัดแบบนี้... มันเหมือนการทารุณกรรมทางเพศมากกว่า" ชนกนันท์พึมพำ

ในขณะที่เธอกำลังใช้ปากกาส่องตรวจหาเศษเส้นผมหรือเนื้อเยื่อใต้เล็บของเหยื่อ เสียงโวยวายจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ

"ปล่อยผมสิ! ผมเป็นสื่อนะ ประชาชนต้องรู้ว่ามีผู้หญิงถูกฆ่าตายในที่ของมหาเศรษฐีแบบนี้!"

ชนกนันท์ถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าเจ้าของเสียงคือใคร เธอถอดถุงมือยางออกแล้วเดินตรงไปยังหน้าห้องพัก ที่นั่น พีรวัฒน์ นักข่าวหนุ่มจาก OPEN News กำลังยืนประจันหน้ากับจ่าสมหมาย เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงยีนส์ที่ดูทะมัดทะแมง กล้องถ่ายรูปราคาแพงคล้องอยู่ที่คอ

"คุณพีรวัฒน์ อีกแล้วเหรอคะ?" ชนกนันท์เลิกคิ้วถามพลางกอดอก

"อ้าว... ผู้กอง นึกว่าใคร" พีรวัฒน์ยิ้มยั่วพลางชูกล้องขึ้น "คดีใหญ่ขนาดนี้ ตำรวจมือดีอย่างคุณคงกะจะปิดเคสให้จบภายใน 24 ชั่วโมงเพื่อเอาใจ คุณโภธินทร์ ใช่ไหมล่ะครับ?"

"อย่ามาใช้ตรรกะนักข่าวหิวกระแสกับฉันนะคะ คุณ" ชนกนันท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ความสูงของพีรวัฒน์ทำให้เธต้องเงยหน้าสบตา "ที่นี่คือ Crime Scene การที่คุณพยายามฝ่าฝืนแนวเขต POLICE LINE มันมีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 138 ข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่นะคะ อยากไปนอนกินข้าวผัดที่โรงพักหรือไง?"

"ผม แค่มาหาความจริง ไม่เหมือนพวกตำรวจบางคนที่มาหา 'ทางลง' ให้คนรวย" พีรวัฒน์ลดเสียงต่ำลง ก้มลงมากระซิบใกล้ใบหูของเธอจนชนกนันท์รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "ศพเป็นผู้หญิงใช่ไหม? และเธอก็ไม่ใช่แขกธรรมดา แต่เป็นเด็กในสังกัด 'The Love Room' ที่พวกคุณแกล้งมองไม่เห็นมาตลอด"

คำพูดของเขาทำให้ชนกนันท์ชะงัก "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

"นักข่าวมีหูตามากกว่าที่พวกตำรวจมี 'นาย' ก็แล้วกันครับ คุณผู้กอง" พีรวัฒน์ยิ้มกึ่งสมเพชกึ่งท้าทาย สายตาของเขาไม่ได้มองแค่คดี แต่มองสำรวจใบหน้าสวยหมดจดของชนกนันท์ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ "ถ้าอยากได้ข้อมูลเบื้องลึก... ก็หัดทำตัวให้เป็นมิตรกับสื่อบ้างนะครับ ไม่ใช่เอะอะก็จะใช้กุญแจมือ"

"จ่า! ลากตัวเขาออกไปเดี๋ยวนี้!" ชนกนันท์สั่งเสียงแข็งเพื่อกลบอาการใจสั่นแปลกๆ "และถ้าเขากดชัตเตอร์แม้แต่ครั้งเดียว ยึดเมมโมรี่การ์ดมาตรวจสอบทันที!"

"เดี๋ยวเจอกันครับ ผู้กอง... ผมเชื่อว่าคดีนี้คุณ 'เอาอยู่' แต่อย่าให้ความจริงมันหายไปกับซองเงินขาวๆ ก็แล้วกัน" พีรวัฒน์ทิ้งท้ายพลางโบกมือลา ขณะที่ถูกจ่าสมหมายดันตัวออกไปทางบันไดหนีไฟ

ชนกนันท์ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด และลึกๆ คือความระแวง... เพราะสิ่งที่พีรวัฒน์พูดออกมา มันคือจุดเริ่มต้นของเงามืดที่เธอเองก็กลัวว่าจะต้องเจอจริงๆ

"หมวดแดน..." เธอเรียกเสียงเบา

"ครับ ผู้กอง?"

"ไปเช็คประวัติย้อนหลังของห้องนี้ 6 เดือน และขอรายชื่อพนักงานทุกคนที่เข้า-ออกชั้น 12 ในช่วง 4 ชั่วโมงที่ผ่านมา... ฉันอยากรู้ว่า 'The Love Room' ที่ไอ้นักข่าวคนนั้นพูดถึง มันซ่อนอยู่ที่ไหนในโรงแรมนี้"

แค่ตอนแรกต้องอ่านต่อแบบลบ้วไห

ตามอ่านต่อต่อไปได้เลย ถ้าชอบตอนที่ 1 ขอบคุณค่ะ