เมื่อ “สับปะรด” ถูกเช่าเพื่ออวดรวย?
.
สับปะรด ก็นับว่าเป็นผลไม้ที่เข้ามาในไทยเมื่อนานมาแล้ว และมีการปลูกหรือค้าขายกันจนพบเห็นได้ชินตา แต่รู้ไหมว่าช่วงที่สับปะรดเดินทางจากอเมริกาไปยังส่วนต่าง ๆ ของโลก มันเคยเป็นกระแสความคลั่งไคล้ถึงขั้นคนเราต้อง “เช่าสับปะรด” มาตั้งโชว์เพื่อ “อวดรวย” ด้วย?
.
หลังจากที่โคลัมบัสได้เอาสับปะรดจากกัวดาลูปกลับมายังสเปน ซึ่งก็ขนมาเยอะทว่ากลับเหลืออยู่รอดสมบูรณ์อยู่ลูกเดียวที่นำมากลับมาถวายพระเจ้าเฟอร์ดินานด์แห่งอารากอนและพระนางอิซาเบลแห่งคาสตีล ซึ่งทั้งสองพระองค์ก็โปรดเจ้าผลไม้นี้มาก จนกลายเป็นกระแสก่อนที่จะกระจายออกไปยังประเทศอื่น ๆ เข้าสู่ยุคที่เรียกว่ายุคคลั่งสับปะรด (Pineapple Mania) ที่กินเวลามาจนถึงศตวรรษที่ 19 เลยทีเดียว
.
สับปะรดเป็นที่นิยมมากขึ้นเมื่อชาวดัตช์ดัดแปลงสายพันธุ์จนสามารถปลูกได้ในสภาพอากาศของยุโรป และด้วยความที่มันมีจำกัดและปลูกกันอยู่ไม่กี่แห่งในแต่ละประเทศ ทำให้มันเป็นผลไม้ที่มีความต้องการสูงและราคาแพงด้วย
.
สับปะรดกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหรูหราและร่ำรวย มันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมคนมีเงินในยุโรป ทั้งในผลงานศิลปะ สถาปัตยกรรม ไปจนถึงของประดับตกแต่ง และด้วยความที่มันแพง ทำให้เกิดธุรกิจใหม่ ๆ อย่างการเช่าสับปะรดขึ้นมาในอังกฤษ
.
การเช่าสับปะรด ไม่ได้เป็นการเช่าไปกินแน่นอน แต่เป็นการเช่าไปวางโชว์ในงานเลี้ยงสังสรรค์เฉย ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศสนุกสนาน และโอ้อวดความมั่งคั่ง ซึ่งก็อาจจะยากแก่การเข้าใจของคนในยุคปัจจุบันอยู่เหมือนกัน
.
อย่างไรก็ดี เมื่อการปลูกสับปะรดเริ่มมีมากขึ้นในพื้นที่อาณานิคม และการคมนาคมขนส่งสินค้าสะดวกมากขึ้นจากการมีเรือจักรที่ใช้เวลาเดินทางน้อยกว่าปกติ ราคาสับปะรดก็เริ่มลดลงไม่ได้แพงจนถึงขั้นต้องไปเช่ามาวางโชว์ และคนงานธรรมดาก็สามารถซื้อสับปะรดได้ ทำให้ธุรกิจเช่าสับปะรดก็เริ่มเสื่อมความนิยมไปในเวลาต่อมา หลงเหลือเพียงสับปะรดบ้าน ๆ ที่ราคาไม่ได้สูงเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดา ๆ
.
ที่มา จานโปรด
เมื่อ “สับปะรด” ถูกเช่าเพื่ออวดรวย? .
เมื่อ “สับปะรด” ถูกเช่าเพื่ออวดรวย?
.
สับปะรด ก็นับว่าเป็นผลไม้ที่เข้ามาในไทยเมื่อนานมาแล้ว และมีการปลูกหรือค้าขายกันจนพบเห็นได้ชินตา แต่รู้ไหมว่าช่วงที่สับปะรดเดินทางจากอเมริกาไปยังส่วนต่าง ๆ ของโลก มันเคยเป็นกระแสความคลั่งไคล้ถึงขั้นคนเราต้อง “เช่าสับปะรด” มาตั้งโชว์เพื่อ “อวดรวย” ด้วย?
.
หลังจากที่โคลัมบัสได้เอาสับปะรดจากกัวดาลูปกลับมายังสเปน ซึ่งก็ขนมาเยอะทว่ากลับเหลืออยู่รอดสมบูรณ์อยู่ลูกเดียวที่นำมากลับมาถวายพระเจ้าเฟอร์ดินานด์แห่งอารากอนและพระนางอิซาเบลแห่งคาสตีล ซึ่งทั้งสองพระองค์ก็โปรดเจ้าผลไม้นี้มาก จนกลายเป็นกระแสก่อนที่จะกระจายออกไปยังประเทศอื่น ๆ เข้าสู่ยุคที่เรียกว่ายุคคลั่งสับปะรด (Pineapple Mania) ที่กินเวลามาจนถึงศตวรรษที่ 19 เลยทีเดียว
.
สับปะรดเป็นที่นิยมมากขึ้นเมื่อชาวดัตช์ดัดแปลงสายพันธุ์จนสามารถปลูกได้ในสภาพอากาศของยุโรป และด้วยความที่มันมีจำกัดและปลูกกันอยู่ไม่กี่แห่งในแต่ละประเทศ ทำให้มันเป็นผลไม้ที่มีความต้องการสูงและราคาแพงด้วย
.
สับปะรดกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหรูหราและร่ำรวย มันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมคนมีเงินในยุโรป ทั้งในผลงานศิลปะ สถาปัตยกรรม ไปจนถึงของประดับตกแต่ง และด้วยความที่มันแพง ทำให้เกิดธุรกิจใหม่ ๆ อย่างการเช่าสับปะรดขึ้นมาในอังกฤษ
.
การเช่าสับปะรด ไม่ได้เป็นการเช่าไปกินแน่นอน แต่เป็นการเช่าไปวางโชว์ในงานเลี้ยงสังสรรค์เฉย ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศสนุกสนาน และโอ้อวดความมั่งคั่ง ซึ่งก็อาจจะยากแก่การเข้าใจของคนในยุคปัจจุบันอยู่เหมือนกัน
.
อย่างไรก็ดี เมื่อการปลูกสับปะรดเริ่มมีมากขึ้นในพื้นที่อาณานิคม และการคมนาคมขนส่งสินค้าสะดวกมากขึ้นจากการมีเรือจักรที่ใช้เวลาเดินทางน้อยกว่าปกติ ราคาสับปะรดก็เริ่มลดลงไม่ได้แพงจนถึงขั้นต้องไปเช่ามาวางโชว์ และคนงานธรรมดาก็สามารถซื้อสับปะรดได้ ทำให้ธุรกิจเช่าสับปะรดก็เริ่มเสื่อมความนิยมไปในเวลาต่อมา หลงเหลือเพียงสับปะรดบ้าน ๆ ที่ราคาไม่ได้สูงเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดา ๆ
.
ที่มา จานโปรด