...... ไม่เคยบอก ......

กาลเกิดคำส่งต่อคำเป็นเรื่องกล่าว
ถึงเรื่องราวกาลเอ่ยเล่ากาลก่อนหมาย
กาลเวียนผ่านพาเรื่องราวที่มากมาย
กาลผ่านหายเรื่องที่เล่าไม่หายตาม

คือความจริงกาลเวลาสิ่งบอกเอ่ย
กาลล่วงเลยเกินคำตอบในสิ่งถาม
คราร่วมรักคราขัดแย้งในใจความ
ก่อเกิดตามเรียกนิยามความทรงจำ

ฉันจึงกลัวนิยามกาลผ่านพ้น
กลัวตัวตนที่กล่าวบอกอาจตอกย้ำ
กลัวบางสิ่งที่เอ่ยกล่าวอาจเหนี่ยวนำ
กลัวถ้อยคำกลับทำร้ายใครต่อใคร

จึงไม่พูดใจความคำกล่าวเอ่ย
จึงละเลยกาลเอ่ยเล่าถึงคลาไหน
จึงเพียงมีรอยยิ้มพิมพ์ละไม
จึงเก็บไว้ความรู้สึกตัวฉันเอง

ให้ความจริงหายไปกับตัวฉัน
ให้ความฝันปลอบประโลมใจคว้างเคว้ง
ให้เวลาพาหัวใจผ่านพ้นเอง
ให้ชีวิตเล่าบรรเลงบทต่อไป

ไม่เคยบอกความอ่อนล้าที่ก่อเกิด
ไม่เคยบอกรอยกำเนิดความอ่อนไหว
ไม่เคยบอกว่าชีวิตเจออะไร
ไม่เคยบอกใครต่อใครให้ปลอบโยน

ปล่อยตัวตนให้ประสบเรื่องชีวิต
ปล่อยลิขิตพาชิวิตวิ่งผาดโผน
ปล่อยน้ำตาไร้ใครรู้ไหลโชกโชน
ปล่อยชีวิตให้หยาบโลนกว่าใจความ