"ลูกค้ากะกลางคืน" ตอนที่ 2 | นิยายหลอนหลายตอน

"ลูกค้ากะกลางคืน"
ตอนที่ 2: ชายที่ผิวมีรอยพับ

เที่ยงคืนกว่าแล้ว ถนนเปลี่ยวหน้าร้านเงียบสงัดยกเว้นแว่วเสียงหึ่มของเครื่องยนต์ไกลๆ ที่ไม่เคยเข้ามาใกล้มากกว่านี้

ฉันกำลังเช็ดเคาน์เตอร์ขณะมองถนนมืดนอกหน้าต่างตอนเสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๋งกริ๋งเบาๆ  ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อกันหนาวขาดรุ่ยตรงชายเสื้อเดินเข้าร้านมาทิ้งความมืดมิดไว้เบื้องหลัง

ฉันหายใจขัดตอนเขาวางมือบนเคาน์เตอร์ เขามีรอยยับบนข้อนิ้วมือ, หลังมือ, ยาวเลยขึ้นไปถึงต้นแขน มันเป็นรอยยับลึกเหมือนเหมือนกระดาษที่ถูกพับและคลี่กางออกซ้ำๆ หลายครั้ง

เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉัน พอเปิดดูข้างในมีคำว่า "กาแฟดำ" เขียนอยู่ ฉันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขาพยักหน้าก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะยาวหันหน้าไปทางถนนมืดข้างนอก

ฉันเทกาแฟใส่แก้วกาแฟก่อนยกไปเสิร์ฟ มองเห็นเขาใช้นิ้ววาดเส้นวกวนคดเคี้ยวที่ไม่มีใครมองเห็นบนโต๊ะ เส้นถนนที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น ฉันหยุดยืนมองอย่างสนใจ เสียงหายใจของดังกรอบแกรบคล้ายเสียงเปิดหน้าหนังสือ..

'เหมือนเสียงคนเปิดดูแผนที่เลย' ฉันคิดในใจ

เขาไม่เคยหันมองนาฬิกาบนผนัง และไม่สนใจหันไปมองประตูหน้าสักครั้ง เอาแต่มองผ่านกระจกร้านออกไปยังสีเทาเข้มของถนนลาดยางหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดยามค่ำคืนข้างนอก

ฉันเดินกลับไปเช็ดเคาน์เตอร์ต่อ หลังจากทำงานที่นี่มาหลายปี ฉันรู้ว่าไม่ควรมองลูกค้ากะดึกเหล่านี้นานเกินจำเป็น แต่ก็ยังอดแอบเหลือบไปมองชายแปลกหน้าคนนี้เป็นครั้งคราวไม่ได้ เสื้อกันหนาวของเขามีกลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นหมึก และกลิ่นฝุ่นอ่อนๆ ราวกับของเก่าเก็บหรือหนังสือตำราเก่าในห้องสมุด 'คนส่วนมากมักจะวาดแผนที่บนกระดาษเพื่อจะได้รู้ว่าที่ไหนคือที่ไหน แต่อะไรจะเกิดขึ้นนะ ถ้าสถานที่เหล่านั้นเปลี่ยนที่ได้?' ฉันคิดในใจ

ปกติ ลูกค้าร้านจันทร์เสี้ยวมักพูดน้อยและไม่สุงสิงกับใคร แต่ตอนนี้มีคนขับรถบรรทุกคนหนึ่งเดินผ่าน เขาหยุดมองชายที่ผิวมีรอยพับแล้วถาม "นายจะไปไหนเหรอ?"

ชายที่ผิวมีรอยพับหยุดวาดเส้นบนโต๊ะ เขาเงยขึ้นมองถนนตรงหน้า ปากขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่มีคำใดเล็ดรอดออกมา มีเพียงเสียงกรอบแกรบ.. กรอบแกรบ.. เขามองคนขับรถบรรทุก พยักหน้าเร็วๆ ปากยังสร้างเสียงกรอบแกรบตลอดเวลา เขาลุกยืน เดินไปที่ประตู กวักมือเรียก แล้วชี้ไปที่ถนนมืดข้างนอก

คนขับรถบรรทุกเดินตามเขาช้าๆ ไปทางประตูตาลอยเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ฉันรีบวิ่งไปคว้าแขนเสื้อเขาแล้วดึงสุดแรง

คนขับรถบรรทุกหันมามองฉันงงๆ "กาแฟมั้ยคะ?" ฉันถามพร้อมยิ้มกว้างก่อนดึงแขนเขาไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน

ชายที่ผิวมีรอยพับยังคงยืนมองถนนข้างนอกอยู่พักใหญ่ ก่อนเดินคอตกออกประตูไปสู่ความมืดมิดข้างนอก

ไม่มีใครรู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร แต่ฉันเคยได้ยินคนแถวนี้พูดกันว่า เขาเป็นขนส่งสินค้าทางไกลที่เกิดหลงทางหายตัวไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ว่ากันว่าถนนสายนี้บางครั้งเปลี่ยนเส้นทางเอง เขาไม่ได้ยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้ตายจากไปไหน ราวกับว่าเขาเป็นสำเนาแผนที่สุดท้ายของเส้นทางของตัวเองที่ยังคงวนเวียน ยังคงค้นหา บ้านและเมืองที่ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

เขาไม่ตั้งใจทำร้ายใครและปกติแล้วไม่มีพิษภัย แต่ถ้าคุณถามเขาว่าเขาจะไปไหน เขาอาจจะพยายามพาคุณไปตามเมืองที่ไม่มีอยู่จริงกับเขาด้วย

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

อ่านตอนต่อไป: https://www.creepyrice.com/read/5d85676b-b140-428a-b182-ea2175d65e87

▫️แต่งโดย: ณ เสียงฝน
⚡️สงวนลิขสิทธิ์ตาม พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ โดย "ณ เสียงฝน"
ผลงานชิ้นนี้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของผลงานแต่เพียงผู้เดียว ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ เผยแพร่ ดัดแปลงเนื้อหา หรือนำไปใช้ไม่ว่ากรณีใดๆ (ทั้งส่วนตัวและเชิงพาณิชย์) เว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เขียนเท่านั้น
​ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามและการสนับสนุนนะคะ 🌧️✨
​#เรื่องเล่าผี #เรื่องหลอน #เรื่องลึกลับ #TalesCorner