อยากถามคนที่มีพ่อแม่เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ ว่าทุกคนรับมือกันยังไง
พ่อของเราเป็นคนพูดมากค่ะ เจอใครก็ชวนคุยได้ตลอด แต่ที่ทำให้เราอึดอัดคือ พ่อชอบเอาเรื่องส่วนตัวของตัวเองและเรื่องภายในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งที่บางเรื่องเราคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คนนอกรับรู้เลย
อย่างเวลาออกไปข้างนอก เจอคนที่ไม่รู้จักกันก็สามารถเล่าเรื่องในบ้านให้เขาฟังได้ หรือเวลาไปโรงพยาบาล เจอคนป่วยคนอื่นก็คุยกันไปเรื่อย ๆ เล่าว่าตัวเองป่วยเป็นอะไร บ้านอยู่ที่ไหน มีลูกกี่คน รวมถึงเรื่องส่วนตัวอื่น ๆ ด้วย
ที่สำคัญคือเราเคยบอกพ่อแล้วนะคะว่า อย่าเอาเรื่องส่วนตัวของตัวเองหรือเรื่องในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง เพราะบางเรื่องมันก็เป็นเรื่องภายในครอบครัว ไม่ใช่ทุกเรื่องที่จำเป็นต้องให้คนนอกรู้ แต่พ่อก็ยังทำเหมือนเดิมค่ะ
เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ระวังเรื่องพวกนี้บ้าง เพราะคนที่พ่อคุยด้วยบางคนก็เป็นแค่คนแปลกหน้า ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลย เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเหล่านั้นจะเอาเรื่องที่พ่อพูดไปเล่าต่อให้ใครฟังอีกหรือเปล่า
บางครั้งเราก็เหนื่อยที่จะพูดแล้วค่ะ เพราะเคยบอกไปแล้วว่าไม่ควรพูดเรื่องส่วนตัวให้คนอื่นฟัง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเหมือนเดิม จนบางทีก็เลือกทำเป็นไม่ได้ยิน ปล่อยให้พ่อพูดไป อยากจะพูดอะไรก็พูดไป เพราะไม่รู้ว่าจะต้องคอยห้ามอีกกี่ครั้ง
แต่ถึงจะปล่อยผ่านไป เราก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดีค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากให้พ่อคุยกับใคร แต่อยากให้รู้จักแยกแยะบ้างว่าเรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนเป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัวที่ไม่ควรเอาไปเล่าให้คนนอกฟัง
ปัญหาคือคนที่ทำแบบนี้เป็นพ่อของเราเอง จะให้พูดแรง ๆ ก็ไม่ได้ และเราก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้พ่อเข้าใจ เพราะพูดดี ๆ ไปแล้วก็ยังเหมือนเดิม
เลยอยากถามคนที่มีประสบการณ์คล้าย ๆ กันค่ะ
มีใครมีพ่อแม่ที่ชอบเอาเรื่องส่วนตัวของคนในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งที่เคยเตือนแล้วบ้างไหมคะ
ถ้าเป็นพ่อแม่ของตัวเอง ทุกคนจะรู้สึกอึดอัดหรือรำคาญไหมคะ
ถ้าเตือนหลายครั้งแล้วแต่ยังทำเหมือนเดิม ทุกคนจะรับมือยังไง
มีวิธีพูดกับพ่อแม่ให้เข้าใจเรื่องขอบเขตความเป็นส่วนตัวไหมคะ
หรือจริง ๆ แล้วเราเป็นคนคิดมากไปเองที่ไม่อยากให้เรื่องในครอบครัวถูกเอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง
อยากฟังความคิดเห็นจากคนที่เคยเจอปัญหาแบบเดียวกันค่ะ เพราะบางครั้งเราก็เหนื่อยใจเหมือนกัน เตือนไปแล้วก็ไม่เปลี่ยน จนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับพ่อดี
พ่อแม่ใครเป็นแบบนี้บ้าง พ่อชอบเอาเรื่องในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งที่เคยบอกแล้วว่าอย่าพูด จนเราเหนื่อยใจ
พ่อของเราเป็นคนพูดมากค่ะ เจอใครก็ชวนคุยได้ตลอด แต่ที่ทำให้เราอึดอัดคือ พ่อชอบเอาเรื่องส่วนตัวของตัวเองและเรื่องภายในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งที่บางเรื่องเราคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คนนอกรับรู้เลย
อย่างเวลาออกไปข้างนอก เจอคนที่ไม่รู้จักกันก็สามารถเล่าเรื่องในบ้านให้เขาฟังได้ หรือเวลาไปโรงพยาบาล เจอคนป่วยคนอื่นก็คุยกันไปเรื่อย ๆ เล่าว่าตัวเองป่วยเป็นอะไร บ้านอยู่ที่ไหน มีลูกกี่คน รวมถึงเรื่องส่วนตัวอื่น ๆ ด้วย
ที่สำคัญคือเราเคยบอกพ่อแล้วนะคะว่า อย่าเอาเรื่องส่วนตัวของตัวเองหรือเรื่องในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง เพราะบางเรื่องมันก็เป็นเรื่องภายในครอบครัว ไม่ใช่ทุกเรื่องที่จำเป็นต้องให้คนนอกรู้ แต่พ่อก็ยังทำเหมือนเดิมค่ะ
เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ระวังเรื่องพวกนี้บ้าง เพราะคนที่พ่อคุยด้วยบางคนก็เป็นแค่คนแปลกหน้า ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลย เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนเหล่านั้นจะเอาเรื่องที่พ่อพูดไปเล่าต่อให้ใครฟังอีกหรือเปล่า
บางครั้งเราก็เหนื่อยที่จะพูดแล้วค่ะ เพราะเคยบอกไปแล้วว่าไม่ควรพูดเรื่องส่วนตัวให้คนอื่นฟัง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นเหมือนเดิม จนบางทีก็เลือกทำเป็นไม่ได้ยิน ปล่อยให้พ่อพูดไป อยากจะพูดอะไรก็พูดไป เพราะไม่รู้ว่าจะต้องคอยห้ามอีกกี่ครั้ง
แต่ถึงจะปล่อยผ่านไป เราก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดีค่ะ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากให้พ่อคุยกับใคร แต่อยากให้รู้จักแยกแยะบ้างว่าเรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนเป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัวที่ไม่ควรเอาไปเล่าให้คนนอกฟัง
ปัญหาคือคนที่ทำแบบนี้เป็นพ่อของเราเอง จะให้พูดแรง ๆ ก็ไม่ได้ และเราก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้พ่อเข้าใจ เพราะพูดดี ๆ ไปแล้วก็ยังเหมือนเดิม
เลยอยากถามคนที่มีประสบการณ์คล้าย ๆ กันค่ะ
มีใครมีพ่อแม่ที่ชอบเอาเรื่องส่วนตัวของคนในบ้านไปเล่าให้คนอื่นฟัง ทั้งที่เคยเตือนแล้วบ้างไหมคะ
ถ้าเป็นพ่อแม่ของตัวเอง ทุกคนจะรู้สึกอึดอัดหรือรำคาญไหมคะ
ถ้าเตือนหลายครั้งแล้วแต่ยังทำเหมือนเดิม ทุกคนจะรับมือยังไง
มีวิธีพูดกับพ่อแม่ให้เข้าใจเรื่องขอบเขตความเป็นส่วนตัวไหมคะ
หรือจริง ๆ แล้วเราเป็นคนคิดมากไปเองที่ไม่อยากให้เรื่องในครอบครัวถูกเอาไปเล่าให้คนอื่นฟัง
อยากฟังความคิดเห็นจากคนที่เคยเจอปัญหาแบบเดียวกันค่ะ เพราะบางครั้งเราก็เหนื่อยใจเหมือนกัน เตือนไปแล้วก็ไม่เปลี่ยน จนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับพ่อดี