พ่อแม่เลี้ยงดูลูกแบบไหน ลูกก็จะเลี้ยงดูพ่อแม่แบบนั้น จริงมั้ย?

จุดเริ่มต้นจากชีวิตเรา ค่อนข้างลำบากตั้งแต่เด็ก พ่อแม่เลิกกัน มีน้องชายหนึ่งคน แม่ป่วยเป็นโรคจิตเวช ส่วนพ่อแต่งงานใหม่ เราและน้องจึงเติบโตมาอย่างทุลักทุเล จำได้ว่าฝั่งพ่อกับแม่ตกลงกันให้เราไปอยู่กับพ่อส่วนน้องอยู่กับแม่ แม่อาศัยอยู่กับยาย ส่วนเราคือพ่อก็เอาไปฝากไว้กับปู่ย่า หรือไว้กับญาติฝั่งพ่อ แล้วพ่อก็ปล่อยให้เราเติบโตอย่างตามมีตามเกิด แล้วไปแต่งงานใหม่ เราอยู่กับปู่ย่าก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนบ้าน เหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในบ้านตลอดแต่เราก็อดทนอดกลั้นต่อคำพูดต่างๆนาๆจนเรียนจบ ม.3และออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน เเละหาลู่ทางเรียนต่อ จำได้ว่าเราลำบากมากทั้งทำงานและเรียน มีหลายครั้งที่หิวเพราะไม่มีเงินเลยจะโทรขอเงินจากพ่อทีก็ติดต่อแทบไม่ได้ แทบจะไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเลย จนกระทั่งวันที่เราทำสำเร็จ จนเรียนจบป.ตรี พ่อก็เริ่มติดต่อมาบ้าง และพยายามเข้ามามีบทบาทในฐานพ่อ ยอมรับตรงๆว่ามันมีทั้งความรัก ความเกลียด ความแค้น และความห่วงใยอยู่ในความรู้สึก ที่อธิบายไม่ถูก เวลาพ่อโทรมาขอเงินเราก็จะมีความคิดถึงช่วงเวลานั้นโผล่เข้ามาตลอด และอยากจะแก้แค้นโดยการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นความยากลำบากของพ่อบ้าง เหมือนที่พ่อเคยทำกับเราตอนเรายังเด็ก พ่อยังทำเป็นไม่สนใจลูกคนนี้และไปใช้ชีวิตกับครอบครัวใหม่ได้อย่างสบายใจได้ ตอนนี้ลูกคนนี้ดูแลตัวเองได้แล้วก็อยากจะทำเช่นนั้นบ้างได้มั้ย