เอาไงดีคะทุกคน

สวัสดีค่ะ ปัจจุบันอายุ16-17ปี ขอย้อนเรื่องไปเมื่อ3-4ปีก่อนนะคะ ตอนนั้นอายุแค่13ปี เราได้รู้จักกับคนๆนึงและอีกหลายคนแต่คนคนนึงนั้นหมายความว่าคนนั้นเป็นทอมนะคะ ในตอนนั้นเราอายุแค่ 13 ปีเราไม่มีความยับยั้งชั่งใจไม่มีความรับผิดชอบยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยยังรู้จักแค่คำว่าสนุกอยากไปนั่นไปนี่ตอนแรกก็อยู่จังหวัดเดียวกันกับแม่นี่แหละค่ะอาศัยอยู่กันกับแม่ที่นี้พอเริ่มรู้จักคุณมาเรื่อยๆก็เลยย้ายไปอยู่ที่บ้านเขาอยู่คนละจังหวัดกันแล้วค่ะกับแม่ณตอนนั้นซึ่งในตอนนั้นก็อยากจะมีแฟนก็เลยตกลงคบกันกับทอมคนนั้นค่ะ  เขาปฏิบัติดีกับเราทุกอย่างต้นต่อมาเรามารู้ว่าเขาชวนเราไปไหนนี่ล่ะค่ะ เราก็เลยได้ไปกับเขาแล้วเราก็เห็นว่าเขาเอาตังค์มาจากไหนเยอะแยะทีนี้เราก็มาดูในภายหลังว่าเขาเอามอเตอร์ไซค์ที่แม่เป็นคนออกแล้วผ่อนให้เรานำไปขายข้ามฝั่งประเทศเพื่อนบ้านไปแล้ว  ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูกเลยเราจำความรู้สึกนั้นได้แต่มันไม่สามารถทำอะไรได้แล้วเพราะว่าเขาอยู่กับคนกลุ่มเยอะเขาอยู่ที่บ้านเขาเขามีญาติมีพี่มีน้องเราไม่มีใครเลย ต้นอะไรคิดว่าโอเคเดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้เพราะเขาบอกว่าเขาจะรับผิดชอบเองไม่เป็นไรเขาจะทำงานหาตังค์ให้เองต่อมาพอเงินเริ่มหมดเขาก็บอกว่าให้ลองเอา iPhone ที่เราใช้อยู่อ่ะลองเอาไปจำนำดูไหม ตอนนั้นเราก็ยังไม่เห็นด้วยก็เลยไม่ได้ออกไปค่ะมาช่วงดึกๆเราก็เลยหลับตื่นเช้ามาโทรศัพท์แล้วก็หาไม่เจอเขาบอกว่าเขาเอาไปจำนำให้ป้าเขาแล้วซึ่งป้าเขาก็บอกว่าถ้าหาตังค์คบราคาที่จำนำก็เอามาคืนแล้วจะโทรศัพท์คืนให้พอเอาตังค์ไปคืนเขาก็ป้าเขาก็ไม่ยินยอมเขาก็ไม่เอาคืนให้สรุปก็ไม่ได้เอาโทรศัพท์ตอนนั้นเสียใจมากก็เลยกลับมาบ้านแล้วเขาก็บอกว่าเขาจะปรับปรุงตัวเขาจะเปลี่ยนตัวใหม่หมดเลยเขาก็เลยกลับไปหาใครอีกครั้งนึงค่ะ ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนั้นไม่รู้เรื่องจริงๆเพราะว่าเป็นแค่เด็กที่อายุ 13 ปีเพิ่งตกประถมมาได้ปีเดียวเอง ต่อมาเพราะเราไปอยู่กับเขาก็เริ่มมีแบบทะเลาะตบตีเรามีช่วงนึงที่เราคิดอยากจะฆ่าตัวเองให้จบๆตอนที่อยู่กับเขาจะได้ไม่ต้องทำเรื่องลำบากให้แม่แล้วก็ให้ใครอีกแต่เราก็หนีมาได้ค่ะเราก็ออกมาเราตัดสินใจอยู่นานมากสรุปก็ออกมาแล้วพ่อกับแม่เราก็ไปรับค่ะ  พอผ่านมา 3-4 ปีนี้อยากจะบอกว่าเรื่องรถอ่ะค่ะพ่อบอกว่ามันไม่ไปไหนหรอกเขาไม่ทำอะไรเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้วก็เลยไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ได้ดำเนินเรื่องอะไรอีกอย่างนึงก็คือเราไม่อยากให้มันแบบต้องมีเรื่องมีราวอ่ะเนี่ยขึ้นโรงพักขึ้นนั่นขึ้นนี่ เราก็เลยปล่อยผ่านจนมาถึงวันนี้มันมีหมายเรียกมาเราก็ว่าจะไปแต่แม่บอกว่าไม่ไปหรอกเราก็งงกับแม่ว่าทำไมถึงไม่ไปแม่บอกว่ามันยุ่งยากแล้วก็ถึงจะรู้สึกยังไงอยู่แต่ก็แล้วแต่แม่เลย  พอมาถึงวันนี้ค่ะปัจจุบันเลยณตอนนี้เลยก็คือมันมีเขาให้เขาส่งคนที่บริษัทรถที่ไปออกรถมาคุยกับแม่แล้วแม่ก็ตกลงไปแล้วว่าภายในเดือนนี้จะหาเงินให้เขา 40,000 กว่าบาทซึ่งวันนี้มันเป็นวันที่ 7 แล้วภายในเดือนนี้เราก็เลยรู้สึกว่ามันจะยังไงอยู่อ่ะ   และเรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วเพราะเราบอกพ่อกับแม่ว่าทำไมถึงไม่ไปทำที่หมายเรียกเขาบอกแล้วเราก็ไปให้ปากคำตามความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างพ่อก็บอกแล้วว่าเขาไม่เชื่อหรอกเพราะว่าเราไม่ได้ไปแจ้งความตั้งแต่แรกและเราก็ไม่มีหลักฐานอะไรเลยเรื่องนี้มันก็จริงค่ะเราไม่มีหลักฐานอะไรเลย  ซึ่งตอนนี้เราเครียดมากเรารู้สึกมันไม่ยุติธรรมเลย พอเราพูดเรื่องนี้กับแม่ขึ้นมาแม่ก็จะพูดเหมือนมันเป็นความผิดเราตลอดใช่เราอาจจะผิดแหละ  เราควรทำอะไรดีคะไม่รู้จะทำยังไงต่อกับชีวิตแล้วคือพ่ออธิบายให้ฟังว่าถ้าเราหาเงิน 40,000 กว่าบาทนี้ให้เขาพอหาให้ก้อนนี้แล้วก็ต้องทยอยให้เขาเป็นเดือนละพันกว่าบาทพันกว่าบาทตลอดซึ่งเราไม่ได้ใช้รถอ่ะเราก็ต้องหาคืนเขาอ่ะ (: พี่ๆให้คำแนะนำหนูได้ไหมคะควรทำไงดี