สวัสดีค่ะ หนูอายุ 17 ปีที่อยู่กับแม่แค่สองคน แม่ติดยาเสwติดและติดเหล้าและเคยเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อนค่ะ ตอนนี้ไม่ทำงานและอาศัยการขอเงินจากฝรั่งเพื่อการอยู่รอดเป็นเดือนๆไป(ไม่พอและไม่แน่นอน) หนูเคยแนะนำให้ทำงานประจำเพื่อความมั่นคงมากกว่านี้ เพราะตลอดเวลาที่อยู่กับแม่มา หนูอดมื้อกินมื้อมาตลอด ไม่รู้ว่าวันไหนจะต้องอด หรือตอนไหนที่จะได้กิน รู้สึกเศร้ามากที่แม้แต่การกินอาหารที่เป็นพื้นฐานของการมีชีวิตอยู่ แม่ยังหาให้หนูไม่ได้ ถ้าใครสงสัยว่าอายุตั้ง 17 แล้ว ทำไมไม่หางานพาร์ทไทม์หรือทำไมไม่ช่วยแม่ คือหนูไม่มีบัตรประชาชนค่ะ หนูเกิดที่เมืองนอกแล้วย้ายมาอยู่ไทยตามแม่หลังจากที่พวกท่านแยกทางกันค่ะ พอไม่มีบัตรประชาชนก็เหมือนตัดโอกาสทุกด้าน หนูเหมือนอยู่ในคุกไปวันๆ หนูเคยบอกแม่ให้จัดการเอกสารให้หนูเพื่อที่จะให้หนูทำงานหาเงินมาช่วยแม่ แม่ก็ไม่ทำอะไรจนหนูอายุเท่านี้แล้วค่ะ ยังดีที่หนูยังได้รับการศึกษาอยู่ แต่ค่าเทอมแม่ก็ยังไม่จ่ายให้เลยค่ะ ทุกครั้งที่เขามีเงินก็มักจะลงกับยาเสwติดและเหล้าหมด ขนาดลูกจะอดตายเขายังเอาเงินก้อนสุดท้ายไปซื้อเหล้าเลยค่ะ หนูเป็นเด็กตั้งใจเรียนค่ะไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ล่าสุดทะเลาะกับแม่ค่ะ ไม่ได้คุยกันมา 4 วันแล้ว เขาประชดหนูโดยการไม่หาข้าวให้กิน และซื้อข้าวมากินเองคนเดียว ปล่อยให้หนูไม่มีทั้งข้าวทั้งน้ำให้กินค่ะ หนูเจอเศษเงินในกระเป๋า 40 ก็เลยซื้อมาม่ามาประทังชีวิตอยู่ค่ะ พอเขาไม่มีเงินจะซื้อยาเขาก็จะนอนยาวๆเหมือนอาการคนขาดยาน่ะค่ะ ถ้าใครยังทนอ่านมาจนถึงตรงนี้ มีใครคนไหนพอมีวิธีเอาตัวรอดให้หนูมั้ยคะ หนูควรทำยังไงดีหนูนึกไม่ออกเลยค่ะ มืดแปดด้าน ญาติฝั่งแม่ก็ไม่มี ฝั่งพ่อก็ไม่มีค่ะ พ่อเขาไม่รับหนูกลับแล้วแน่นอนเพราะเขามีครอบครัวใหม่แล้วค่ะ
ชีวิตมืดแปดด้านในวัย 17