ใจแตกใช่มั้ยคะ (เรื่องยาว ติสั่งสอนได้เต็มที่เลยค่ะ พร้อมรับฟังและอธิบาย)

สวัสดีค่ะ หนูอายุ17นะคะ มีความคิดแบบนี้ ถือว่าเป็นเด็กใจแตกไหมคะ เริ่มเรื่องย้อนไปลึกหน่อยนะคะ หนูไม่ได้เรียนกแล้วค่ะ ลาออก ไม่ใช่เรื่องผู้ชาย ลาออกเพราะมีปัญหากับครูในรร. และหนูเอง ไม่อยากเรียนต่อ ลาออกเองค่ะ ไม่ได้โดนไล่ออก ตอนนั้นอายุ15 พึ่งขึ้นม.3เทอม2 หลังจากลาออกก็อยู่กับตายาย พยาบามทำนายหน้า ตต. แต่ก้ไม่สำเร็จค่ะ เลยย้ายไปขายของตลาดกับลูกพี่ลูกน้องอีกจังหวัดนึง ทำได้2เดือนค่ะ ตังมีพอใช้บ้างไม่พอใช้บ้างตามวันนั้นๆว่าขายได้เท่าไหร่ หารกับพี่สาว หลังจากนั้นแม่ก็จ้างมาช่วยดูแลน้องอาทิตย์ละ1000ค่ะ แต่หนูเป็นเด้กเกเรค่ะ ยังติดบุหรี่อยู่ ตามประสาเด็ดบ้านนอก แม่เลยหักเงินเหลือแค่อาทิตย์ละ500 และหลังจากนั้นผ่านมา3-4เดือน ก้ทะเลาะกันเรื่องจิปาถะ จนเขาไม่ให้ตังเลย หนูไม่ได้โตกับแม่มาตั้งแต่เด็กๆค่ะ พอมาอยู่ร่วมใต้หลังคาเดียวกัน เลยทะเลาะกันบ่อยและหนัก เพราะไม่เคยอยุาร่วมกันนานๆ ต่างฝ่ายต่างคิดทำไมไม่เข้าใจกัน แต่ไม่ยอมคุยกัน ทะเลาะกันหนักจนถึงขั้นเขาเอ่ยปากตัดแม่กับหนู หนูเกเรมากค่ะ กลับบ้านดึก กำลังพยายามเลิกบุหรี่ พยายามปรับตัวเข้าหาแม่ แต่เหมือนจะมีแค่หนูปรับอยู่ฝ่ายเดียว หนูเลย ชั่งใจ รู้สึกไม่ค่อยโอเค ทั้งที่ตัวหนูเองไม่ได้อยากมาอยู่ แต่หนูต้องมาปรับตามใจให้ถูกใจแม่ตลอด โดยที่แม่ก้ไมาได้ปรับเลย ทั้งเรื่องคำพูดและการสั่งสอน ระหว่างนั้นหนูก้พยายามหางานค่ะ รับเสื้อผ้ามาขาย ไลฟ์สด ทำนายหน้าอีกรอบ ก้ถือว่าไปได้โอเคนะคะ และแล้ว เขาก็ให้หนูมาทำงานกับเขา ให้หนูเป็นพนักงานในร้านทำหน้าที่เต็มที่ทุกอย่างค่ะ ทำทุกอย่างเลยเปิดร้านบริการทุกคนยันปิดร้าน ช่วงนั้นเลยเครียดๆค่ะ เพราะพอทำไม่ดีก้โดนตำหนิและเปรีเทียบกับคนในบ้านอีกหลายรอบมากๆ คนพึ่งเคยทำพึ่งเคยลองผิดพลาดกันบ้าง แต่ด่ากันและเปรียบเทียบกันซึ่งๆหน้าแบบนี้ เราที่มองตัวเองเป้ยคนนอกในสายสัมพันธ์บ้านหลังนี้อยู่แล้ว เครียดกว่าเดิมเลยค่ะ  เลยกลับมาดูดบุหรี่ และ ใบเขียวค่ะ จนโดนพ่อจับได้ ก็โดนยึดเงินเดือนอีกค่ะ โดนยึดห้อง มานอนร่วมห้องกันทั้งบ้าน แรกๆเงิกเดือนหนูก็ถูกโอนเข้าบชเก็บตามที่ตกลงแหละค่ะ แต่พักหลังมานี้ ไม่ค่อยเห็นสลิปเลยค่ะ แต่ก็ไม่อะไรนะ เพราะหนูก็กินอยู่กับเขา แต่พอมันเป็นแบบนี้ หนูทำงานหนักเอามากๆ แต่ไม่เคยได้จับเงินตัวเองและบริหารสักครั้ง หนูเลยเฉยเมยค่ะ อะไรฟุ่มเฟือยได้หนูฟุ่มเฟือย เพราะหนูไม่ได้เป้นคนจ่าย เห็นแก่ตัวนะคะ แต่ทำไงได้ เงินที่ตัวเองหา ไม่รุ้อยู่ไหน อะไรโกยได้ก็โกยค่ะ เอาล่ะค่ะ เข้าเรื่องตามหัวข้อแล้วนะคะ ***
พอเป็นแบบนี้ หนูเครียดมากๆเลยค่ะ เพราะหนูโดนกักบริเวณ ไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้ ไป7-11คนเดียวไม่ได้ ไปหาเพื่อนไม่ได้ ไปกินข้าวกับแฟนหรือใครที่นอกจากพ่อแม่ไม่ได้เบยเด้ดขาด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ แม่อนุญาตทุกอย่าง แต่พอหลังๆมาที่หนุเครียดๆกับมาใช้ ใบเขียว เขาก้เป้นแลบนี้ หนูเข้าใจนะคะ หนูทำให้เขาระแวงหนูเอง แต่พอทีนี้มันเป็นแบบนี้มาครึ่งปีแล้วค่ะ หนูไม่ได้เจอเพื่อน หรือใครอื่นเลย นอกจากลูกค้าและพนักงานในร้าน ที่มีแค่1คน ช่วงวัยก้ต่างกันเป้น2ทศวรรศ หนูทำงานหนักมาก หลายวันไม่ได้กินข้าวครบ3มือ ไม่ได้พัก ไม่ได้กำหนดวันหยุดได้เอง ต้องรอไม่มีลูกค้าเท่านั้นถึงจะได้หยุด หยุดก้ไม่ได้ไปไหน นอนอยู่บ้าน หรือแม่พาไปข้างนอก หนูจากเคยมีอิสระมากๆ พอมาอยู่ในสถานกานแลบนี้เครียดมากค่ะ บางวันจิตตก ซุ่มร้องไห้เงียบๆในห้องน้ำหรือใต้ผ้าห่ม ทำงาหนักหนูไม่เคยว่าคนจัดคิวเลยค่ะ หนูทำได้ แต่หนูแค่อยากมีวันหยุด ที่เลือกได้ หรือไปไหนมาไหนกะเพื่อนได้เหมือนเดิม อิสระเหมือนเดิม บางวันมันจิตตกมากๆ จนอยากเดินออกไปจากล้าน เวลาดึกๆ ตี1-2 ที่นอนไม่หลับ อยากไปเดินเล่นเงียบๆ มีเวลาคุยกับตัวเอง ทบทวนทุกอย่าง แต่ในชีวิตมันทำไม่ได้เลยค่ะ บางทีก้แอบมีคิดบ้างว่า อยากจะหนีไปอยู่บ้านแฟน พึ่งคบกันได้1ปีค่ะ แต่หนูก้ชั่งใจ เพราะกลัวเขาโดนคดีตาม กม หลายๆอย่าง แต่หนูอยากเอาตัวเองออกไปจากตึกนี้ อยากมีอิสระเหมือนเดิม แต่ดูทรงพ่อแม่แล้ว เขาคงไม่ปล่อยหนูง่ายๆ หนูเลยคิดมาตลอดว่า ถ้าอายุครบ18 แล้วเขายังทำแบบนี้กับหนู หนูจะไม่ฟังและไม่ยอมแล้ว อึดอัดมามากๆแล้วค่ะ