ทำความเข้าใจความรวยและความจนด้วยสาเหตุดังนี้

หลักการชีวิตและควมรวยให้เกิดความเข้าใจพัฒนาคุณภาพความรู้ความคิดในการเป็นคนมีอาชีพหรือเลือกแบบที่คิดว่าพอใจ

หาเงินได้ก็แยกแยะว่าเก่งหาเงิน ทำอย่างอื่นได้ก็เก่งอย่างนั้น มันส์กว่าก็ได้ เขาก็ว่าความสุขแค่การงีบ ถ้าไม่ทำอะไรเก่งเลย ยังชีพไม่ได้อะไรดีเลย ถ้าพักนานจนป่วยก็ป่วยยาวไม่มีอะไรกิน ชีวิตอยู่ได้มีความสามารถทำงานได้ดี ก็ดีกว่าชีวิตนอนซมเจ็บป่วย ไม่รู้จะให้ใครสอนใครนี่ล่ะ ที่ยังวางตัวไม่ถูก เจอะเจอผู้คนไม่รู้ใครจะเรียนใครจะสอน ก็ยังคงงงกับการตั้งท่าจะทำอะไรยาก คนจะพูดน้อยลงก็เพราะได้งานทำใช้ฝีมือ คนจึงค่อยๆรวยเงียบๆจนกว่าจะมีโอกาสให้คนอื่นดู แล้วคนอื่นจึงยอมรับได้ว่าเขาคิดผิดต่อคนทำงานมาตลอด คนที่สังคมไว้ใจให้ทำงานจึงทำงานได้เองและก็มีโอกาสจะได้อะไรมากกว่า คนที่สังคมยังคงไม่ค่อยไว้ใจว่าเขาจะทำงานดีหรือไม่ดี ว่างงานพักนึงรู้สึกว่าเหนื่อยล้าการทำงานมามากไป แต่เผลอแปบเดียวชีวิตก็ได้อะไรต่างๆไม่ค่อยได้ แม้จะหยุดไม่ทำงานแต่ทุกข์จิตใจก็เกิดได้จากปัญหายากจนกินไม่อิ่มไม่มีที่นอน  เกิดเป็นคนจึงต้องมีความปกติคือการทำทุกอย่างแก้ปัญหาความทุกข์ของชีวิตได้ คนที่ไม่รู้จักหาเงินเพื่อสิ่งที่จำเป็นจะต้องใช้สำหรับชีวิตตัวเองจะต้องแลกด้วยเงินซื้อ  และเป็นสิ่งที่ตัวเองขาดโอกาสจะทำให้มีคุณภาพและมาตรฐานได้เอง ก็คือคนที่ไม่มีรายได้แม้ทำงานจึงไม่ค่อยมีความเป็นศิลปะน่ายอมรับอย่างคนรวยที่มีงานทำและเข้าใจว่าทำไมต้องทำงานต่างๆ

เห็นคนอื่นได้อะไร แต่ไม่ใช่ชีวิตตัวเองไม่ได้อะไร ก็เลือกจะให้ได้รับมีสิทธิโอกาสเลือก แต่ชีวิตเลือกอะไรเป็นความมีเกียรติแบบไหนล่ะ ถ้าไม่ได้แต่งสบง ก็ต้องไปนุ่งกางเกงยีนส์น่ะสิ คนทุกคนก็ไม่ได้มีมาตรฐานความภูมิใจ ในแบบเดียวกันที่จะต้องมีแต่การแข่งขันแย่งชิงสิ่งเดียว ถ้าไม่เลือกความเครียดและความเจ็บช้ำ เพราะใจร้อนเลือกอยากมีรักก่อนเวลา ประสมกับการมีชีวิตยังไม่มีความมั่นใจอย่างเอาชัวร์ในเรื่องอาชีพจะมีรายได้สูงได้ ก่อนการจะมีคนรักที่จะเป็นคู่ชีวิตได้จริง มีชีวิตจริง หากแม้นานไปสามารถมีรายได้แต่ก็มักสายเกินไปที่จะกลับไปทำชีวิตให้มีความสุขในจิตใจมีความรักอย่างเดิมไม่ได้อีก ก็ไม่ต้องมีความป่วยสำหรับคนจะได้สิทธิที่คนอื่นไม่อยากได้เลย ถ้าเลือกได้อย่างได้งานสบายมีเงินมากไม่ยากบันดาลสุขนั่นล่ะ ที่คนยุคใหม่อยากได้ แต่คนก็มักมีแต่อยากให้คนไม่ต้องมีชีวิตขาดความสุขโดยไม่ได้สอนให้เข้าใจซาบซึ้งของมนุษย์กว่าจะมีความสุข ดูแต่การได้ของชีวิตคนอื่นมากก็ไม่มีสมาธิทำงานให้ตัวเองได้อะไรอีกหลายๆอย่างที่ยังไม่เคยมี ถ้าอยากจะมีความร่ำรวยก็จะต้องเรียนว่าคนรวยจะต้องมีอะไรเป็นแบบไหนบ้าง ถ้าไม่ค่อยได้เรียนแต่สนใจเพียงการเป็นคนมีชีวิตยังไงเท่านั้นก็เป็นคนมีความรู้ยาก ได้อะไรๆก็คือการได้เครื่องจะแต่งเติมเสริมชีวิตให้เป็นคนเป็นผู้ชนะมีความสุขได้บ้างมั้ยล่ะ เขียนไปเขียนมานี่จะชี้โพรงให้กะรอกอยู่หรือเปล่าล่ะนี่ แต่ได้อะไรที่ชีวิตตัวเองได้แล้วก็อย่าระเริงเป็นได้ทีขี่แพะไล่ให้เสียบุคลิก ก็จะเป็นคนดีของสังคมมากกว่าคนเพิ่งมีวาสนา เพราะในการมีชีวิตบนโลกคนบางคนก็มีสิทธิได้มากและก็ยังมีโอกาสจะได้มากไม่รู้จบต่างกับคนบางคนก็ไม่มีสิทธิโอกาสอะไรๆเลยสักเท่าไหร่

คราสของคนจะได้มาก

คนก็จะมีสติก่อนการกอบโกย

ในแหล่งความมั่งมีที่เขาทำได้อย่างไม่ผิด

ด้วยศิลปะการฝึกจิต

ไม่หวัอะไรปานนั้น

พอเพียงในแบบคนจะได้อย่างราบรื่นและมั่นคง

จะเป็นศิลปินถ้าผลงานไม่มีความดัง

จะเป็นศิลปินที่มีคนรู้จักมากได้ยังไง

มีใครคิดว่าตอนนี้สถานะชีวิตจะทำให้มีความรวยหรือความจนในอนาคตของตัวเองครับ