คนเป็นลูกต้อง“กลัว”คนเป็นพ่อมั้ย?

เป็นเรื่องๆหนึ่งค่ะอาจจะฟังให้เป็นนิทานหรือหนังเรื่องหนึ่งก็ได้เราในวัยรุ่นเราอยากรู้ว่าการที่คนเราจะอยู่ร่วมกันต้องกลัวกัน มั้ยคะไม่สามารถอยู่ร่วมกันแบบเคารพให้เกียรติชิ่งกันได้หรอคะเรายอมรับค่ะว่าเราก็วัยรุ่นคนหนึ่งเราก็มีบ้างที่จะดื้อจะเถียงแต่ๆวันๆหนึ่งเราก็ไม่ได้ออกไปทำอะไรค่ะอยู่แต่บ้านออกไปมากสุดก็แค่ไปโรงเรียนกับนานๆที่จะไปบ้านเพื่อนหรือไปหาอะไรกินนิดๆหน่อยๆกับเพื่อนไปเที่ยวแค่กับครอบครัวค่ะเนื่องมาจากทางบ้านไม่ให้ไปไหนขนาดหมู่บ้านเรามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเรายังไม่รู้เลยค่ะ555เราทะเลาะกับที่บ้านบ่อยมากๆพ่อแม่เราแยกทางกันค่ะเราอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงแม่เลี้ยงดูเหมือนจะไม่ชอบเราด้วยญาติทางบ้านบางคนก็ไม่ค่อยชอบเราค่ะเพราะไม่ชอบแม่เราชอบพูดถึงแม่เราอย่างงั้นอย่างงี้แต่เราก็พยายามปล่อยผ่านมาค่ะแม่ไม่ได้เลี้ยงเรามาก็จริงค่ะแต่ไม่เคยขาดการติดต่อกันบางทีแม่ก็มาหาพาไปซื้อของและก็แอบให้เงินแม่จะบอกเสมอว่าไม่ต้องบอกใครนะว่าแม่ให้เรารักแม่มากๆค่ะรู้ว่าแม่มีเหตผลของแม่เราชอบโดนเป่าหูอยู่ตลอด ว่าแม่ไม่เอาเราแม่ไม่รักเรา แม่เลี้ยงชอบพูดเสียๆหายๆสอนให้ลูกแชะเราชอบเอาเรื่องของเราแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวไปพูดกับคนอื่นไม่เว้นแม้กับเพื่อนจนตอนนี้เราไม่กล้าไว้ใจใครแล้วรวม ถึงแฟนเราเรารู้สึกผิดมากๆที่ไว้ใจเขาไม่ไก้100%เพราะมันเป็นปมของเราจริงๆที่ผ่านมาเราไม่เคยโดนปกป้องเลยเราไม่รู้ว่าความู้สึกของคนที่โดนปกป้องมันเป็นยังไงเราทะเลาะกับพ่อ บ่อยค่ะเขาไม่เคยฟังเราเลยเหตผลของเราเขาก็ไม่ฟังคนที่เขาฟังฟังคือเมียใหม่ของเขาเราไม่สามารถพูดอะไรได้เลยเขาอยากให้เราเรียนเก่งเหมือนลูกคนอื่นเหมือนเพื่อนๆแต่เขาไม่เคยสนับสนุนอะไรเราเลยบังคับให้เราเรียนวิทคณิตเราเองก็เรียนไม่ไหวเราหัวไม่ไวเท่าคนอื่นค่ะเรายอมรับแต่เราก็ไม่ได่โง่เพราะสิ่งที่เราเก่งเราไม่เคยถูกสนับสนุนมีแต่ห้ามทุกๆครั้งที่ทะเลาะกันก็จะพูดว่าไม่กลัวกูเลยหรอไม่กลัวกูเลยใช่มั้ยเราเลยอยากรู้ค่ะว่าครอบครัวต้องอยู่ร่วมกันด้วยการกลัวกันหรออคะพ่อเราเป็นผชทำงานมือหนักมากๆส่วนเราตัวเล็กมาก ทุกครั้งที่โดนตบหน้าเรามึนไปหมดเลยเราไม่สามารถสู้หรือปกป้องตัวเองได้เลยเรากลัวไปหมดจนตัวสันเคยยกมือไหว้ก็ยังไม่หยุดตบจนตอนนั้นเราได้แต่นึกกับตัวเองว่าควรมีชีวิตอยู่ต่อ มั้ยจนเขาเคยพูดค่ะว่าเราเกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเขาชอบพูดในแนวที่เหมือนไม่ได้อยากมีเราเป็นลูกจนเราก็รู้วึกเหมือนกันค่ะว่าเราไม่ควรเกิดมาจริงๆและถ้าเราเลือกได้เราคงไปเกิดเป็นสัตว์ที่วันๆไม่ต้องมีคนมาพูดบั่นทอนจิตใจใส่ในทุกๆวันเขาชอบพูดเรื่องจะไม่ส่งเราเรียนจะให้ไปลาออกบ้างจนเราคิดแล้วค่ะว่าเราจะหาเงินเรียนเองคำพูดของเขามันทำให้เราที่กำล้งนึกถึงอนาคตของเราอยู่มันดับวูบเลยค่ะไม่มีกำลังใจไม่มีแรงฮึดสู้เขาดีกับลูกคนอื่นมากๆแต่กลับเราแค่จะพูดดีๆด้วยยังไม่เลยค่ะ555บางทีเราเห็นครอบครัวคนอื่นมีความสุขเราก็แอบมองแล้วก็อิจฉานะคะ555เพราะเราคิดว่ายังไงชาตินี้เราก็คงไม่ได้รับความรู้สึกนั้นเราไม่รู้จะทำอะไรแล้วเราควรทำอย่างไรต่อไปดีถ้าเราไม่มีแฟนเราคงจบชีวิตตัวเองไปแล้วมั้งคะ555เขาดีกับเรามากๆที่บ้านเขาดีมากๆจนเราอายเพราะที่บ้านเราเป็นแบบนี้ไม่กล้าเอาใครมาบ้านไม่กล้าให้ใครคุยกับที่บ้านเพราะเราอายกับนิสัยของคนในครอบครัวที่มองแต่แง่ลบสนใจแต่คำพูดและสายตาคนอื่นแต่ไม่เคยนึกถึงคนข้างๆเราควรทำอย่างไรต่อไปดีคะสมองเรามืดดับมากๆค่ะตอนนี้แปลกมากๆที่เรื่องอะไรแบบนี้เราไม่เคยกล้าที่จะปรึกษาใครแต่ดันมาปรึกษากับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ว่าจะพูดดีกับเราหรือไม่จะเข้าใจเราหรือไม่แต่ก็นั่นแหละค่ะชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้เสียแล้วมันพังหมดแล้วจริงๆค่ะ555555