เดิมทีพ่อกับแม่แยกทางกัน ตั้งแต่เด็กเรารู้สึกอิจฉาเพื่อนที่มีพ่อแม่มารับที่โรงเรียน หรือมาร่วมกิจกรรมต่าง ๆ เพราะเราไม่เคยมีใครมาเลย ตั้งแต่อายุประมาณ 7 ขวบ เราเริ่มรู้สึกว่าครอบครัวเราไม่เหมือนคนอื่น และกลายเป็นคนเงียบ เก็บตัว
ช่วงเวลานั้นมีแค่คุณย่าที่รักและปกป้องเรามาตลอด แต่พออายุ 13 ปี คุณย่าเสียชีวิต ชีวิตเริ่มแย่ลง ป้าและอาไล่ให้ไปอยู่กับพ่อ อาเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบด่าพ่อให้ฟัง และไล่ให้เราออกจากบ้าน บางครั้งมีการใช้คำรุนแรงและทำร้ายร่างกาย เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คำชม ตั้งใจเรียน เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.5 แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชมเลย
ตอนเด็กเราอยู่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้ออกไปไหน อยู่แต่ในบ้าน ทำงานบ้าน และช่วยดูแลคุณปู่ที่ตาบอด เพราะคนอื่นอยู่กรุงเทพ อาจะกลับบ้านแค่เช้ากับเย็น และบางครั้งจะใช้ความรุนแรงเวลาอารมณ์เสีย หรือเวลาขอเงินพ่อไม่ได้ ถึงขั้นไม่ให้เงินไปโรงเรียน เราต้องไปขอความช่วยเหลือจากย่าข้างบ้าน ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณย่าแท้ ๆ ของเรา ย่าข้างบ้านใจดีมาก คอยให้เงิน ให้ข้าว และช่วยไปรับไปส่ง แต่ต้องแอบไปหา เพราะถ้าอารู้จะโดนตี
ต่อมาพ่อมารับเราไปอยู่ด้วย และแนะนำแม่เลี้ยงให้รู้จัก แม่เลี้ยงมีลูกติด 3 คน และพ่อก็มีลูก 3 คนเหมือนกัน ตอนแรกเหมือนจะดูแลดีประมาณ 1-2 เดือน แต่หลังจากนั้นเริ่มมีการแบ่งแยก ลูกฝั่งแม่เลี้ยงได้เรียนโรงเรียนดี ๆ ส่วนเราถูกให้เรียนโรงเรียนวัด เงินไปโรงเรียนก็ถูกลดลง
หลังจากนั้นเริ่มมีความรุนแรงเกิดขึ้น เวลาพ่อกับแม่เลี้ยงทะเลาะกัน แม่เลี้ยงจะมาลงที่เราสามพี่น้อง มีทั้งตบหน้า ด่า และพูดถึงแม่ของเราในทางไม่ดี ต่อมาความรุนแรงหนักขึ้น ต้องทำงานบ้านทุกอย่าง ทำอาหาร ล้างจาน ทำความสะอาด นวดขา หนีบผมให้แม่เลี้ยง และต้องนั่งอยู่หน้าทีวีจนดึกทุกวัน
มีการทำร้ายร่างกายรุนแรง เช่น ใช้ของตีหัว ใช้สันมีดตีหัว บางครั้งเลือดออกแทบทุกวัน จนหัวโน ผมบางจุดไม่ขึ้น เราไม่กล้าบอกพ่อ เพราะพ่อเชื่อแม่เลี้ยงเสมอ แม้จะมีแผล พ่อก็เชื่อว่าเราไปล้มเอง
มีครั้งหนึ่งน้องชายกับพี่สาวโดนทำร้ายจนหัวแตก เลือดออกเต็มพื้น แต่แม่เลี้ยงโกหกพ่อ พ่อก็เชื่อ ต่อมาครูที่โรงเรียนน้องชายเห็นบาดแผล เลยเรียกผู้ปกครองไปคุย และมีการตรวจสอบจากตำรวจ ทำให้แม่เลี้ยงหยุดไปช่วงหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็กลับมาทำร้ายอีก
สุดท้ายเราทนไม่ไหว เลยชวนพี่น้องหนีออกจากบ้าน โดยให้เพื่อนช่วยพาหนี เพราะเราไม่มีมือถือเลย จากนั้นเราติดต่อแม่ และไปเรียน ปวช. ต่างจังหวัด ที่มีที่พักให้ฟรี
หลังเรียนจบ เรามาฝึกงานที่กรุงเทพ และได้มีโอกาสคุยกับพ่อ เล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่พ่อยังเชื่อแม่เลี้ยงอยู่ จนสุดท้ายพ่อเลิกกับแม่เลี้ยง แต่มีหนี้สินตามมา เพราะแม่เลี้ยงแอบเอาเงินไปใช้และไม่จ่ายภาษีแต่ก็ไปไกล่เกลี่ยทยอยจ่าย
ต่อมาพ่อมีแฟนใหม่ และส่งเงินให้แฟนเดือนละหลายหมื่น ทำให้เริ่มทะเลาะกัน เพราะเราคิดว่าพ่อควรโฟกัสครอบครัวก่อน ทั้งเรื่องหนี้และค่าเรียน พ่อบอกว่าไม่มีเงินส่งเราเรียน และมีการใช้ความรุนแรงอีก ถึงขั้นบีบคอน้อง เราเข้าไปช่วยแต่ก็โดนทำร้ายเหมือนกัน
สุดท้ายพ่อไล่เราออกจากบ้าน เราเสียใจมาก เพราะรู้สึกว่าพ่อยอมตัดลูกเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เราเลยพาน้องไปส่งให้แม่ดูแล
ตอนนี้เราเรียนมหาวิทยาลัย ทำงานพาร์ทไทม์ หาเงินเอง ชีวิตเริ่มสงบขึ้น ได้เจอโลกกว้างขึ้น แต่ลึก ๆ ยังเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัว ยังโกรธ และยังเสียใจเวลาเห็นครอบครัวคนอื่น
และอยากถามว่า การตัดสินใจว่าจะตัดขาดจากครอบครัว เป็นสิ่งที่ถูกหรือไม่ถูก🙃🙃
อยากสอบถามปัญหาครอบครัวคะ อาจจะยาวนิดนึ่งแต่พยายามย่อให้สั้นแล้วได้แค่นี้🙏
ช่วงเวลานั้นมีแค่คุณย่าที่รักและปกป้องเรามาตลอด แต่พออายุ 13 ปี คุณย่าเสียชีวิต ชีวิตเริ่มแย่ลง ป้าและอาไล่ให้ไปอยู่กับพ่อ อาเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบด่าพ่อให้ฟัง และไล่ให้เราออกจากบ้าน บางครั้งมีการใช้คำรุนแรงและทำร้ายร่างกาย เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คำชม ตั้งใจเรียน เกรดไม่เคยต่ำกว่า 3.5 แต่ก็ไม่เคยได้รับคำชมเลย
ตอนเด็กเราอยู่ต่างจังหวัด ไม่ค่อยได้ออกไปไหน อยู่แต่ในบ้าน ทำงานบ้าน และช่วยดูแลคุณปู่ที่ตาบอด เพราะคนอื่นอยู่กรุงเทพ อาจะกลับบ้านแค่เช้ากับเย็น และบางครั้งจะใช้ความรุนแรงเวลาอารมณ์เสีย หรือเวลาขอเงินพ่อไม่ได้ ถึงขั้นไม่ให้เงินไปโรงเรียน เราต้องไปขอความช่วยเหลือจากย่าข้างบ้าน ซึ่งเป็นน้องสาวของคุณย่าแท้ ๆ ของเรา ย่าข้างบ้านใจดีมาก คอยให้เงิน ให้ข้าว และช่วยไปรับไปส่ง แต่ต้องแอบไปหา เพราะถ้าอารู้จะโดนตี
ต่อมาพ่อมารับเราไปอยู่ด้วย และแนะนำแม่เลี้ยงให้รู้จัก แม่เลี้ยงมีลูกติด 3 คน และพ่อก็มีลูก 3 คนเหมือนกัน ตอนแรกเหมือนจะดูแลดีประมาณ 1-2 เดือน แต่หลังจากนั้นเริ่มมีการแบ่งแยก ลูกฝั่งแม่เลี้ยงได้เรียนโรงเรียนดี ๆ ส่วนเราถูกให้เรียนโรงเรียนวัด เงินไปโรงเรียนก็ถูกลดลง
หลังจากนั้นเริ่มมีความรุนแรงเกิดขึ้น เวลาพ่อกับแม่เลี้ยงทะเลาะกัน แม่เลี้ยงจะมาลงที่เราสามพี่น้อง มีทั้งตบหน้า ด่า และพูดถึงแม่ของเราในทางไม่ดี ต่อมาความรุนแรงหนักขึ้น ต้องทำงานบ้านทุกอย่าง ทำอาหาร ล้างจาน ทำความสะอาด นวดขา หนีบผมให้แม่เลี้ยง และต้องนั่งอยู่หน้าทีวีจนดึกทุกวัน
มีการทำร้ายร่างกายรุนแรง เช่น ใช้ของตีหัว ใช้สันมีดตีหัว บางครั้งเลือดออกแทบทุกวัน จนหัวโน ผมบางจุดไม่ขึ้น เราไม่กล้าบอกพ่อ เพราะพ่อเชื่อแม่เลี้ยงเสมอ แม้จะมีแผล พ่อก็เชื่อว่าเราไปล้มเอง
มีครั้งหนึ่งน้องชายกับพี่สาวโดนทำร้ายจนหัวแตก เลือดออกเต็มพื้น แต่แม่เลี้ยงโกหกพ่อ พ่อก็เชื่อ ต่อมาครูที่โรงเรียนน้องชายเห็นบาดแผล เลยเรียกผู้ปกครองไปคุย และมีการตรวจสอบจากตำรวจ ทำให้แม่เลี้ยงหยุดไปช่วงหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็กลับมาทำร้ายอีก
สุดท้ายเราทนไม่ไหว เลยชวนพี่น้องหนีออกจากบ้าน โดยให้เพื่อนช่วยพาหนี เพราะเราไม่มีมือถือเลย จากนั้นเราติดต่อแม่ และไปเรียน ปวช. ต่างจังหวัด ที่มีที่พักให้ฟรี
หลังเรียนจบ เรามาฝึกงานที่กรุงเทพ และได้มีโอกาสคุยกับพ่อ เล่าทุกอย่างให้ฟัง แต่พ่อยังเชื่อแม่เลี้ยงอยู่ จนสุดท้ายพ่อเลิกกับแม่เลี้ยง แต่มีหนี้สินตามมา เพราะแม่เลี้ยงแอบเอาเงินไปใช้และไม่จ่ายภาษีแต่ก็ไปไกล่เกลี่ยทยอยจ่าย
ต่อมาพ่อมีแฟนใหม่ และส่งเงินให้แฟนเดือนละหลายหมื่น ทำให้เริ่มทะเลาะกัน เพราะเราคิดว่าพ่อควรโฟกัสครอบครัวก่อน ทั้งเรื่องหนี้และค่าเรียน พ่อบอกว่าไม่มีเงินส่งเราเรียน และมีการใช้ความรุนแรงอีก ถึงขั้นบีบคอน้อง เราเข้าไปช่วยแต่ก็โดนทำร้ายเหมือนกัน
สุดท้ายพ่อไล่เราออกจากบ้าน เราเสียใจมาก เพราะรู้สึกว่าพ่อยอมตัดลูกเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เราเลยพาน้องไปส่งให้แม่ดูแล
ตอนนี้เราเรียนมหาวิทยาลัย ทำงานพาร์ทไทม์ หาเงินเอง ชีวิตเริ่มสงบขึ้น ได้เจอโลกกว้างขึ้น แต่ลึก ๆ ยังเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัว ยังโกรธ และยังเสียใจเวลาเห็นครอบครัวคนอื่น
และอยากถามว่า การตัดสินใจว่าจะตัดขาดจากครอบครัว เป็นสิ่งที่ถูกหรือไม่ถูก🙃🙃