มีอะไรที่ฮีลใจเราได้ดีที่สุดที่ไม่ใช่แค่เวลา

คือน้องมาผมถึงเสียผมเลี้ยงน้องมาตั้งแต่ตายังไมาเปิดเลี้ยงมาได้สองปีนิดๆและสองวันน้องหายออกจากบ้านและวันนี้ตอนเช้าผมไปเจอน้องอยู่ที่บ้านสวนของผมซึ่งมันอยู่กลางป่าและไกลบ้านของผู้คนมากๆทั้งมืดทั้งหนาวเพราะฝนตกน้องคงเหงาและกลัวมากเลยที่อยู่ตัวคนเดียวในที่แบบนั้นแล้วผมก็อุ้มน้องใส่รถกลับมาที่บ้าน(ผมดีใจจนร้องไห้ที่ได้เจอน้องเป็นหัวรู้สึกที่แบบโครตมีความสุข)พอกลับบ้านน้องมีอาการซึม(ซึมตั้งแต่อยู่ที่บ้านสวน)น้องไม่ยอมกินอาหารนอนอย่างเดียวน้องดื่มแต่น้ำและสุดท้ายเวลา17:41น้องก็ได้จากผมไปผมคิดในใจว่ายังไงน้องคงไม่รอดแน่ผมเลยอยู่เฝ้าน้องคอยนอนกอดและลูบหัวอยู่ตลอด
ผมตามหาเขา
ผมดีใจตอนหาเขาเจอ
ผมห่มผ้าให้เขา
ผมคอยดูเขาหายใจ
ผมพยายามหาอาหารและนํ้าให้เขา
และเมื่อถึงเวลาสุดท้าย ผมยังอยู่ตรงนั้นพี่ยังจำสายตาเขาที่เขามองผมแววตาน้องทั้งน่าสงสารและน่าเอ็นดู
เขาจากไปพร้อมสัมผัสจากมือของผม
พร้อมอ้อมกอดของผม
พร้อมคนที่เขาคุ้นเคยที่สุดอยู่ข้าง ๆ
ต่อจากนี้ผมอาจคิดถึงเขาทุกวัน
อาจเผลอมองหาตรงที่เขาเคยนอน
อาจเรียกชื่อเขาโดยไม่รู้ตัว
อาจรู้สึกว่าบ้านเงียบลงอย่างประหลาด
สองวันมานี้น้องไม่กลับบ้านคงจะหนาวคงจะเหงาที่อยู่ตัวคนเดียวในที่มืดๆกลางป่า
น้องแบบตอนใกล้จะไปน้องมีอาการเกร็งตัวและแขนขาปากกระตุกและเริ่มนำลอกนํ้าออกมาเล็กน้อยแล้วก่อนไปน้องสำลอกนํ้าออกมาเยอะมากแล้วน้องก็ค่อยหยุดหายใจผมพยายามจะปั้มหัวใจน้องถึงแม้รู้ว่าจะไม่ได้ผลผมแบบน้องอายุยังน้อยอยู่เลยสองปีนิดๆเอง
น้องคือสิ่งที่บรรเทาอาการแพนิคของผมเป็นสิ่งที่ผมเอ็นดูและรักแบบรักมากๆไม่เคยตีไม่เคยด่าหรือดุน้องเลยผมแบบตอนนี้ทำใจยากมาก
ปล.วันนี้คลินิกสัตว์ปิด😥