ผมขอใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายหน่อยครับ พิมพ์ไปก็น้ำตาไหลไป ไม่รู้จะไปพูดกับใครแล้วจริงๆ
ผมอายุ 29 ปี ทำงานออฟฟิศเงินเดือน 18,000 บาท ส่วนพี่ชายอายุ 32 ปี เรียนจบมาหลายปีแล้วแต่ไม่ยอมทำงานทำการอะไรเลย วันๆ นอนเล่นเกม ตื่นบ่าย นอนเช้า ไปทำงานแป๊บๆ ก็ลาออก อ้างว่าเข้ากับคนที่ทำงานไม่ได้
ภาระในบ้านทุกอย่าง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินอยู่ ผมต้องแบกคนเดียวจนไม่เคยเหลือเงินเก็บเลย แถมพี่ชายยังชอบมาขอเงินค่าน้ำมัน ค่าสั่งข้าวกินอยู่เรื่อยๆ พอผมไม่ให้ เขาก็จะไปงอแงใส่แม่ แล้วแม่ก็จะเดินมาบอกผมว่า "ช่วยพี่มันไปหน่อย เดี๋ยวมันก็ได้งานทำแล้ว" เป็นแบบนี้มาตลอด
และสิ่งที่ทำให้ผมเสียใจที่สุดคือวันนี้วันเกิดผม
ผมเลิกงานกลับมาเหนื่อยๆ หวังแค่ว่าจะได้ยินคำอวยพร หรือคำถามว่าเหนื่อยไหมจากคนในบ้านบ้าง แต่พอเปิดประตูบ้านมา พี่ชายเดินมาพูดใส่หน้าผมทันทีว่า "ขอยืมพันนึงดิ ทำงานได้จะคืน"
พอผมถามกลับไปว่ารู้ไหมวันนี้วันอะไร เขาทำหน้าหงุดหงิดใส่แล้วบอกว่า จะวันอะไรก็ช่าง ยืมแค่พันเดียวทำเป็นงก
จังหวะนั้นแม่เดินมาเห็นพอดี แทนที่จะช่วยพูดอะไร แม่กลับเดินมาด่าผมซ้ำอีกว่า "ให้พี่แกไปก่อนดิ อย่างกกับพี่ชายของตัวเองเลย สันดานไม่ดี"
ไม่มีคำอวยพรสักคำ ไม่มีใครจำได้ แถมยังโดนแม่ด่าซ้ำอีกทั้งที่ผมเป็นคนหาเงินเลี้ยงทุกคนในบ้าน ทุกคนเห็นผมเป็นแค่ตู้ atm ที่ถ้าไม่ให้เงินก็กลายเป็นคนเลวทันที
ผมเดินเข้าห้อง ล็อคประตู แล้วนั่งร้องไห้คนเดียว ตอนนี้พิมพ์ไปน้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด รู้สึกโดดเดี่ยวและเหนื่อยมากจริงๆ TT
อายุ 29 ต้องเลี้ยงพี่ชายอายุ 32 ที่ไม่ยอมทำงาน วันนี้วันเกิดผม... พิมพ์ไปก็น้ำตาไหลไป TT
ผมอายุ 29 ปี ทำงานออฟฟิศเงินเดือน 18,000 บาท ส่วนพี่ชายอายุ 32 ปี เรียนจบมาหลายปีแล้วแต่ไม่ยอมทำงานทำการอะไรเลย วันๆ นอนเล่นเกม ตื่นบ่าย นอนเช้า ไปทำงานแป๊บๆ ก็ลาออก อ้างว่าเข้ากับคนที่ทำงานไม่ได้
ภาระในบ้านทุกอย่าง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินอยู่ ผมต้องแบกคนเดียวจนไม่เคยเหลือเงินเก็บเลย แถมพี่ชายยังชอบมาขอเงินค่าน้ำมัน ค่าสั่งข้าวกินอยู่เรื่อยๆ พอผมไม่ให้ เขาก็จะไปงอแงใส่แม่ แล้วแม่ก็จะเดินมาบอกผมว่า "ช่วยพี่มันไปหน่อย เดี๋ยวมันก็ได้งานทำแล้ว" เป็นแบบนี้มาตลอด
และสิ่งที่ทำให้ผมเสียใจที่สุดคือวันนี้วันเกิดผม
ผมเลิกงานกลับมาเหนื่อยๆ หวังแค่ว่าจะได้ยินคำอวยพร หรือคำถามว่าเหนื่อยไหมจากคนในบ้านบ้าง แต่พอเปิดประตูบ้านมา พี่ชายเดินมาพูดใส่หน้าผมทันทีว่า "ขอยืมพันนึงดิ ทำงานได้จะคืน"
พอผมถามกลับไปว่ารู้ไหมวันนี้วันอะไร เขาทำหน้าหงุดหงิดใส่แล้วบอกว่า จะวันอะไรก็ช่าง ยืมแค่พันเดียวทำเป็นงก
จังหวะนั้นแม่เดินมาเห็นพอดี แทนที่จะช่วยพูดอะไร แม่กลับเดินมาด่าผมซ้ำอีกว่า "ให้พี่แกไปก่อนดิ อย่างกกับพี่ชายของตัวเองเลย สันดานไม่ดี"
ไม่มีคำอวยพรสักคำ ไม่มีใครจำได้ แถมยังโดนแม่ด่าซ้ำอีกทั้งที่ผมเป็นคนหาเงินเลี้ยงทุกคนในบ้าน ทุกคนเห็นผมเป็นแค่ตู้ atm ที่ถ้าไม่ให้เงินก็กลายเป็นคนเลวทันที
ผมเดินเข้าห้อง ล็อคประตู แล้วนั่งร้องไห้คนเดียว ตอนนี้พิมพ์ไปน้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด รู้สึกโดดเดี่ยวและเหนื่อยมากจริงๆ TT