สวัสดีครับชาวพันทิป นี่เป็นกระทู้แรกของผม เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน และตอนนี้ผมย้ายออกมาอยู่บ้านเพื่อนแล้ว เพราะยังช็อกไม่หาย
ผมเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่หอพักเก่าแห่งหนึ่งแถวสะพานควาย เป็นห้องมุมสุดชั้น 4 ฝั่งขวามือคือผนังสุดทางเดิน ส่วนฝั่งซ้ายคือห้อง 408 ผมเป็นคนทำงานสาย Tech เลิกงานดึก กลับถึงห้องทีไรก็เที่ยงคืนตลอด
ความแปลกมันเริ่มตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้า ช่วงตี 1 ผมมักจะได้ยินเสียงเคาะผนังฝั่งห้อง 408 เบาๆ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดี (และคิดว่าผนังมันบาง) ผมเลยเคาะกลับไป ก๊อก ก๊อก
ผ่านไปแป๊บเดียว มีเสียงกระดาษแผ่นหนึ่งถูกสอดเข้ามาใต้ประตูห้องผม!
มันเป็นโน้ตลายมือขยุกขยิก เขียนว่า "ดึกแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกครับ?"
ผมยิ้ม แล้วเขียนตอบกลับไปสอดคืนใต้ประตูเขา "เพิ่งเลิกงานครับ คุณห้อง 408 ใช่ไหมครับ? ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ ชื่อโทนี่นะ"
หลังจากคืนนั้น เรากลายเป็น "เพื่อนคุยยามดึก" ผ่านเศษกระดาษใต้ประตูครับ เขาบอกว่าเขาชื่อ "พี่เก่ง" ทำงานฟรีแลนซ์ดึกๆ เหมือนกัน เราคุยกันสารพัดเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงาน ร้านอาหารอร่อยๆ ยันเรื่องแฟนเก่า พี่เก่งเป็นคนคุยสนุก มุกเยอะ แต่อย่างเดียวคือเขาไม่เคยเปิดประตูออกมาเลย เวลาผมซื้อขนมไปแขวนไว้หน้าห้อง เขาจะรอจนผมเข้าห้องไปก่อนแล้วค่อยเปิดออกมาเอา
คุยกันได้ประมาณ 2 อาทิตย์ มีคืนหนึ่งผมสั่งหมูกระทะมากินคนเดียว เลยเขียนโน้ตชวนพี่เก่ง
"พี่เก่ง ออกมากินหมูกระทะห้องผมไหม ซื้อมาเยอะเลย"
ผ่านไปสิบนาที โน้ตถูกสอดกลับมา "อยากกินนะ... แต่พี่ออกไปไหนไม่ได้หรอก"
ผมอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว ด้วยความเมานิดๆ เลยเดินไปเปิดประตูห้องตัวเอง แล้วไปยืนเคาะประตูห้อง 408
"พี่เก่ง! เปิดประตูเหอะ ไม่ต้องเกรงใจ หมูจะเย็นหมดแล้ว"
ไม่มีเสียงตอบรับ มีแค่เสียงกุกกักข้างใน ผมเลยลองหมุนลูกบิด... ปรากฏว่าลูกบิดมันขึ้นสนิมเกรอะ แถมมี สายสิญจน์ผูกเงื่อนตาย พันรอบลูกบิดไว้อย่างหนาแน่น พร้อมแม่กุญแจดอกใหญ่ที่ล็อกไว้จากด้านนอก
ผมยืนซีดกวัด สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดออกมาจากช่องใต้ประตูห้อง 408 ตรงหน้าเท้าผมสดๆ ร้อนๆ...
ผมก้มลงเก็บมาอ่านด้วยมือที่สั่นหงึกๆ ในนั้นเขียนด้วยตัวหนังสือเบี้ยวๆ กว่าเดิมว่า:
"บอกแล้วไงว่าพี่ออกไปไม่ได้... แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเคาะผนังห้องพี่สักที?"
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมพุ่งตัวไปหาป้าเจ้าของหอทันที ป้าหน้าเสียถ้วนหน้าก่อนจะยอมรับว่า ห้อง 408 ปิดตายมา 3 ปีแล้ว ตั้งแต่มีข่าวนักศึกษาชายคนหนึ่งเสียชีวิตเพราะโรคประจำตัวอยู่ข้างใน แล้วไม่มีใครรู้จนผ่านไปเป็นอาทิตย์...
คำถามคือ... แล้วตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา กระดาษพวกนั้นมันถูกส่งมาจากใคร? และคนที่ตอบโน้ตผมทุกคืน... เขาต้องการอะไรกันแน่?
ผมเพิ่งรู้ว่าห้องเช่าข้างๆ ไม่มีคนอยู่มา 3 ปีแล้ว แล้วคนที่ผมคุยด้วยทุกคืนคือใคร
ผมเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่หอพักเก่าแห่งหนึ่งแถวสะพานควาย เป็นห้องมุมสุดชั้น 4 ฝั่งขวามือคือผนังสุดทางเดิน ส่วนฝั่งซ้ายคือห้อง 408 ผมเป็นคนทำงานสาย Tech เลิกงานดึก กลับถึงห้องทีไรก็เที่ยงคืนตลอด
ความแปลกมันเริ่มตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้า ช่วงตี 1 ผมมักจะได้ยินเสียงเคาะผนังฝั่งห้อง 408 เบาๆ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ด้วยความที่เป็นคนอัธยาศัยดี (และคิดว่าผนังมันบาง) ผมเลยเคาะกลับไป ก๊อก ก๊อก
ผ่านไปแป๊บเดียว มีเสียงกระดาษแผ่นหนึ่งถูกสอดเข้ามาใต้ประตูห้องผม!
มันเป็นโน้ตลายมือขยุกขยิก เขียนว่า "ดึกแล้ว ทำไมยังไม่นอนอีกครับ?"
ผมยิ้ม แล้วเขียนตอบกลับไปสอดคืนใต้ประตูเขา "เพิ่งเลิกงานครับ คุณห้อง 408 ใช่ไหมครับ? ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ ชื่อโทนี่นะ"
หลังจากคืนนั้น เรากลายเป็น "เพื่อนคุยยามดึก" ผ่านเศษกระดาษใต้ประตูครับ เขาบอกว่าเขาชื่อ "พี่เก่ง" ทำงานฟรีแลนซ์ดึกๆ เหมือนกัน เราคุยกันสารพัดเรื่อง ตั้งแต่เรื่องงาน ร้านอาหารอร่อยๆ ยันเรื่องแฟนเก่า พี่เก่งเป็นคนคุยสนุก มุกเยอะ แต่อย่างเดียวคือเขาไม่เคยเปิดประตูออกมาเลย เวลาผมซื้อขนมไปแขวนไว้หน้าห้อง เขาจะรอจนผมเข้าห้องไปก่อนแล้วค่อยเปิดออกมาเอา
คุยกันได้ประมาณ 2 อาทิตย์ มีคืนหนึ่งผมสั่งหมูกระทะมากินคนเดียว เลยเขียนโน้ตชวนพี่เก่ง
"พี่เก่ง ออกมากินหมูกระทะห้องผมไหม ซื้อมาเยอะเลย"
ผ่านไปสิบนาที โน้ตถูกสอดกลับมา "อยากกินนะ... แต่พี่ออกไปไหนไม่ได้หรอก"
ผมอ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว ด้วยความเมานิดๆ เลยเดินไปเปิดประตูห้องตัวเอง แล้วไปยืนเคาะประตูห้อง 408
"พี่เก่ง! เปิดประตูเหอะ ไม่ต้องเกรงใจ หมูจะเย็นหมดแล้ว"
ไม่มีเสียงตอบรับ มีแค่เสียงกุกกักข้างใน ผมเลยลองหมุนลูกบิด... ปรากฏว่าลูกบิดมันขึ้นสนิมเกรอะ แถมมี สายสิญจน์ผูกเงื่อนตาย พันรอบลูกบิดไว้อย่างหนาแน่น พร้อมแม่กุญแจดอกใหญ่ที่ล็อกไว้จากด้านนอก
ผมยืนซีดกวัด สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดออกมาจากช่องใต้ประตูห้อง 408 ตรงหน้าเท้าผมสดๆ ร้อนๆ...
ผมก้มลงเก็บมาอ่านด้วยมือที่สั่นหงึกๆ ในนั้นเขียนด้วยตัวหนังสือเบี้ยวๆ กว่าเดิมว่า:
"บอกแล้วไงว่าพี่ออกไปไม่ได้... แล้วเมื่อไหร่จะเลิกเคาะผนังห้องพี่สักที?"
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมพุ่งตัวไปหาป้าเจ้าของหอทันที ป้าหน้าเสียถ้วนหน้าก่อนจะยอมรับว่า ห้อง 408 ปิดตายมา 3 ปีแล้ว ตั้งแต่มีข่าวนักศึกษาชายคนหนึ่งเสียชีวิตเพราะโรคประจำตัวอยู่ข้างใน แล้วไม่มีใครรู้จนผ่านไปเป็นอาทิตย์...
คำถามคือ... แล้วตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา กระดาษพวกนั้นมันถูกส่งมาจากใคร? และคนที่ตอบโน้ตผมทุกคืน... เขาต้องการอะไรกันแน่?