- หลังจากดูจบในรอบพิเศษมากว่า 1 สัปดาห์ ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเริ่มเอ่ยคำไหนก่อนดีในเมื่อสิ่งที่นำเสนอตลอดระยะเวลาราว 1 ชั่วโมงครึ่งกว่า ถูกจัดวาง Pattern ตาม Feel บทละครอย่างซื่อตรงด้วยเพราะตัวบทได้มีการนำเรื่องราวความรักของรัชกาลที่ 9 กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์มา Adapt กับ Plot ยอดนิยมของไทยอย่าง “การข้ามเวลา” มาเป็นประเด็นสำคัญผ่านการเดินทางตามหา “บางสิ่ง” ที่อยู่ในรูปภาพโดยมีกล้องเป็นสื่อกลางนำพาทุกสิ่งแม้กระทั่งความรักเข้ามาเกี่ยวข้องตามการกำกับของคุณกู่ เอกสิทธิ์ ที่ Debut การกำกับบนจอหนังครั้งแรกร่วมกับผู้จัดละครอย่างคุณหน่อง อรุโณชา ที่เคยฝากผลงานการเป็นผู้จัดละครดังอย่าง บุพเพสันนิวาส (2561) จนทำให้คำว่า “ออเจ้า” กลายเป็นวลีติดปากไปทั่วประเทศจนหลอนหูกันไปข้างมาร่วมในฐานะผู้อำนวยการสร้าง โดยคราวนี้ประเด็นดังกล่าวถูกนำมาเล่าในรูปแบบภาพยนตร์ที่นำเสนอได้อย่างลงตัวและราบรื่นโดยไม่ต้องเสียเวลาคาดการณ์ให้ปวดกบาลว่าแต่ละย่างก้าวจะ Run ไปทางไหน หรือสุดท้ายหวยจะออกมาเป็นเลขอะไร ?
- แม้ Plot ลักษณะนี้จะเป็นที่นิยมและถูกหยิบมานำเสนอในหลากหลายรูปแบบ แต่อย่างนั้นปฏิเสธได้ยากว่าทำออกมากี่ทีก็ยังสนุก เพราะ Concept ของมันสามารถ Adapt ได้สารพัดวิธี เช่นเดียวกับเรื่องนี้ที่สามารถพาเราไปสู่มุมมองที่ต่างจากเรื่องอื่นแถมสามารถพาเราไปดื่มด่ำกับบรรยากาศแวดล้อมได้อย่างตื่นตาตั้งแต่เปิดตัว เมื่อเห็นสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะอยู่ในกรุงเทพ แต่ยังไม่ทราบว่าเป็นที่ไหน ผ่านมุมกล้องของ ตะวัน ช่างภาพหนุ่มที่กำลังโฟกัสไปตาม Details ต่าง ๆ พร้อมเสียงดนตรีประกอบที่ช่วยเร่งอารมณ์ประกอบเหมือนดูโฆษณาการท่องเที่ยวจนกระทั่งสายตาของเขาได้เหลือบไปเห็น มินตรา ภัณฑารักษ์สาว เดินอยู่บนสะพานที่ห่างจากสายตาของเขาไม่กี่เมตร จู่ ๆ ภาพในหัวก็ปรากฏเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าและรูปร่างคล้ายคลึงกับเธอผุดขึ้นมาในโหมดนิมิตรปุ๊บ ความสงสัยของผมจึงเริ่มทำงานทันทีว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ? ในเมื่อพาเข้าสู่นาทีชนวนที่ได้กล่าวไว้ตอนอ่านเรื่องย่อได้อย่างรวดเร็วจนต้องชื่นชมว่าไม่ทำให้เสียเวลารอเก้อเกินเหตุ
- ระหว่างดูการพยายามเชื่อมความสัมพันธ์ของทั้ง 2 ผ่านงานที่ได้รับการ Deal กันอย่างไม่ค่อยเต็มใจ พอเห็นคุณลีน่าในลุคนี้มันอดนึกถึงละครที่เธอแสดงไปไม่นานอย่าง รักหักหลัง (2569) ไม่ได้จนเผลอมโนไปไกลว่าเหมือนกำลังดูภาคต่อหรือภาค Spin-Off ที่คราวนี้เปลี่ยนมาโฟกัสเส้นเรื่องของเธอแบบเต็มระบบแถมความอึ้งคือ มีเรื่อง “ผ้า” เข้ามาเกี่ยวข้องกับการทำงาน ไปจนถึง “การเดินทาง” ผจญยังสถานที่ทางภาคเหนือ อีกที่นี้จะไม่ให้คิดเปรียบเทียบได้ยังไง ? แต่ถึงอย่างนั้นตัวบทยังสร้างความต่างอยู่ไม่ว่าจะ Location ที่ใช้สถานที่สวย ๆ ในตัวจังหวัดอุตรดิษถ์เป็นฉากหลัง หรือประเด็น “เวลา” ที่ถูกนำเสนอส่งผ่านสื่ออย่าง “กล้อง” ที่ตะวันบังเอิญไปพบในร้านขายของเก่าหรือพิพิธภัณฑ์สักแห่งไม่แน่ใจจนสะดุดตาก่อนถอยกลับมาเพื่อนำมันมาใช้ตามหาปมที่ปรากฏในนิมิตของเขาร่วมกับมินตรา พร้อมกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ค่อย ๆ ขยับตาม Situations ต่าง ๆ ซึ่งอย่างไรก็ขาดไม่ได้ในเมื่อมันถูกจัดสรรและหลอมรวมเป็นขนบไปพร้อมกันกับการ Promote Sponsors ในแบบ Tie In ที่แทรกมาเป็นเชิงสัญญะหลายฉาก
- และอีกอย่างที่ต้องมี ซึ่งเป็นส่วนที่ผมไม่ชอบเลยคือมุกตลกที่ถูกนำเสนอตามจริตแบบละครจนสัมผัสได้ถึงความจงใจในการยัดใส่ผ่านตัวละครที่เหมือนถูกกำหนดให้ต้องรับบทนี้เป็นดาบ 2 คมทั้งสร้างความบันเทิงและบดบังวิสัยทัศน์การเล่าในส่วนปมที่ควรให้ความสำคัญกับหน้างานมากกว่าไปเล่นมุก 5 บาท 10 บาทเอาขำแต่ไม่ได้ฮาอะไรกลับมาในเมื่อผ่านไปจำไม่ได้แล้วว่า “เมื่อกี้พูดอะไรไปบ้าง ?” แต่ยังดีที่ประเคนมาไม่เยอะ เพราะช่วงกลางจะเทไปทางเส้นเรื่องของพระ-นางที่แม้กินเวลาพอสมควร แต่กลับทำให้ผมค่อย ๆ ลุ้นไปกับปมจากการสลับ Part ในแบบ Flashback ระหว่างปัจจุบันกับอดีตชาติในช่วงปี 2490 กว่า ๆ ทีละนิด เพื่อเรียบเรียงและเชื่อมโยงทุกสิ่งค่อย ๆ คลี่คลายจากสถานที่ Unseen ในจังหวัดอุตรดิตถ์ หรือจากคำให้การของหญิงสูงวัยในหมู่บ้านที่เป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญของการไขปริศนาที่วนเวียนอยู่ในนิมิต โดยมีบรรยากาศความเป็น Romance ลอยเข้ามาช่วยเชื่อมอารมณ์กับคนดูให้เกิดอาการตามทีหลัง
- ด้วยการแสดงของคุณต่อกับคุณลีน่าที่ร่วมงานกันครั้งแรกแต่มีเคมีดีต่อใจ การรับส่ง Inners แต่ละอิริยาบถทำให้ผมดื่มด่ำไปกับMission ของทั้งคู่จนก่อตัวเป็นความรัก แม้บางช่วงเกิดความสับสนกับการเล่นเป็น 2 ตัวละครที่อยู่คนละยุค ในการใช้คำพูดแบบเดียวกับปัจจุบัน ถึงอย่างนั้นโดยรวมสามารถพาเรื่องเดินหน้าไปได้อย่างสะดวก ก่อนจะมามีจุดพลิกผันให้เกิดความตกใจและยิ้มอ่อนผสมกันว่า มามุกนี้อีกแล้วสินะ เอาล่ะ ในเมื่อมาแบบนี้ก็ต้องติดตามไปต่อจนผ่านพ้นไปสู่บทสรุป ก่อนจากถึงกับโล่งอกว่า “ดีแล้ว ไม่ต้องไหลไปแบบนั้น เดี๋ยวมันจะดูเป็นละครมากเกิน” เพราะเพียงแค่เห็น Poster นึกว่าจะขายคู่จิ้น แต่พอดูจริงกลับพบว่ามีสารที่น่าสนใจคอย Support เคมีของทั้งคู่ ที่ไม่ได้พูดถึงเพียงแค่ความรักของเธอกับฉันผ่านโชคชะตา หากยังสะท้อนวิถีชีวิตผ่านผ้าลายลูกแก้ว ซึ่งเป็นหนึ่งในภูมิปัญญาผ้าทอไทยในโครงการพระราชดำริของมูลนิธิส่งเสริมศีลปาชีพรวมถึงผลกระทบจากการบุกรุกพื้นที่และตัดไม้ทำลายป่าของนายทุนที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในสมัยนั้น จนทำให้ตัวหนังมีเหตุผลรองรับในส่วน Details อื่นให้ใส่ใจไม่ต่างกับรูปถ่ายที่ถูกบันทึกผ่านกาลเวลาก่อนจะนำกลับมาดูอีกครั้งให้หายคิดถึง
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
[CR] No.222 Her in Frame เธอในภาพนั้น (2569) : อดีตอยู่ใน “รูปภาพ” ส่วน ปัจจุบันอยู่กับ “คนตรงหน้า”
- หลังจากดูจบในรอบพิเศษมากว่า 1 สัปดาห์ ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเริ่มเอ่ยคำไหนก่อนดีในเมื่อสิ่งที่นำเสนอตลอดระยะเวลาราว 1 ชั่วโมงครึ่งกว่า ถูกจัดวาง Pattern ตาม Feel บทละครอย่างซื่อตรงด้วยเพราะตัวบทได้มีการนำเรื่องราวความรักของรัชกาลที่ 9 กับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์มา Adapt กับ Plot ยอดนิยมของไทยอย่าง “การข้ามเวลา” มาเป็นประเด็นสำคัญผ่านการเดินทางตามหา “บางสิ่ง” ที่อยู่ในรูปภาพโดยมีกล้องเป็นสื่อกลางนำพาทุกสิ่งแม้กระทั่งความรักเข้ามาเกี่ยวข้องตามการกำกับของคุณกู่ เอกสิทธิ์ ที่ Debut การกำกับบนจอหนังครั้งแรกร่วมกับผู้จัดละครอย่างคุณหน่อง อรุโณชา ที่เคยฝากผลงานการเป็นผู้จัดละครดังอย่าง บุพเพสันนิวาส (2561) จนทำให้คำว่า “ออเจ้า” กลายเป็นวลีติดปากไปทั่วประเทศจนหลอนหูกันไปข้างมาร่วมในฐานะผู้อำนวยการสร้าง โดยคราวนี้ประเด็นดังกล่าวถูกนำมาเล่าในรูปแบบภาพยนตร์ที่นำเสนอได้อย่างลงตัวและราบรื่นโดยไม่ต้องเสียเวลาคาดการณ์ให้ปวดกบาลว่าแต่ละย่างก้าวจะ Run ไปทางไหน หรือสุดท้ายหวยจะออกมาเป็นเลขอะไร ?
- แม้ Plot ลักษณะนี้จะเป็นที่นิยมและถูกหยิบมานำเสนอในหลากหลายรูปแบบ แต่อย่างนั้นปฏิเสธได้ยากว่าทำออกมากี่ทีก็ยังสนุก เพราะ Concept ของมันสามารถ Adapt ได้สารพัดวิธี เช่นเดียวกับเรื่องนี้ที่สามารถพาเราไปสู่มุมมองที่ต่างจากเรื่องอื่นแถมสามารถพาเราไปดื่มด่ำกับบรรยากาศแวดล้อมได้อย่างตื่นตาตั้งแต่เปิดตัว เมื่อเห็นสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะอยู่ในกรุงเทพ แต่ยังไม่ทราบว่าเป็นที่ไหน ผ่านมุมกล้องของ ตะวัน ช่างภาพหนุ่มที่กำลังโฟกัสไปตาม Details ต่าง ๆ พร้อมเสียงดนตรีประกอบที่ช่วยเร่งอารมณ์ประกอบเหมือนดูโฆษณาการท่องเที่ยวจนกระทั่งสายตาของเขาได้เหลือบไปเห็น มินตรา ภัณฑารักษ์สาว เดินอยู่บนสะพานที่ห่างจากสายตาของเขาไม่กี่เมตร จู่ ๆ ภาพในหัวก็ปรากฏเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าและรูปร่างคล้ายคลึงกับเธอผุดขึ้นมาในโหมดนิมิตรปุ๊บ ความสงสัยของผมจึงเริ่มทำงานทันทีว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ? ในเมื่อพาเข้าสู่นาทีชนวนที่ได้กล่าวไว้ตอนอ่านเรื่องย่อได้อย่างรวดเร็วจนต้องชื่นชมว่าไม่ทำให้เสียเวลารอเก้อเกินเหตุ
- ระหว่างดูการพยายามเชื่อมความสัมพันธ์ของทั้ง 2 ผ่านงานที่ได้รับการ Deal กันอย่างไม่ค่อยเต็มใจ พอเห็นคุณลีน่าในลุคนี้มันอดนึกถึงละครที่เธอแสดงไปไม่นานอย่าง รักหักหลัง (2569) ไม่ได้จนเผลอมโนไปไกลว่าเหมือนกำลังดูภาคต่อหรือภาค Spin-Off ที่คราวนี้เปลี่ยนมาโฟกัสเส้นเรื่องของเธอแบบเต็มระบบแถมความอึ้งคือ มีเรื่อง “ผ้า” เข้ามาเกี่ยวข้องกับการทำงาน ไปจนถึง “การเดินทาง” ผจญยังสถานที่ทางภาคเหนือ อีกที่นี้จะไม่ให้คิดเปรียบเทียบได้ยังไง ? แต่ถึงอย่างนั้นตัวบทยังสร้างความต่างอยู่ไม่ว่าจะ Location ที่ใช้สถานที่สวย ๆ ในตัวจังหวัดอุตรดิษถ์เป็นฉากหลัง หรือประเด็น “เวลา” ที่ถูกนำเสนอส่งผ่านสื่ออย่าง “กล้อง” ที่ตะวันบังเอิญไปพบในร้านขายของเก่าหรือพิพิธภัณฑ์สักแห่งไม่แน่ใจจนสะดุดตาก่อนถอยกลับมาเพื่อนำมันมาใช้ตามหาปมที่ปรากฏในนิมิตของเขาร่วมกับมินตรา พร้อมกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ค่อย ๆ ขยับตาม Situations ต่าง ๆ ซึ่งอย่างไรก็ขาดไม่ได้ในเมื่อมันถูกจัดสรรและหลอมรวมเป็นขนบไปพร้อมกันกับการ Promote Sponsors ในแบบ Tie In ที่แทรกมาเป็นเชิงสัญญะหลายฉาก
- และอีกอย่างที่ต้องมี ซึ่งเป็นส่วนที่ผมไม่ชอบเลยคือมุกตลกที่ถูกนำเสนอตามจริตแบบละครจนสัมผัสได้ถึงความจงใจในการยัดใส่ผ่านตัวละครที่เหมือนถูกกำหนดให้ต้องรับบทนี้เป็นดาบ 2 คมทั้งสร้างความบันเทิงและบดบังวิสัยทัศน์การเล่าในส่วนปมที่ควรให้ความสำคัญกับหน้างานมากกว่าไปเล่นมุก 5 บาท 10 บาทเอาขำแต่ไม่ได้ฮาอะไรกลับมาในเมื่อผ่านไปจำไม่ได้แล้วว่า “เมื่อกี้พูดอะไรไปบ้าง ?” แต่ยังดีที่ประเคนมาไม่เยอะ เพราะช่วงกลางจะเทไปทางเส้นเรื่องของพระ-นางที่แม้กินเวลาพอสมควร แต่กลับทำให้ผมค่อย ๆ ลุ้นไปกับปมจากการสลับ Part ในแบบ Flashback ระหว่างปัจจุบันกับอดีตชาติในช่วงปี 2490 กว่า ๆ ทีละนิด เพื่อเรียบเรียงและเชื่อมโยงทุกสิ่งค่อย ๆ คลี่คลายจากสถานที่ Unseen ในจังหวัดอุตรดิตถ์ หรือจากคำให้การของหญิงสูงวัยในหมู่บ้านที่เป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญของการไขปริศนาที่วนเวียนอยู่ในนิมิต โดยมีบรรยากาศความเป็น Romance ลอยเข้ามาช่วยเชื่อมอารมณ์กับคนดูให้เกิดอาการตามทีหลัง
- ด้วยการแสดงของคุณต่อกับคุณลีน่าที่ร่วมงานกันครั้งแรกแต่มีเคมีดีต่อใจ การรับส่ง Inners แต่ละอิริยาบถทำให้ผมดื่มด่ำไปกับMission ของทั้งคู่จนก่อตัวเป็นความรัก แม้บางช่วงเกิดความสับสนกับการเล่นเป็น 2 ตัวละครที่อยู่คนละยุค ในการใช้คำพูดแบบเดียวกับปัจจุบัน ถึงอย่างนั้นโดยรวมสามารถพาเรื่องเดินหน้าไปได้อย่างสะดวก ก่อนจะมามีจุดพลิกผันให้เกิดความตกใจและยิ้มอ่อนผสมกันว่า มามุกนี้อีกแล้วสินะ เอาล่ะ ในเมื่อมาแบบนี้ก็ต้องติดตามไปต่อจนผ่านพ้นไปสู่บทสรุป ก่อนจากถึงกับโล่งอกว่า “ดีแล้ว ไม่ต้องไหลไปแบบนั้น เดี๋ยวมันจะดูเป็นละครมากเกิน” เพราะเพียงแค่เห็น Poster นึกว่าจะขายคู่จิ้น แต่พอดูจริงกลับพบว่ามีสารที่น่าสนใจคอย Support เคมีของทั้งคู่ ที่ไม่ได้พูดถึงเพียงแค่ความรักของเธอกับฉันผ่านโชคชะตา หากยังสะท้อนวิถีชีวิตผ่านผ้าลายลูกแก้ว ซึ่งเป็นหนึ่งในภูมิปัญญาผ้าทอไทยในโครงการพระราชดำริของมูลนิธิส่งเสริมศีลปาชีพรวมถึงผลกระทบจากการบุกรุกพื้นที่และตัดไม้ทำลายป่าของนายทุนที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในสมัยนั้น จนทำให้ตัวหนังมีเหตุผลรองรับในส่วน Details อื่นให้ใส่ใจไม่ต่างกับรูปถ่ายที่ถูกบันทึกผ่านกาลเวลาก่อนจะนำกลับมาดูอีกครั้งให้หายคิดถึง
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้