ขนาดคนขาย ยังไม่กล้าให้คนในครอบครัวตัวเองกินอาหารที่ตัวเองทำ ผู้บริโภคแบบเราต้องรู้สึกยังไงเนี้ย

เช้าที่แสนสดใส หลังจากออกกำลังกาย เดินไปซื้อขนมไทย และน้ำเต้าหู้ ระหว่างรอคิวจ่ายค่าขนมไทย สายตา ก็ชำเลืองไป ร้านข้าวแกงที่อยู่ใกล้ๆ เห็นเด็กน้อยผู้น่ารักน่าจะวัยขวบกว่าๆ ไม่เกิน 3 ขวบ แม่อุ้มอยู่มือน้อยๆ กำลังคว้าถุงแตงกวา ที่หั่นเป็นแว่นเล็กๆใส่ถุงเล็กๆ ที่แม่พ่อน่าจะเตรียมจัดไว้ สำหรับแถมเวลาคนมาซื้อลาบ หรือซื้อยำ พวกน้ำพริก อาหารที่มันกินแนมด้วยกันได้ คนพ่อเหมือนจะหยิบ แตงกวาขึ้นมาชิ้นนึง จะใส่มือให้ลูกกิน คนแม่บอกว่า อย่าๆอย่าเอาให้ลูก พ่อก็บอกว่ามันไม่ติดคอหรอก ให้กินเลยไม่เป็นไร คนแม่บอกว่ามันไม่ได้ล้างอย่าเอาให้ลูกกิน

เจ้าของกระทู้ได้ยินตาเหลือกเลย คุณพระะะ  คือปอกเปลือกหั่นอย่างดีใส่ถุงแต่ไม่ล้าง ทีขนาดลูกตัวเองยังไม่กล้าให้กินเพราะว่ากลัวอันตราย แล้วคนอื่นล่ะทำไมไม่นึกถึง ถ้าลูกค้าป่วยตายหมดจะขายของให้ใคร จะเลิกทำอาชีพนี้แล้วหรอไม่คิดจะขายนานๆเหรอ ทำไมมักง่ายจัง ทีลูกตัวเองคนในครอบครัวตัวเองกลับรู้สึกห่วง แต่ลูกคนอื่น ลูกค้าคนอื่นกับไม่คิดห่วงเขาเลย ทำไมถึงเอามาขายแบบนี้แย่มากเลย

ใครซื้ออาหารนอกบ้าน กินประจำก็ดูดีๆนะคะ เลือกร้านที่แม่ค้าพ่อค้ามีความรับผิดชอบ ใส่ใจลูกค้า และรักในงานในอาชีพของเขา
ส่วนตัวก็พอรู้มานานแล้วแหละว่า เรื่องผักอะไรต่างๆบางร้านก็ไม่ได้ล้างหรอก เพราะบางทีก็เคยเห็นหยิบมาจากถุง หั่นๆโยนลงกระทะเลย แต่พอได้ยินแบบชัดๆ แบบนี้ก็ยอมรับว่าตกใจ และขนลุกมากเหมือนกัน