กระทรวงกลาโหมไทยกำลังผลักดันความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมป้องกันประเทศกับสหรัฐฯ โดยหนึ่งในประเด็นที่น่าจับตาคือแนวคิดการจัดตั้ง โรงงานผลิตอากาศยานไร้คนขับ หรือ UAV ในประเทศไทย ภายใต้กรอบความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมป้องกันประเทศที่ไทยเข้าร่วมกับสหรัฐฯ และพันธมิตร
ความเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นหลังไทยเข้าร่วม Partnership for Indo-Pacific Industrial Resilience หรือ PIPIR ซึ่งเป็นความร่วมมือที่มีสหรัฐฯ เป็นแกนนำ และมีสมาชิก 16 ประเทศ โดยมีเป้าหมายเพิ่มความแข็งแกร่งของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ห่วงโซ่อุปทาน และขีดความสามารถในการผลิตยุทโธปกรณ์ในภูมิภาค
สำหรับ Roadmap ปี 2026 ของ PIPIR สมาชิกเห็นชอบให้เร่งความร่วมมือด้านการผลิต การซ่อมบำรุง และการพัฒนาเทคโนโลยีป้องกันประเทศ โดยครอบคลุมระบบสำคัญอย่าง ขีปนาวุธและโดรน
ล่าสุด มีรายงานว่าคณะกระทรวงกลาโหมไทยเดินทางเยือนสหรัฐฯ ระหว่างวันที่ 2–9 สิงหาคม 2569 และได้เยี่ยมชมการสาธิตเทคโนโลยีอากาศยานไร้คนขับที่ฐานทัพนาวิกโยธินสหรัฐฯ ควอนติโก (Quantico) รวมถึงระบบ LUCAS – Low-Cost Unmanned Combat Attack System ซึ่งเป็นโครงการอากาศยานโจมตีไร้คนขับต้นทุนต่ำของสหรัฐฯ
อย่างไรก็ตาม จุดสำคัญคือ การชมระบบ LUCAS ยังไม่ใช่หลักฐานว่าไทยตกลงผลิต LUCAS ในประเทศ และยังไม่มีข้อมูลสาธารณะที่ยืนยันว่าบริษัทสหรัฐฯ รายใดจะเข้ามาตั้งโรงงาน หรือโรงงานที่กำลังหารือจะผลิต UAV รุ่นใด
หากโครงการผลิต UAV ในไทยเกิดขึ้นจริง ผลที่ตามมาอาจมีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมป้องกันประเทศของไทยอย่างมาก เพราะอาจเปิดทางให้เกิดการพัฒนาห่วงโซ่อุปทานภายในประเทศ การถ่ายทอดเทคโนโลยี การผลิตชิ้นส่วน การซ่อมบำรุง และในอนาคตอาจรวมถึงการผลิตเพื่อการส่งออก ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับข้อตกลงและระดับเทคโนโลยีที่ได้รับอนุญาต
อีกประเด็นที่ถูกจับตามองคือ จีน
ไทยมีความสัมพันธ์ด้านความมั่นคงกับสหรัฐฯ มาอย่างยาวนาน ขณะเดียวกันจีนก็เป็นหนึ่งในประเทศคู่ค้าและหุ้นส่วนสำคัญของไทย ดังนั้นการที่ไทยเพิ่มบทบาทจากผู้จัดซื้อยุทโธปกรณ์ไปสู่การเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่การผลิตอาวุธและ UAV ที่เชื่อมโยงกับสหรัฐฯ จึงอาจมีนัยทางยุทธศาสตร์มากกว่าการซื้ออาวุธตามปกติ
แต่ในเวลานี้ ยังไม่ควรสรุปว่าไทยกำลังเลือกข้างสหรัฐฯ
สิ่งที่ยืนยันได้คือ ไทยเข้าร่วม PIPIR อย่างเป็นทางการ และกรอบดังกล่าวมีเป้าหมายเพิ่มความร่วมมือด้านการผลิตอาวุธและโดรนจริง ขณะที่รายละเอียดของโครงการโรงงาน UAV ในไทย รวมถึงชนิดของโดรน เทคโนโลยี ผู้ลงทุน และตลาดเป้าหมาย ยังต้องรอข้อมูลอย่างเป็นทางการเพิ่มเติม
หากโครงการเดินหน้าได้สำเร็จ นี่อาจถือเป็นอีกก้าวสำคัญของไทยในการเปลี่ยนจาก “ประเทศผู้ซื้ออาวุธ” ไปสู่ “ประเทศผู้ผลิตระบบอากาศยานไร้คนขับ” และอาจทำให้ไทยมีบทบาทมากขึ้นในห่วงโซ่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศของอินโด-แปซิฟิก
คำถามสำคัญต่อจากนี้คือ โรงงานจะผลิต UAV แบบใด ใครจะเป็นผู้ถ่ายทอดเทคโนโลยี และไทยจะสามารถพัฒนาเทคโนโลยีของตัวเองได้มากเพียงใด
กระทรวงกลาโหมไทยกำลังผลักดันความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมป้องกันประเทศกับสหรัฐฯ ผลิตโดรน?
ความเคลื่อนไหวดังกล่าวเกิดขึ้นหลังไทยเข้าร่วม Partnership for Indo-Pacific Industrial Resilience หรือ PIPIR ซึ่งเป็นความร่วมมือที่มีสหรัฐฯ เป็นแกนนำ และมีสมาชิก 16 ประเทศ โดยมีเป้าหมายเพิ่มความแข็งแกร่งของอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ห่วงโซ่อุปทาน และขีดความสามารถในการผลิตยุทโธปกรณ์ในภูมิภาค
สำหรับ Roadmap ปี 2026 ของ PIPIR สมาชิกเห็นชอบให้เร่งความร่วมมือด้านการผลิต การซ่อมบำรุง และการพัฒนาเทคโนโลยีป้องกันประเทศ โดยครอบคลุมระบบสำคัญอย่าง ขีปนาวุธและโดรน
ล่าสุด มีรายงานว่าคณะกระทรวงกลาโหมไทยเดินทางเยือนสหรัฐฯ ระหว่างวันที่ 2–9 สิงหาคม 2569 และได้เยี่ยมชมการสาธิตเทคโนโลยีอากาศยานไร้คนขับที่ฐานทัพนาวิกโยธินสหรัฐฯ ควอนติโก (Quantico) รวมถึงระบบ LUCAS – Low-Cost Unmanned Combat Attack System ซึ่งเป็นโครงการอากาศยานโจมตีไร้คนขับต้นทุนต่ำของสหรัฐฯ
อย่างไรก็ตาม จุดสำคัญคือ การชมระบบ LUCAS ยังไม่ใช่หลักฐานว่าไทยตกลงผลิต LUCAS ในประเทศ และยังไม่มีข้อมูลสาธารณะที่ยืนยันว่าบริษัทสหรัฐฯ รายใดจะเข้ามาตั้งโรงงาน หรือโรงงานที่กำลังหารือจะผลิต UAV รุ่นใด
หากโครงการผลิต UAV ในไทยเกิดขึ้นจริง ผลที่ตามมาอาจมีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมป้องกันประเทศของไทยอย่างมาก เพราะอาจเปิดทางให้เกิดการพัฒนาห่วงโซ่อุปทานภายในประเทศ การถ่ายทอดเทคโนโลยี การผลิตชิ้นส่วน การซ่อมบำรุง และในอนาคตอาจรวมถึงการผลิตเพื่อการส่งออก ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับข้อตกลงและระดับเทคโนโลยีที่ได้รับอนุญาต
อีกประเด็นที่ถูกจับตามองคือ จีน
ไทยมีความสัมพันธ์ด้านความมั่นคงกับสหรัฐฯ มาอย่างยาวนาน ขณะเดียวกันจีนก็เป็นหนึ่งในประเทศคู่ค้าและหุ้นส่วนสำคัญของไทย ดังนั้นการที่ไทยเพิ่มบทบาทจากผู้จัดซื้อยุทโธปกรณ์ไปสู่การเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่การผลิตอาวุธและ UAV ที่เชื่อมโยงกับสหรัฐฯ จึงอาจมีนัยทางยุทธศาสตร์มากกว่าการซื้ออาวุธตามปกติ
แต่ในเวลานี้ ยังไม่ควรสรุปว่าไทยกำลังเลือกข้างสหรัฐฯ
สิ่งที่ยืนยันได้คือ ไทยเข้าร่วม PIPIR อย่างเป็นทางการ และกรอบดังกล่าวมีเป้าหมายเพิ่มความร่วมมือด้านการผลิตอาวุธและโดรนจริง ขณะที่รายละเอียดของโครงการโรงงาน UAV ในไทย รวมถึงชนิดของโดรน เทคโนโลยี ผู้ลงทุน และตลาดเป้าหมาย ยังต้องรอข้อมูลอย่างเป็นทางการเพิ่มเติม
หากโครงการเดินหน้าได้สำเร็จ นี่อาจถือเป็นอีกก้าวสำคัญของไทยในการเปลี่ยนจาก “ประเทศผู้ซื้ออาวุธ” ไปสู่ “ประเทศผู้ผลิตระบบอากาศยานไร้คนขับ” และอาจทำให้ไทยมีบทบาทมากขึ้นในห่วงโซ่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศของอินโด-แปซิฟิก
คำถามสำคัญต่อจากนี้คือ โรงงานจะผลิต UAV แบบใด ใครจะเป็นผู้ถ่ายทอดเทคโนโลยี และไทยจะสามารถพัฒนาเทคโนโลยีของตัวเองได้มากเพียงใด