สวัสดีค่ะ
วันนี้แค่อยากมาใช้พื้นที่ตรงนี้เล่าเรื่องราวชีวิต และอยากหาเพื่อนคุยที่พร้อมจะเปิดใจแลกเปลี่ยนกันจริงๆ
ในวัย 45 ปี วันที่หลายคนอาจกำลังวิ่งตามความฝันหรือสร้างความมั่นคง ชีวิตเรากลับต้องมาเจอจุดเปลี่ยนสำคัญอย่างโรคสโตรก (Stroke) ซึ่งทำให้ในแต่ละวันกลายเป็นการเรียนรู้ครั้งใหม่เสมอ
การต้องทำความเข้าใจกับร่างกายตัวเองที่ไม่ได้เป็นเหมือนเดิม มีทั้งวันที่ท้อ ว้าเหว่ สลับกับวันที่พยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็ง มีหลากหลายอารมณ์เกิดขึ้นในแต่ละวัน นอกจากปรับตัวกับร่างกายตัวเองแล้ว ยังต้องเรียนรู้การปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกับพ่อแม่ในวัยนี้อีกด้วย ซึ่งบางทีก็มีทั้งความเข้าใจและความไม่เข้าใจกันผสมผสานกันไป
แต่อยากได้พื้นที่แบ่งปันประสบการณ์ และอยากมีเพื่อนคุยที่ตั้งใจอ่าน ตั้งใจแลกเปลี่ยนมุมมองชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการรับมือกับความรู้สึก การดูแลกายใจ หรือแม้แต่เรื่องเรื่อยเปื่อยในแต่ละวัน
ใครที่กำลังเผชิญช่วงเวลาที่ต้องปรับตัว หรือมีมุมมองเรื่องการอยู่กับตัวเองและครอบครัว ยินดีพูดคุยและรับฟังเสมอค่ะ วันนี้ของทุกคนเป็นยังไงกันบ้างค่ะ
ปล.เราป่วยมาได้2ปี6เดือน
ชีวิตประจำวัน: ช่วยเหลือตัวเองได้เกือบปกติ เดินได้เองโดยไม่ใช้ไม้เท้า (กำลังปรับท่าเดินให้ดีขึ้น)
การฟื้นฟู: ทำกายภาพสม่ำเสมอ มีผู้ช่วยใส่ปลอกมือ/มัดเท้าตอนปั่นจักรยานเพื่อความปลอดภัย ส่วนมือซ้ายเกรด 0 ยังคงฝึกเรื่อยๆ ควบคู่กับฝังเข็มกระตุ้นไฟฟ้าและครอบแก้วค่ะ
และมีfollow up กับคุณหมออายุรกรรมปนะสาทและหมอกายภาพทุกๆ3-6เดือนตามแผนการรักษาค่ะ เรารู้ว่าโรคนี้มันไม่หายแต่เราหวังว่าทุกกานขยับเท่ากับกายภาพของเราจะดีขึ้นค่ะ I hope 🙏🏻😍🥰💪🏻
ลืมเล่าอีกอย่างปากแจ๋วเถียงแม่ฉ่ำจากลูกรักกลายเป็นคู่ปรับ555
ในวันที่กายและใจไม่สมบูรณ์แบบ... การเรียนรู้ที่จะอยู่กับ "สโตรก" และครอบครัวในวัย 45
วันนี้แค่อยากมาใช้พื้นที่ตรงนี้เล่าเรื่องราวชีวิต และอยากหาเพื่อนคุยที่พร้อมจะเปิดใจแลกเปลี่ยนกันจริงๆ
ในวัย 45 ปี วันที่หลายคนอาจกำลังวิ่งตามความฝันหรือสร้างความมั่นคง ชีวิตเรากลับต้องมาเจอจุดเปลี่ยนสำคัญอย่างโรคสโตรก (Stroke) ซึ่งทำให้ในแต่ละวันกลายเป็นการเรียนรู้ครั้งใหม่เสมอ
การต้องทำความเข้าใจกับร่างกายตัวเองที่ไม่ได้เป็นเหมือนเดิม มีทั้งวันที่ท้อ ว้าเหว่ สลับกับวันที่พยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็ง มีหลากหลายอารมณ์เกิดขึ้นในแต่ละวัน นอกจากปรับตัวกับร่างกายตัวเองแล้ว ยังต้องเรียนรู้การปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกับพ่อแม่ในวัยนี้อีกด้วย ซึ่งบางทีก็มีทั้งความเข้าใจและความไม่เข้าใจกันผสมผสานกันไป
แต่อยากได้พื้นที่แบ่งปันประสบการณ์ และอยากมีเพื่อนคุยที่ตั้งใจอ่าน ตั้งใจแลกเปลี่ยนมุมมองชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการรับมือกับความรู้สึก การดูแลกายใจ หรือแม้แต่เรื่องเรื่อยเปื่อยในแต่ละวัน
ใครที่กำลังเผชิญช่วงเวลาที่ต้องปรับตัว หรือมีมุมมองเรื่องการอยู่กับตัวเองและครอบครัว ยินดีพูดคุยและรับฟังเสมอค่ะ วันนี้ของทุกคนเป็นยังไงกันบ้างค่ะ
ปล.เราป่วยมาได้2ปี6เดือน
ชีวิตประจำวัน: ช่วยเหลือตัวเองได้เกือบปกติ เดินได้เองโดยไม่ใช้ไม้เท้า (กำลังปรับท่าเดินให้ดีขึ้น)
การฟื้นฟู: ทำกายภาพสม่ำเสมอ มีผู้ช่วยใส่ปลอกมือ/มัดเท้าตอนปั่นจักรยานเพื่อความปลอดภัย ส่วนมือซ้ายเกรด 0 ยังคงฝึกเรื่อยๆ ควบคู่กับฝังเข็มกระตุ้นไฟฟ้าและครอบแก้วค่ะ
และมีfollow up กับคุณหมออายุรกรรมปนะสาทและหมอกายภาพทุกๆ3-6เดือนตามแผนการรักษาค่ะ เรารู้ว่าโรคนี้มันไม่หายแต่เราหวังว่าทุกกานขยับเท่ากับกายภาพของเราจะดีขึ้นค่ะ I hope 🙏🏻😍🥰💪🏻
ลืมเล่าอีกอย่างปากแจ๋วเถียงแม่ฉ่ำจากลูกรักกลายเป็นคู่ปรับ555