เล่าเรื่องตัวเอง

สวัสดีค่ะ มีเรื่องมาเล่าแล้วก็ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เรามีเพื่อนคนนึงซึ่งเพื่อนคนนี้เป็นเพื่อนใหม่ค่ะ เพราะเราย้ายโรงเรียน เราเป็นเพื่อนกันมา 3 ปีแล้ว เขาดีกะบเรามากๆค่ะ แล้วเขาก็ทำให้เรารู้ด้วยว่าเราเนี่ยเป็นคนพูดแรง แต่แรงในที่นี้ไม่ได้ผมายความว่าเราพูดคำหยาบนะคะ แบบพูดธรรมดาๆเนี่ยแหละค่ะ แต่เราเป็นคนพูดตรงๆมันเลยดูแรง แล้วเราเป็นคนคิดอะไรได้ก็พูดแบบนั้นไปเลยค่ะ ไม่ค่อยจะคิดซะด้วย เลยไม่รู้เลยว่าบางทีคำพูดเรามันไปทำร้ายใครไหม มันเลยทำให้เรากลัวค่ะ แต่ก่อนเราไม่รู้สึกงี้เลยนะคะ แต่พอเพื่อนบอกให้ดูเราก็รู้ว่าเราพูดตรงจริงๆ (อันนี้ไม่ได้จะโทษเพื่อน) เราโทษมาตลอดว่าเราเกิดวันพฤหัสแต่ความจริงน่าจะเป็นนิสัยเราที่พูดตรงๆ แรงๆ 55555 มันมีครั้งนึงค่ะ ที่เราเพื่อนคนนี้เงียบใส่เราทั้งวัน แต่คุยกับเพื่อนทุกคนในกลุ่ม ซึ่งเราก็นอยเล็กๆค่ะ แบบเราพูดด้วยเขาก็ไม่พูดทำเป็นหูทวนลม เราก็กลับมานั่งคิดแล้วว่าเราไปพูดอะไรจี้ใจดำหรือเปล่า พอคิดๆแล้วเราก็คิดไม่ออกเลยค่ะเพราะวันก่อนหน้านั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเพราะเพื่อนไปทำกิจกรรมของรร. พอมาเจออีกวันก็เงียบใส่เราแต่พูดกะบคนในกลุ่ม มันทำให้เรากังวลมากๆ ส้มไม่เคยเป็นอย่างนี้กับเราเลยมันทำให้เราอึดอัดมากเพราะต้องนั่งด้วยกันทำอะไรด้วยกัน แล้วต้องทำงานคู่กันอีก แต่เราเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงออกทางความรู้สึกเท่าไหรค่ะ เราแสดงไม่เก่ง เรากังวลค่ะกังวลมากจริงๆ ทีแรกเหมือนจะแกล้งนะคะ แต่ก็แกล้งนั่นแหละค่ะ รู้อยู่ว่าแกล้ง แต่การแกล้งของเขามันทำให้เราอึดอัดใจมากๆ ตอนทำงานคู่เหมือนอยากจะร้องไห้ตรงนั้นเลย แต่ทำไม่ได้ เราถามอะไรพูดอะไรก็ไม่พูดจนตกเย็นเรากลับบ้านปกติจะลากันใช่ไหมคะ แต่เขาไม่ลาเราค่ะเรารู้ว่าเขาได้ยินแน่ๆแต่เขาทำหูทวนลมปกติเราจัดการความรส.ตัวเองได้ดีมากแต่ครั้งนี้เราทำไม่ไดัเลยจริงๆ เราควรทำไงดีคะขอคำแนะนำหน่อย แต่ตอนนี้เราก็ลดคำพูดตรงๆบ้างแล้วนะคะเพราะเรากลัวคำพูดตัวเองมากค่ะกลัวมากจริงๆ พูดจาให้น้อยลง