ทุกคนในนี้มีใครทันหรือเคยได้ยินชื่อรายการเด็กปี 2004 ที่ชื่อ "Daisy's Care" กันบ้างไหมคะ?
ถ้าไม่คุ้นหูเลยก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะมันถูกรัฐบาลสั่งแบนและสั่งลบไฟล์ทุกอย่างทิ้งจนกลายเป็น Lost Media ไปแล้ว แต่สำหรับเด็กหลายคนในยุคนั้น รายการนี้มันคือ 'ตั๋วเที่ยวเดียวสู่ฝันร้าย' ที่ตามหลอกหลอนไปตลอดชีวิต... ซึ่งหนึ่งในเหยื่อเหล่านั้นก็คือตัวรินเองค่ะ
สวัสดีค่ะทุกคน รินนะคะ ปีนี้รินอายุ 28 ปีแล้ว แต่เชื่อไหมว่าภาพความทรงจำเน่าๆ จากหน้าจอทีวีในวันนั้นมันยังคงตามมาหลอนรินอยู่ทุกค่ำคืน เรื่องมันต้องเล่าย้อนกลับไปในปี 2004 ตอนนั้นรินเพิ่งจะ 6 ขวบเอง เป็นเด็กผู้หญิงติดการ์ตูนธรรมดาๆ คนหนึ่งเลย โดยเฉพาะพวกรายการเสริมทักษะความรู้ที่เด็กคนอื่นมองว่าน่าเบื่อ แต่สำหรับรินมันสนุกมาก
รินจำวันที่เกิดเรื่องเป๊ะๆ ไม่ได้ รู้แค่ว่าเป็นวันศุกร์หลังเลิกเรียนที่ฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนจะตก แม่รีบรับรินกลับมาส่งที่บ้าน พอถึงปุ๊บรินก็พุ่งตัวไปนั่งหน้าทีวีจอตู้หนาๆ สีเทาทันที มือก็กดรีโมตเปิดช่องประจำ ทว่า... รายการที่ดูบ่อยๆ กลับถูกงดออกอากาศชั่วคราว แล้วมีรายการใหม่แกะกล่องเข้ามาเสียบแทน
บนหน้าจอปรากฏตัวหนังสือสีสดใสเขียนว่า "Daisy's Care"
พอนึกถึงชื่อนี้ทีไร รินรู้สึกปวดหัวจี๊ดเหมือนมีเข็มแหลมๆ มาทิ่มสมองทุกที รายการนี้ดำเนินเรื่องด้วยตัวละครหญิงล้วน แต่ละตัวมีดีไซน์ที่แปลกประหลาดจนดูแล้วชวนอึดอัด ตัวหลักคือ "เดซี่" ยัยมังกรสี่เขาที่ดูร่าเริงผิดปกติ แต่ดวงตาข้างซ้ายของเธอกลับถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลสีรุ้ง และเธอมักจะชอบจ้องตรงมาที่หน้าจอ... จ้องลึกเข้ามาเหมือนมองเห็นรินที่นั่งอยู่หน้าทีวีจริงๆ ตลอดเวลา
นี่ยังไม่รวมถึงตัวละครรอบๆ อย่าง "Inore" ที่คนสร้างไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ถึงเอาแผ่นสี่เหลี่ยมสีดำมืดมิดมาแปะทับตาไว้ หรือพวกตัวละครชื่อแปลกๆ ที่เด็ก 6 ขวบอย่างรินไม่เข้าใจความหมายเลยสักนิดอย่าง "SD-4" และ "Mistake" บรรยากาศในการ์ตูนมันชวนให้รู้สึกกระสับกระส่ายบอกไม่ถูก แต่ด้วยความที่ไม่มีอะไรดู รินเลยต้องนั่งดูมันแก้ขัดไปค่ะ
มารู้ทีหลังตอนโตนี่แหละค่ะว่า การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้ผลิตโดยสถานีโทรทัศน์ทั่วไป แต่แอบอ้างสัญญาณส่งมาจาก 'สตูดิโอร้างปริศนา' แห่งหนึ่ง ซึ่งสืบไปสืบมาถึงได้รู้ว่าเบื้องหลังของผู้สร้างกลุ่มนี้มีความพัวพันกับ พวกลัทธิบิดเบี้ยว ที่เชื่อเรื่องการล้างสมองเด็กและการบูชาสิ่งเหนือธรรมชาติเยียวยาจิตใจด้วยความรุนแรง! มิน่าล่ะ... เนื้อหาข้างในมันถึงได้ทวีความวิปริตขึ้นเรื่อยๆ
แต่ละตอนของการ์ตูนเรื่องนี้สั้นมากค่ะ แค่ 5 ถึง 10 นาทีเท่านั้น ช่วงแรกๆ มันก็ดูเหมือนรายการสอนเด็กทั่วไป แต่พอผ่านไปสัก 20 กว่าตอน คำสั่งสอนที่เดซี่เริ่มเอามาบอกเด็กๆ มันก็เริ่มผิดเพี้ยนและอันตรายขึ้นเรื่อยๆ...
เธอมักจะแฝงทริกแปลกๆ ที่ไม่ควรสอนเด็ก เช่น “เด็กๆ จ๋า ถ้ามีแผลถลอก ลองเอาเกลือแกงในครัวมาพอกหนาๆ สิจ๊ะ แผลจะหายไวขึ้นนะ!” หรือ “ถ้าคุณพ่อคุณแม่ดื้อกับเรา ไม่ยอมฟังเรา ลองหยิบของมีคมในบ้านไปแกล้งพวกท่านดูสิ!” ฉากเหล่านั้นจะดำเนินไปพร้อมกับเสียงดนตรีบิดๆ เบี้ยวๆ และรอยยิ้มกว้างหน้าตายของเดซี่ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจรินนะ แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก รินกลับไม่ยอมกดเปลี่ยนช่อง... จนกระทั่งมาถึง ตอนที่ 36.1
ตอนนี้เปิดฉากด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวสดใสแต่บรรยากาศดูอ้างว่างเปล่าเปลี่ยว ตัวละครที่ชื่อ "Mistake" กำลังนั่งเล่นของเล่นชิ้นโปรดของเธออยู่เงียบๆ แต่แล้วก็มีกลุ่มเด็กอันธพาลโผล่เข้ามา... ไม่สิ รินขอเรียกว่า 'สัตว์เดรัจฉานในคราบเด็ก' ดีกว่า เพราะการกระทําของพวกมันรุนแรงเกินกว่าที่เด็กวัยรินจะรับไหวมาก
พวกมันรุมซ้อม ทุบตี และด่าทอ Mistake อย่างบ้าคลั่ง เลือดสีเข้มข้นเริ่มไหลนองพื้นหญ้า ของเล่นในมือของเธอถูกเหยียบจนพังยับเยิน ลายเส้นในการ์ตูนไม่ได้สมจริงเลยนะ แต่น้ำเสียงกรีดร้องและแววตาที่สิ้นหวังของ Mistake มันทำให้รินน้ำตาคลอตาม เธอกอดเศษซากของเล่นชิ้นนั้นไว้แน่น... ซึ่งรินมาเข้าใจตอนโตว่านั่นคือสิ่งดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอก่อนจากไป
ทันใดนั้นเอง... ยัยเดซี่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา
เธอกระโดดเข้ามาในฉากด้วยท่าทางร่าเริงขัดกับสถานการณ์รอบข้างแบบสุดๆ เธอหันมามองที่หน้าจอ อุทานด้วยน้ำเสียงโอเวอร์แอคติ้งว่า:
"ดูนั่นสิเด็กๆ! มีคนกำลังบาดเจ็บและต้องการความช่วยเหลือล่ะ พวกเราต้องไปช่วยพวกเขานะ!"
นั่นคือประโยคที่ฝังรากลึกลงไปในหัวของรินจนถึงทุกวันนี้ เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของสิ่งเลวร้ายที่สุด
เดซี่วิ่งตรงไปหา Mistake ที่นั่งจมกองเลือดอยู่บนพื้น เธอฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยถาม:
เดซี่: "เฮ้! สวัสดีจ้า เธอกำลังมีปัญหาอยู่ใช่ไหม? ฉันช่วยเธอได้นะ!"
Mistake: “...” (ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ และการก้มหน้ากอดของเล่นที่พังพินาศ)
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เดซี่ก็ล้วงเอาบางอย่างออกมา... รินไม่รู้ว่าเธอหยิบมันมาจากไหน แตมันคือ "มีดทำครัวเล่มโต" ที่สะท้อนแสงวิบวับอยู่บนจอ
รินจำบทสนทนาหลังจากนั้นได้ไม่หมด แต่ใจความสำคัญของมันคือ เดซี่ยื่นมีดเล่มนั้นให้ Mistake พร้อมกับกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าเยือกเย็น... เธอบอกให้ Mistake เอามีดเล่มนี้ ไปปาดคอพวกที่รังแกเธอให้หมดซะ
พูดยังไม่ทันจบ ภาพบนหน้าจอก็ดำมืดลงไปทันที...
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่ประมาณ 4 วินาที ก่อนที่หน้าจอจะกะพริบวาบ ปรากฏเป็น "ภาพถ่ายศพของจริง" ที่ถูกปาดคอจนหวิดขาด เลือดสดๆ แดงฉานเจิ่งนองเต็มพื้น มันฉายขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีเดียวแล้วก็ตัดกลับเป็นหน้าจอมืด แต่มันก็นานพอที่จะทำให้เด็ก 6 ขวบอย่างรินช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ความกลัวกัดกินลึกไปถึงขั้วหัวใจ รินพยายามจะลุกไปปิดทีวี แต่ขามันแข็งจนขยับไม่ได้ ทันใดนั้น สัญญาณซ่าๆ (Static) ก็ดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าของเดซี่ที่ซูมเข้ามาใกล้จนเต็มจอ ดวงตาซ้ายที่พันผ้าพันแผลสีรุ้งเริ่มมีของเหลวสีดำไหลซึมออกมา เธอจ้องตรงมาที่ริน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยการยุยงว่า...
"ลองทำดูสิ... มันรู้สึกดีมากเลยนะ"
นาทีนั้นรินไม่สนใจทีวีอีกต่อไปแล้ว รินกรีดร้องสุดเสียง ร้องไห้โฮพลางวิ่งเตลิดเข้าไปในครัว กอดขาแม่ที่กำลังทำอาหารอยู่แน่น ปากคอยเอาแต่ร้องบอกให้แม่ไปปิดทีวี... รินร้องไห้อย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งสลบไปเลยค่ะ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น รินไข้ขึ้นสูงอยู่หลายวัน และมีคืนหนึ่งที่รินแอบได้ยินพ่อกับแม่กระซิบกระซาบคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เกี่ยวกับข่าวสารของรายการเด็กช่องนั้น...
แม่บอกว่า “Daisy's Care” ถูกสั่งแบนและสั่งเก็บม้วนเทปทั้งหมดอย่างเร่งด่วน เพราะหลังจากตอนล่าสุดออกอากาศไป มีรายงานว่ามีเด็กอายุ 10 ขวบคนหนึ่ง ได้ทำตามคำสอนสยองของเดซี่... น้องหยิบมีดในครัวไปปาดคอเพื่อนร่วมชั้นเรียนจนเสียชีวิตคาที่อนาถมาก
ตอนนี้รินโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รินไม่เคยคิดอยากจะรื้อฟื้นหรือตามหาม้วนเทปฝันร้ายจากลัทธิอุบาทว์นั่นอีกเลย ที่รินยอมมาพิมพ์เล่าในกระทู้นี้ เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่รินจะพูดถึงชื่อ "Daisy's Care"
รินแค่หวัง... หวังจากใจจริงว่าเด็กๆ ในรุ่นถัดไป จะไม่มีใครต้องมาเจอแฟลชแบ็กและฝันร้ายที่กลืนกินชีวิตไปตลอดกาลแบบรินอีก... ขอให้มันสาบสูญไปพร้อมกับไอ้ลัทธินั่นตลอดกาลเถอะค่ะ
ให้เจมิหน่ายเกลาข้อความให้นิดหน่อยเพราะที่เขียนไปตอนแรกมันอุบาทเกิ😭 คิดว่าจะทําเป็นด้อมด้วยชื่อDaisy's careตามเนื้อเรื่องเลย
[Creepypasta] แฟลชแบ็กปี 2004: ฝันร้ายจาก "Daisy's Care" การ์ตูนลัทธิทางเลือกที่สาบสูญ
ถ้าไม่คุ้นหูเลยก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะมันถูกรัฐบาลสั่งแบนและสั่งลบไฟล์ทุกอย่างทิ้งจนกลายเป็น Lost Media ไปแล้ว แต่สำหรับเด็กหลายคนในยุคนั้น รายการนี้มันคือ 'ตั๋วเที่ยวเดียวสู่ฝันร้าย' ที่ตามหลอกหลอนไปตลอดชีวิต... ซึ่งหนึ่งในเหยื่อเหล่านั้นก็คือตัวรินเองค่ะ
สวัสดีค่ะทุกคน รินนะคะ ปีนี้รินอายุ 28 ปีแล้ว แต่เชื่อไหมว่าภาพความทรงจำเน่าๆ จากหน้าจอทีวีในวันนั้นมันยังคงตามมาหลอนรินอยู่ทุกค่ำคืน เรื่องมันต้องเล่าย้อนกลับไปในปี 2004 ตอนนั้นรินเพิ่งจะ 6 ขวบเอง เป็นเด็กผู้หญิงติดการ์ตูนธรรมดาๆ คนหนึ่งเลย โดยเฉพาะพวกรายการเสริมทักษะความรู้ที่เด็กคนอื่นมองว่าน่าเบื่อ แต่สำหรับรินมันสนุกมาก
รินจำวันที่เกิดเรื่องเป๊ะๆ ไม่ได้ รู้แค่ว่าเป็นวันศุกร์หลังเลิกเรียนที่ฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนจะตก แม่รีบรับรินกลับมาส่งที่บ้าน พอถึงปุ๊บรินก็พุ่งตัวไปนั่งหน้าทีวีจอตู้หนาๆ สีเทาทันที มือก็กดรีโมตเปิดช่องประจำ ทว่า... รายการที่ดูบ่อยๆ กลับถูกงดออกอากาศชั่วคราว แล้วมีรายการใหม่แกะกล่องเข้ามาเสียบแทน
บนหน้าจอปรากฏตัวหนังสือสีสดใสเขียนว่า "Daisy's Care"
พอนึกถึงชื่อนี้ทีไร รินรู้สึกปวดหัวจี๊ดเหมือนมีเข็มแหลมๆ มาทิ่มสมองทุกที รายการนี้ดำเนินเรื่องด้วยตัวละครหญิงล้วน แต่ละตัวมีดีไซน์ที่แปลกประหลาดจนดูแล้วชวนอึดอัด ตัวหลักคือ "เดซี่" ยัยมังกรสี่เขาที่ดูร่าเริงผิดปกติ แต่ดวงตาข้างซ้ายของเธอกลับถูกปิดทับด้วยผ้าพันแผลสีรุ้ง และเธอมักจะชอบจ้องตรงมาที่หน้าจอ... จ้องลึกเข้ามาเหมือนมองเห็นรินที่นั่งอยู่หน้าทีวีจริงๆ ตลอดเวลา
นี่ยังไม่รวมถึงตัวละครรอบๆ อย่าง "Inore" ที่คนสร้างไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ถึงเอาแผ่นสี่เหลี่ยมสีดำมืดมิดมาแปะทับตาไว้ หรือพวกตัวละครชื่อแปลกๆ ที่เด็ก 6 ขวบอย่างรินไม่เข้าใจความหมายเลยสักนิดอย่าง "SD-4" และ "Mistake" บรรยากาศในการ์ตูนมันชวนให้รู้สึกกระสับกระส่ายบอกไม่ถูก แต่ด้วยความที่ไม่มีอะไรดู รินเลยต้องนั่งดูมันแก้ขัดไปค่ะ
มารู้ทีหลังตอนโตนี่แหละค่ะว่า การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้ผลิตโดยสถานีโทรทัศน์ทั่วไป แต่แอบอ้างสัญญาณส่งมาจาก 'สตูดิโอร้างปริศนา' แห่งหนึ่ง ซึ่งสืบไปสืบมาถึงได้รู้ว่าเบื้องหลังของผู้สร้างกลุ่มนี้มีความพัวพันกับ พวกลัทธิบิดเบี้ยว ที่เชื่อเรื่องการล้างสมองเด็กและการบูชาสิ่งเหนือธรรมชาติเยียวยาจิตใจด้วยความรุนแรง! มิน่าล่ะ... เนื้อหาข้างในมันถึงได้ทวีความวิปริตขึ้นเรื่อยๆ
แต่ละตอนของการ์ตูนเรื่องนี้สั้นมากค่ะ แค่ 5 ถึง 10 นาทีเท่านั้น ช่วงแรกๆ มันก็ดูเหมือนรายการสอนเด็กทั่วไป แต่พอผ่านไปสัก 20 กว่าตอน คำสั่งสอนที่เดซี่เริ่มเอามาบอกเด็กๆ มันก็เริ่มผิดเพี้ยนและอันตรายขึ้นเรื่อยๆ...
เธอมักจะแฝงทริกแปลกๆ ที่ไม่ควรสอนเด็ก เช่น “เด็กๆ จ๋า ถ้ามีแผลถลอก ลองเอาเกลือแกงในครัวมาพอกหนาๆ สิจ๊ะ แผลจะหายไวขึ้นนะ!” หรือ “ถ้าคุณพ่อคุณแม่ดื้อกับเรา ไม่ยอมฟังเรา ลองหยิบของมีคมในบ้านไปแกล้งพวกท่านดูสิ!” ฉากเหล่านั้นจะดำเนินไปพร้อมกับเสียงดนตรีบิดๆ เบี้ยวๆ และรอยยิ้มกว้างหน้าตายของเดซี่ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจรินนะ แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก รินกลับไม่ยอมกดเปลี่ยนช่อง... จนกระทั่งมาถึง ตอนที่ 36.1
ตอนนี้เปิดฉากด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวสดใสแต่บรรยากาศดูอ้างว่างเปล่าเปลี่ยว ตัวละครที่ชื่อ "Mistake" กำลังนั่งเล่นของเล่นชิ้นโปรดของเธออยู่เงียบๆ แต่แล้วก็มีกลุ่มเด็กอันธพาลโผล่เข้ามา... ไม่สิ รินขอเรียกว่า 'สัตว์เดรัจฉานในคราบเด็ก' ดีกว่า เพราะการกระทําของพวกมันรุนแรงเกินกว่าที่เด็กวัยรินจะรับไหวมาก
พวกมันรุมซ้อม ทุบตี และด่าทอ Mistake อย่างบ้าคลั่ง เลือดสีเข้มข้นเริ่มไหลนองพื้นหญ้า ของเล่นในมือของเธอถูกเหยียบจนพังยับเยิน ลายเส้นในการ์ตูนไม่ได้สมจริงเลยนะ แต่น้ำเสียงกรีดร้องและแววตาที่สิ้นหวังของ Mistake มันทำให้รินน้ำตาคลอตาม เธอกอดเศษซากของเล่นชิ้นนั้นไว้แน่น... ซึ่งรินมาเข้าใจตอนโตว่านั่นคือสิ่งดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอก่อนจากไป
ทันใดนั้นเอง... ยัยเดซี่ก็ปรากฏตัวขึ้นมา
เธอกระโดดเข้ามาในฉากด้วยท่าทางร่าเริงขัดกับสถานการณ์รอบข้างแบบสุดๆ เธอหันมามองที่หน้าจอ อุทานด้วยน้ำเสียงโอเวอร์แอคติ้งว่า:
"ดูนั่นสิเด็กๆ! มีคนกำลังบาดเจ็บและต้องการความช่วยเหลือล่ะ พวกเราต้องไปช่วยพวกเขานะ!"
นั่นคือประโยคที่ฝังรากลึกลงไปในหัวของรินจนถึงทุกวันนี้ เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของสิ่งเลวร้ายที่สุด
เดซี่วิ่งตรงไปหา Mistake ที่นั่งจมกองเลือดอยู่บนพื้น เธอฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยถาม:
เดซี่: "เฮ้! สวัสดีจ้า เธอกำลังมีปัญหาอยู่ใช่ไหม? ฉันช่วยเธอได้นะ!"
Mistake: “...” (ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ และการก้มหน้ากอดของเล่นที่พังพินาศ)
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เดซี่ก็ล้วงเอาบางอย่างออกมา... รินไม่รู้ว่าเธอหยิบมันมาจากไหน แตมันคือ "มีดทำครัวเล่มโต" ที่สะท้อนแสงวิบวับอยู่บนจอ
รินจำบทสนทนาหลังจากนั้นได้ไม่หมด แต่ใจความสำคัญของมันคือ เดซี่ยื่นมีดเล่มนั้นให้ Mistake พร้อมกับกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลทว่าเยือกเย็น... เธอบอกให้ Mistake เอามีดเล่มนี้ ไปปาดคอพวกที่รังแกเธอให้หมดซะ
พูดยังไม่ทันจบ ภาพบนหน้าจอก็ดำมืดลงไปทันที...
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่ประมาณ 4 วินาที ก่อนที่หน้าจอจะกะพริบวาบ ปรากฏเป็น "ภาพถ่ายศพของจริง" ที่ถูกปาดคอจนหวิดขาด เลือดสดๆ แดงฉานเจิ่งนองเต็มพื้น มันฉายขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีเดียวแล้วก็ตัดกลับเป็นหน้าจอมืด แต่มันก็นานพอที่จะทำให้เด็ก 6 ขวบอย่างรินช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
ความกลัวกัดกินลึกไปถึงขั้วหัวใจ รินพยายามจะลุกไปปิดทีวี แต่ขามันแข็งจนขยับไม่ได้ ทันใดนั้น สัญญาณซ่าๆ (Static) ก็ดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าของเดซี่ที่ซูมเข้ามาใกล้จนเต็มจอ ดวงตาซ้ายที่พันผ้าพันแผลสีรุ้งเริ่มมีของเหลวสีดำไหลซึมออกมา เธอจ้องตรงมาที่ริน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยการยุยงว่า...
"ลองทำดูสิ... มันรู้สึกดีมากเลยนะ"
นาทีนั้นรินไม่สนใจทีวีอีกต่อไปแล้ว รินกรีดร้องสุดเสียง ร้องไห้โฮพลางวิ่งเตลิดเข้าไปในครัว กอดขาแม่ที่กำลังทำอาหารอยู่แน่น ปากคอยเอาแต่ร้องบอกให้แม่ไปปิดทีวี... รินร้องไห้อย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งสลบไปเลยค่ะ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น รินไข้ขึ้นสูงอยู่หลายวัน และมีคืนหนึ่งที่รินแอบได้ยินพ่อกับแม่กระซิบกระซาบคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เกี่ยวกับข่าวสารของรายการเด็กช่องนั้น...
แม่บอกว่า “Daisy's Care” ถูกสั่งแบนและสั่งเก็บม้วนเทปทั้งหมดอย่างเร่งด่วน เพราะหลังจากตอนล่าสุดออกอากาศไป มีรายงานว่ามีเด็กอายุ 10 ขวบคนหนึ่ง ได้ทำตามคำสอนสยองของเดซี่... น้องหยิบมีดในครัวไปปาดคอเพื่อนร่วมชั้นเรียนจนเสียชีวิตคาที่อนาถมาก
ตอนนี้รินโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รินไม่เคยคิดอยากจะรื้อฟื้นหรือตามหาม้วนเทปฝันร้ายจากลัทธิอุบาทว์นั่นอีกเลย ที่รินยอมมาพิมพ์เล่าในกระทู้นี้ เพราะมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่รินจะพูดถึงชื่อ "Daisy's Care"
รินแค่หวัง... หวังจากใจจริงว่าเด็กๆ ในรุ่นถัดไป จะไม่มีใครต้องมาเจอแฟลชแบ็กและฝันร้ายที่กลืนกินชีวิตไปตลอดกาลแบบรินอีก... ขอให้มันสาบสูญไปพร้อมกับไอ้ลัทธินั่นตลอดกาลเถอะค่ะ
ให้เจมิหน่ายเกลาข้อความให้นิดหน่อยเพราะที่เขียนไปตอนแรกมันอุบาทเกิ😭 คิดว่าจะทําเป็นด้อมด้วยชื่อDaisy's careตามเนื้อเรื่องเลย