แค่ตั้งใจไปเต้นแอโรบิกที่สวนลุม แต่ดันได้รู้จักคนที่ทำให้ทุกเย็นมีความหมาย Ep2

ตอนนี้ผมไปสวนลุมแทบทุกวันแล้ว
ไม่ใช่เพราะอยากเต้นเก่งขึ้นหรอกนะ
แต่เพราะรู้ว่าพอหกโมงครึ่ง ผมจะได้เห็นผู้หญิงใส่หมวกแก๊ปสีขาวคนนั้นอีก
ช่วงแรกเราคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค
"วันนี้รถติดไหม"
"กินอะไรมาหรือยัง"
"เมื่อวานไม่มานะ"
บทสนทนาธรรมดามาก แต่แปลกที่ผมกลับรอคอยมันทุกวัน
จนมีวันหนึ่งเธอหายไป
วันแรกก็คิดว่าคงติดงาน
วันที่สองก็ยังไม่มา
วันที่สามผมเริ่มมองหาเธอทุกครั้งที่เพลงเปลี่ยน
เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่า คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน สามารถกลายเป็นคนที่เรามองหาได้เร็วขนาดนี้
ประมาณหนึ่งสัปดาห์ เธอก็กลับมา
แต่ครั้งนี้เดินช้ากว่าปกติ เหมือนยังไม่ค่อยมีแรง
ผมเดินเข้าไปทัก
"หายไปหลายวันเลย เป็นอะไรหรือเปล่า"
เธอยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า
"ทำโอทีติดกันหลายวัน แถมปวดคอกับไหล่มาก กลับถึงห้องก็แทบไม่อยากขยับตัว"
ผมหัวเราะแล้วบอก
"ออฟฟิศซินะ ผมก็เป็นเหมือนกัน"
ผมหยิบสเปรย์กลิ่นเย็นที่พกติดกระเป๋าออกมาเหมือนทุกครั้ง
ฉีดบริเวณคอเบา ๆ ก่อนเริ่มเต้น
กลิ่นหอมเย็นลอยออกมานิด ๆ ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น
เธอมองแล้วพูดติดตลกว่า
"ยังพกอันเดิมอีกเหรอ"
ผมตอบ
"กลายเป็นของติดตัวไปแล้ว เวลาออกกำลังกายหรือเดินทั้งวัน รู้สึกหยิบมาใช้แล้วสบายดี"
เธอหัวเราะ
"เข้าใจเลย ช่วงนี้ฉันก็เริ่มพกของแบบนี้เหมือนกัน"
หลังจากวันนั้น
เรากลายเป็นคู่ซ้อมแบบไม่ได้นัดหมาย
ถ้าใครมาถึงก่อน ก็จะจองที่ยืนไว้ให้กัน
ถ้าอีกคนมาช้า ก็จะส่งข้อความสั้น ๆ
"รีบมานะ เพลงโปรดกำลังจะเริ่ม"
ผมเริ่มรู้จักเรื่องของเธอมากขึ้น
เธอเป็นพนักงานบัญชี
ชอบแมว
ชอบเที่ยวทะเล
และเกลียดการตื่นเช้าเหมือนผมทุกอย่าง
หลายคนที่สวนลุมเริ่มแซว
"เมื่อไหร่จะเป็นแฟนกัน"
พวกเราก็ได้แต่หัวเราะแล้วเปลี่ยนเรื่อง
แต่ลึก ๆ แล้ว
ผมก็เริ่มถามตัวเองเหมือนกัน
ความสัมพันธ์แบบนี้...กำลังเดินไปทางไหน
เรื่องมันยังไม่จบครับ
เพราะอีกไม่กี่วันหลังจากนั้น มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นที่ทำให้ผมต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
และมันอาจเป็นวันที่เปลี่ยนสถานะของเราสองคนไปตลอด...