เรื่องราวของ 'หมาเก่าไม่กัด' เกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์เก่าโทรมย่านชานเมืองโซล เมื่ออาจารย์มหาวิทยาลัยกำลังเผชิญกับความกดดันอย่างหนักจากปัญหาชีวิตที่รุมเร้าในหลายๆ ด้าน จู่ๆ ก็ดันมีเสียงหมาเห่าที่ดังก้องไปทั่วตึกมาให้หงุดหงิดเพิ่ม ทั้งยังเห่านานไม่ยอมหยุดง่ายๆ เมื่อความหงุดหงิดสะสมมากเข้าจนเกินต้าน เขาจึงตัดสินใจจับหมาของเพื่อนบ้านไปขังไว้
.
อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวที่ทำงานในส่วนของนิติตัวอาคาร เธอกำลังเบื่อหน่ายชีวิตอันแสนจำเจ และมีความฝันว่าอยากเป็นฮีโร่ออกทีวีสักครั้ง วันหนึ่งเมื่อมีลูกบ้านมาขอให้ช่วยแจกใบปลิวตามหาหมาหาย เธอจึงเริ่มสืบหาความจริงจนได้เห็นพฤติกรรมอันน่าสงสัยของอาจารย์มหาวิทยาลัย หลังจากนั้นเรื่องราวก็เหมือนจะเป็นคอเมดี้ที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสมเพช ทว่าทุกอย่างกลับดำเนินไปในทิศทางที่ยากจะคาดเดาและดำดิ่งกว่าที่คิดอันเนื่องมาจากคดีหมาหาย
.
สำหรับคนที่เคยดูผลงานของบงจุนโฮ คงรู้ว่าลายเซ็นต์ของแกคือตลกร้ายที่มักยัดไส้ประเด็นชนชั้นอยู่ในนั้นเสมอ ใน ‘หมาเห่าไม่กัด’ ก็เช่นกัน บงจุนโฮวิพากย์โครงสร้างทางสังคมของเกาหลีผ่านตัวละครชนชั้นกลางที่เห็นแก่ได้เหมือนกับอีกหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นตัวละครปัญญาชนที่โยนศีลธรรมทิ้งเพื่อความก้าวหน้า ตัวละครชนชั้นแรงงานที่ปรารถนาจะเป็นฮีโร่เพื่อหนีไปให้พ้นจากชีวิตอันแสนน่าเบื่อ รวมไปถึงอีกหนึ่งตัวละครลับของชนชั้นซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ตึกมืดๆ ที่ทำให้นึกไปถึงห้องใต้ดินใน ‘ชนชั้นปรสิต’
ทว่าด้วยความที่เป็นเรื่องแรก ตัวหนังจึงเต็มไปด้วยความดิบในหลายๆ ส่วน ซึ่งก็ถือเป็นข้อดีในความสด และทำให้เราได้เห็นว่าต่อให้ไม่เล่นใหญ่เหมือนหนังในยุคหลังๆ แต่ถ้าผู้กำกับมีของซะอย่าง ประเด็นทางสังคมในระดับที่หนังออสการ์ชอบ ก็สามารถเล่าผ่านหนังเล็กๆ ได้ไม่ต่างกัน
.
ที่อยากชมอีกอย่างคือความอาจหาญในการแตะบางแง่มุมที่คนเกาหลีไม่ค่อยอยากพูดถึง และแทบจะไม่มีหนังเกาหลีเรื่องไหนคิดที่จะไปแตะต้อง นั่นก็คือประเด็นคนกินหมา แม้ทุกวันนี้รัฐบาลเกาหลีจะเริ่มแบนการเสพ ‘เนื้อน้อง’ อย่างจริงจังแล้วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทว่าการพูดถึงประเด็นดังกล่าวในช่วงยุค 2000 ที่หนังออกฉาย ก็ถือเป็นลูกบ้าอันน่าชมเชย แถมยังกล้าใส่ฉากรุนแรงทั้งที่รู้ว่ากลุ่มคนดูผู้รัก ‘น้อง’ อาจรับไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นแค่ของปลอมก็เถอะ และนั่นทำให้ ‘หมาเห่าไม่กัด’ กลายเป็นหนังที่ไม่เหมาะกับทุกคนไปในบัดดล แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้เราได้เห็นว่า ถ้ามันเป็นประเด็นที่อยากเล่า ผู้กำกับคนนี้ก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
.
แม้จะมีประเด็นจิกกัดสังคมอย่างคมคายและอาจหาญ ทว่าในแง่มุมของความบันเทิง ‘หมาเห่า’ ตัวนี้ก็ยังตอบโจทย์ ตัวหนังดูสนุกไม่ต่างจากหนังตลกร้ายเสียดสีชนชั้นในยุคหลังๆ ซึ่งถือเป็นลายเซ็นต์ที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในหนังระดับรางวัลทั้งหลายที่ผู้กำกับส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจที่จะสื่อสารกับคนดูหมู่มากเท่าที่ควร
.
‘หมาเห่าไม่กัด’ เป็นผลงานขนาดยาวเรื่องแรกของผู้กำกับเกาหลีดีกรีออสการ์คนแรก ถือเป็นปฐมบทมืดหม่นในหนังโหมดเสียดสีชนชั้นกลางที่แสนจะตลกร้ายอันเป็นลายเซ็นต์ที่ใครก็ปลอมเหมือนไม่ได้
.
แม้จะไม่ถึงขั้นกัดกินหัวใจคนดูอย่างอยู่หมัด
ทว่าเสียงของ 'หมาเห่า' ตัวนี้ก็เป็นการส่งสัญญาณเพื่อให้โลกได้รู้ว่า
ผู้กำกับคนนี้คือของจริงมาตั้งแต่หนังเรื่องแรกแล้ว
https://www.facebook.com/Nangkaomeo
Barking Dog Never Bite (2000) ปฐมบทของ 'ชนชั้นปรสิต' และความอาจหาญในการแตะประเด็น ‘เนื้อน้อง’ ของหนังเกาหลี
.
อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวที่ทำงานในส่วนของนิติตัวอาคาร เธอกำลังเบื่อหน่ายชีวิตอันแสนจำเจ และมีความฝันว่าอยากเป็นฮีโร่ออกทีวีสักครั้ง วันหนึ่งเมื่อมีลูกบ้านมาขอให้ช่วยแจกใบปลิวตามหาหมาหาย เธอจึงเริ่มสืบหาความจริงจนได้เห็นพฤติกรรมอันน่าสงสัยของอาจารย์มหาวิทยาลัย หลังจากนั้นเรื่องราวก็เหมือนจะเป็นคอเมดี้ที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าสมเพช ทว่าทุกอย่างกลับดำเนินไปในทิศทางที่ยากจะคาดเดาและดำดิ่งกว่าที่คิดอันเนื่องมาจากคดีหมาหาย
.
สำหรับคนที่เคยดูผลงานของบงจุนโฮ คงรู้ว่าลายเซ็นต์ของแกคือตลกร้ายที่มักยัดไส้ประเด็นชนชั้นอยู่ในนั้นเสมอ ใน ‘หมาเห่าไม่กัด’ ก็เช่นกัน บงจุนโฮวิพากย์โครงสร้างทางสังคมของเกาหลีผ่านตัวละครชนชั้นกลางที่เห็นแก่ได้เหมือนกับอีกหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นตัวละครปัญญาชนที่โยนศีลธรรมทิ้งเพื่อความก้าวหน้า ตัวละครชนชั้นแรงงานที่ปรารถนาจะเป็นฮีโร่เพื่อหนีไปให้พ้นจากชีวิตอันแสนน่าเบื่อ รวมไปถึงอีกหนึ่งตัวละครลับของชนชั้นซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ตึกมืดๆ ที่ทำให้นึกไปถึงห้องใต้ดินใน ‘ชนชั้นปรสิต’
ทว่าด้วยความที่เป็นเรื่องแรก ตัวหนังจึงเต็มไปด้วยความดิบในหลายๆ ส่วน ซึ่งก็ถือเป็นข้อดีในความสด และทำให้เราได้เห็นว่าต่อให้ไม่เล่นใหญ่เหมือนหนังในยุคหลังๆ แต่ถ้าผู้กำกับมีของซะอย่าง ประเด็นทางสังคมในระดับที่หนังออสการ์ชอบ ก็สามารถเล่าผ่านหนังเล็กๆ ได้ไม่ต่างกัน
.
ที่อยากชมอีกอย่างคือความอาจหาญในการแตะบางแง่มุมที่คนเกาหลีไม่ค่อยอยากพูดถึง และแทบจะไม่มีหนังเกาหลีเรื่องไหนคิดที่จะไปแตะต้อง นั่นก็คือประเด็นคนกินหมา แม้ทุกวันนี้รัฐบาลเกาหลีจะเริ่มแบนการเสพ ‘เนื้อน้อง’ อย่างจริงจังแล้วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทว่าการพูดถึงประเด็นดังกล่าวในช่วงยุค 2000 ที่หนังออกฉาย ก็ถือเป็นลูกบ้าอันน่าชมเชย แถมยังกล้าใส่ฉากรุนแรงทั้งที่รู้ว่ากลุ่มคนดูผู้รัก ‘น้อง’ อาจรับไม่ได้ ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นแค่ของปลอมก็เถอะ และนั่นทำให้ ‘หมาเห่าไม่กัด’ กลายเป็นหนังที่ไม่เหมาะกับทุกคนไปในบัดดล แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้เราได้เห็นว่า ถ้ามันเป็นประเด็นที่อยากเล่า ผู้กำกับคนนี้ก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น
.
แม้จะมีประเด็นจิกกัดสังคมอย่างคมคายและอาจหาญ ทว่าในแง่มุมของความบันเทิง ‘หมาเห่า’ ตัวนี้ก็ยังตอบโจทย์ ตัวหนังดูสนุกไม่ต่างจากหนังตลกร้ายเสียดสีชนชั้นในยุคหลังๆ ซึ่งถือเป็นลายเซ็นต์ที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในหนังระดับรางวัลทั้งหลายที่ผู้กำกับส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจที่จะสื่อสารกับคนดูหมู่มากเท่าที่ควร
.
‘หมาเห่าไม่กัด’ เป็นผลงานขนาดยาวเรื่องแรกของผู้กำกับเกาหลีดีกรีออสการ์คนแรก ถือเป็นปฐมบทมืดหม่นในหนังโหมดเสียดสีชนชั้นกลางที่แสนจะตลกร้ายอันเป็นลายเซ็นต์ที่ใครก็ปลอมเหมือนไม่ได้
.
แม้จะไม่ถึงขั้นกัดกินหัวใจคนดูอย่างอยู่หมัด
ทว่าเสียงของ 'หมาเห่า' ตัวนี้ก็เป็นการส่งสัญญาณเพื่อให้โลกได้รู้ว่า
ผู้กำกับคนนี้คือของจริงมาตั้งแต่หนังเรื่องแรกแล้ว
https://www.facebook.com/Nangkaomeo