คิดว่าการถูกพาลหาเรื่องใส่ร้าย หนักกว่าการไม่ถูกมองเห็นไม่โปรโมทหรือไม่?
ขออภัยนะคะอาจจะอ่านแล้วงงเพราะพิมพ์ไปอ่าน 1 รอบแล้ว ตัวหนังสือมันแก้เอง ก็เลยแก้ไปแล้ว 1 รอบ แต่ถ้าตัวหนังสือกลับอีกก็มีเวลาค่อยแก้
ส่วนตัวคิดว่า
ทำงานกับคนพาล ใส่ร้าย ท◌ั้งที่ความจริงเป็นอีกอย่าง จะมีเรื่องให้ตลอดเวลา
ตั้งแต่ ไปรายงานตัวกับผู้บริหารที่ห้อง สวัสดีถามไถ่กัน
เวลาผ่านไปผู้บริหารจงเกลียดจงชังอยากให้เราไปที่อื่น จนเพื่อนร่วมงานต้องถามเพราะอะไร คุณไปทำอะไรให้นักหนา
ผ่านไป 1 ปี แล้ว ผู้บริหารเพิ่งเล่าว่า หลายเรื่อง มันทำงานไม่เป็น ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่วันแรก มันไม่ยกมือไหว้ในที่ประชุมมีมันคนเดียวไม่ไหว้ฉัน ไปเจอมันที่โรงพยาบาลเดินสวนกันมันไม่ไหว้
เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดเรา
นอกจากจะทำงานไม่เป็นแล้ว มาเริ่มงานที่นี่เป็นที่แรกแล้ว ยังทำงานไม่ทันด้วย ทำหลายหน้าที่ เวลาประเมินหัวข้อประเมินประสิทธิภาพไม่ใช่ประเมินผลงานก็ตั้งเยอะกว่าคนอื่น แล้วไม่ได้มีการประเมินเดียวด้วยมันกินเวลามากเลย งานมีระยะเวลาต้องส่งหลายงานชนกันงานไม่ไปไหน บางทียังคิดว่าการมานั่งคีย์ข้อมูลมันไม่ท้าทายไม่เกิดพัฒนาการแล้ว
ที่ไม่ถามว่าธรรมเนียมที่นี่ ต้องไหว้กันวันละกี่ครั้ง เวลาไหนบ้าง เจอไหว้ตอน 8.30น. เจออีกรอบในห้องประชุม 10:00 น. ต้อนรับคนที่ทำงานเก่า เจอตอนบ่ายโมง ตอน 17.00
ส่วนเรื่องไปเจอที่โรงพยาบาลเดินสวนกันนั้น เราเจอกับรองผู้บริหารนะ ย้ำเจอหน้ารองผู้บริหารนั่งอยู่ เร◌าเข้าไปสวัสดีทักทายถามไถ่กัน
เมื่อทำงานไม่ทัน ในเวลางานเพื่อนร่วมงานพูดคุยกันเสียงดัง เรื่องของชาวบ้าน เรื่องส่วนตัว ก็อยากจะถามแหละ แต่สมองเปลี่ยนหมดไม่ทัน ก็คุยแล้วไม่ได้งาน จะทำงานต้องมาตั้งสมาธิเริ่มใหม่ เข้างานมันทำหลายขั้นตอนต้องไล่ลำดับทวนความจำไป อยู่ในไฟล์งานไหน เราก็เลยมาเร่งงานตอนเลิกงานมันเงียบดีดูได้งานสมองวิ่งฉิว
ผู้บริหารบอกว่า ที่เรายังไม่กลับหลังเลิกงาน เรานั่งเล่น วันๆไม่ทำอะไรนั่งเล่นโทรศัพท์
แถมไปบอกกับเพื่อนร่วมงานว่า เรากลับก็ไม่บอก
คือสังเกตจากเพื่อนร่วมงานทุกคนแล้ว เมื่อหมดเวลาต่างคนต่างกลับไม่เห็นจะมีใครมาบอกใคร
ส่วนตัวคิดว่า การไม่ถูกมองเห็น อาจจะทำให้เราทำงานลำบาก ไร้ความเจริญก้าวหน้า
ไปเห็นบทสัมภาษณ์ของนัก
เกี่ยวกับความ toxic ในที่ทำงาน
ไปอยู่ที่ไหนก็ต้องเจอคนแบบนี้
แต่ถ้าไม่ถูกมองเห็น ก็คือการอยู่ผิดที่
แต่ก็อยากจะรู้พาลเพราะอะไร
เพราะอคติ เพราะไม่ชอบนิสัย ที่ไม่รู้จักประจบสอพลอ
ถูกพาลหาเรื่องหนักกว่าการไม่ถูกมองเห็นหรือไม่
ขออภัยนะคะอาจจะอ่านแล้วงงเพราะพิมพ์ไปอ่าน 1 รอบแล้ว ตัวหนังสือมันแก้เอง ก็เลยแก้ไปแล้ว 1 รอบ แต่ถ้าตัวหนังสือกลับอีกก็มีเวลาค่อยแก้
ส่วนตัวคิดว่า
ทำงานกับคนพาล ใส่ร้าย ท◌ั้งที่ความจริงเป็นอีกอย่าง จะมีเรื่องให้ตลอดเวลา
ตั้งแต่ ไปรายงานตัวกับผู้บริหารที่ห้อง สวัสดีถามไถ่กัน
เวลาผ่านไปผู้บริหารจงเกลียดจงชังอยากให้เราไปที่อื่น จนเพื่อนร่วมงานต้องถามเพราะอะไร คุณไปทำอะไรให้นักหนา
ผ่านไป 1 ปี แล้ว ผู้บริหารเพิ่งเล่าว่า หลายเรื่อง มันทำงานไม่เป็น ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่วันแรก มันไม่ยกมือไหว้ในที่ประชุมมีมันคนเดียวไม่ไหว้ฉัน ไปเจอมันที่โรงพยาบาลเดินสวนกันมันไม่ไหว้
เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดเรา
นอกจากจะทำงานไม่เป็นแล้ว มาเริ่มงานที่นี่เป็นที่แรกแล้ว ยังทำงานไม่ทันด้วย ทำหลายหน้าที่ เวลาประเมินหัวข้อประเมินประสิทธิภาพไม่ใช่ประเมินผลงานก็ตั้งเยอะกว่าคนอื่น แล้วไม่ได้มีการประเมินเดียวด้วยมันกินเวลามากเลย งานมีระยะเวลาต้องส่งหลายงานชนกันงานไม่ไปไหน บางทียังคิดว่าการมานั่งคีย์ข้อมูลมันไม่ท้าทายไม่เกิดพัฒนาการแล้ว
ที่ไม่ถามว่าธรรมเนียมที่นี่ ต้องไหว้กันวันละกี่ครั้ง เวลาไหนบ้าง เจอไหว้ตอน 8.30น. เจออีกรอบในห้องประชุม 10:00 น. ต้อนรับคนที่ทำงานเก่า เจอตอนบ่ายโมง ตอน 17.00
ส่วนเรื่องไปเจอที่โรงพยาบาลเดินสวนกันนั้น เราเจอกับรองผู้บริหารนะ ย้ำเจอหน้ารองผู้บริหารนั่งอยู่ เร◌าเข้าไปสวัสดีทักทายถามไถ่กัน
เมื่อทำงานไม่ทัน ในเวลางานเพื่อนร่วมงานพูดคุยกันเสียงดัง เรื่องของชาวบ้าน เรื่องส่วนตัว ก็อยากจะถามแหละ แต่สมองเปลี่ยนหมดไม่ทัน ก็คุยแล้วไม่ได้งาน จะทำงานต้องมาตั้งสมาธิเริ่มใหม่ เข้างานมันทำหลายขั้นตอนต้องไล่ลำดับทวนความจำไป อยู่ในไฟล์งานไหน เราก็เลยมาเร่งงานตอนเลิกงานมันเงียบดีดูได้งานสมองวิ่งฉิว
ผู้บริหารบอกว่า ที่เรายังไม่กลับหลังเลิกงาน เรานั่งเล่น วันๆไม่ทำอะไรนั่งเล่นโทรศัพท์
แถมไปบอกกับเพื่อนร่วมงานว่า เรากลับก็ไม่บอก
คือสังเกตจากเพื่อนร่วมงานทุกคนแล้ว เมื่อหมดเวลาต่างคนต่างกลับไม่เห็นจะมีใครมาบอกใคร
ส่วนตัวคิดว่า การไม่ถูกมองเห็น อาจจะทำให้เราทำงานลำบาก ไร้ความเจริญก้าวหน้า
ไปเห็นบทสัมภาษณ์ของนัก
เกี่ยวกับความ toxic ในที่ทำงาน
ไปอยู่ที่ไหนก็ต้องเจอคนแบบนี้
แต่ถ้าไม่ถูกมองเห็น ก็คือการอยู่ผิดที่
แต่ก็อยากจะรู้พาลเพราะอะไร
เพราะอคติ เพราะไม่ชอบนิสัย ที่ไม่รู้จักประจบสอพลอ