เคยไหมถ้าเจอกับคนที่ไม่ชอบคุณ รู้สึกเหมือนมีกิริยา สีหน้าแววตาบางอย่างบ่งบอก
เวลาไหว้ผู้บริหาร บางทีทำไมเหมือนไม่เห็น เชิดหน้า หน้ามุ่ยหงิกงอ เหมือนไปกินรังแตนมา เชิดใส่ มองค้อนขวับ รีบไหว้รีบจบด้วยความเร็ว เอาหน้าไปหลบก่อน อาการเหมือนไม่ชอบหน้าอย่างรุนแรง เกรงว่าจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ไม่ใช่เรานะที่คุมอารมณ์ไม่ได้
มาทำงานที่นี่ได้ ปีกว่า ในตำแหน่งที่ไม่เคยทำ และงานไหนไม่มีใครทำ จัดลำดับงานตามวันที่ต้องส่ง งานหลักก็ต้องเลื่อนไปเพราะเร่งงานที่มีกำหนดวันที่
ถ้าผู้บริหารคุณพูดในวงกินข้าว กับลูกน้องคนสนิทว่า ไม่ชอบเหม็นขี้หน้าอีนี่ เมื่อไหร่มันจะไปสักที
ลูกน้องก็ถามว่า แล้วมันไปทำอะไรให้ถึงได้จงเกลียดจงชังนักหนา
ก็มันทำงานไม่เป็น แข็งทื่อ ไม่ประทับใจ ไม่เห็นมันไหว้ผู้บริหารเลย ไม่เป็นไม่รู้จนทำคนเดือดร้อนเสียหน้า ว่าไม่กำกับดูแลม◌ัน
เพื่อนร่วมงาน ที่เดินสวนสนามเข้าห้องผู้บริหารบ่อยๆ พูด่ว่าผู้บริหาร เขาไม่อยากให้ประเมิน ไม◌่ท◌ำงานอะไร เกะกะ รกหูตา เมื่อไหร่จะไป ถ้าไม่ไปเราก็ต้องทำงานให้สนุก ไม่เสียสุขภาพจิต เดือดร้อนคนอื่น ว่าแล้วยังเฉยอยู่ได้ เพื่อนมันมาพูดก็ยังไม่พอกันหรอจะพูดเหมือนกันมาก
ทุกอย่างช่างเหมาะสอดคล้องบังเอิญคำพูดเหมือนกันเหมือนคนคุยกันตลอดเลย
อยากให้ไปก็น่าจะบอกกันตรงๆ ก็ได้นะ มัวจุกจิกจู้จี้บ่น โยนงาน คนจะได้หมดห่วง ปล่อยงานคาไว้ ทำไว้ถึงแค่ไหนก็แค่นั้น อีกหลายขั้นตอนปลายปีนั่นแหละกว่าจะเสร็จ
เพื่อนร่วมงานบอกว่า เค้าชอบคนเข้ามาประจบสอพลอ จะมีแก๊งเค้า 2-3 คน คอยเสริมเติมเชียร์ตลอด แต่เค้าช่างไม่รู้ตัวเลย คนที่เข้าไปประจบสอพลอ ลับหลังเอามาว่าคนปัญญาอ่อน ขึ้นง่าย คุมง่าย ขาดวุฒิภาวะ แถมด่าว่าเสียๆหายๆ สนุกปาก โดนกันทุกคน ยิ่งสูงยิ่งหนาวโดนหนักหน่อย
ถ้าผู้บริหารว่าคุณทำงานไม่เป็นเหม็นขี้หน้าเมื่อไหร่จะไปสักที
เวลาไหว้ผู้บริหาร บางทีทำไมเหมือนไม่เห็น เชิดหน้า หน้ามุ่ยหงิกงอ เหมือนไปกินรังแตนมา เชิดใส่ มองค้อนขวับ รีบไหว้รีบจบด้วยความเร็ว เอาหน้าไปหลบก่อน อาการเหมือนไม่ชอบหน้าอย่างรุนแรง เกรงว่าจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ไม่ใช่เรานะที่คุมอารมณ์ไม่ได้
มาทำงานที่นี่ได้ ปีกว่า ในตำแหน่งที่ไม่เคยทำ และงานไหนไม่มีใครทำ จัดลำดับงานตามวันที่ต้องส่ง งานหลักก็ต้องเลื่อนไปเพราะเร่งงานที่มีกำหนดวันที่
ถ้าผู้บริหารคุณพูดในวงกินข้าว กับลูกน้องคนสนิทว่า ไม่ชอบเหม็นขี้หน้าอีนี่ เมื่อไหร่มันจะไปสักที
ลูกน้องก็ถามว่า แล้วมันไปทำอะไรให้ถึงได้จงเกลียดจงชังนักหนา
ก็มันทำงานไม่เป็น แข็งทื่อ ไม่ประทับใจ ไม่เห็นมันไหว้ผู้บริหารเลย ไม่เป็นไม่รู้จนทำคนเดือดร้อนเสียหน้า ว่าไม่กำกับดูแลม◌ัน
เพื่อนร่วมงาน ที่เดินสวนสนามเข้าห้องผู้บริหารบ่อยๆ พูด่ว่าผู้บริหาร เขาไม่อยากให้ประเมิน ไม◌่ท◌ำงานอะไร เกะกะ รกหูตา เมื่อไหร่จะไป ถ้าไม่ไปเราก็ต้องทำงานให้สนุก ไม่เสียสุขภาพจิต เดือดร้อนคนอื่น ว่าแล้วยังเฉยอยู่ได้ เพื่อนมันมาพูดก็ยังไม่พอกันหรอจะพูดเหมือนกันมาก
ทุกอย่างช่างเหมาะสอดคล้องบังเอิญคำพูดเหมือนกันเหมือนคนคุยกันตลอดเลย
อยากให้ไปก็น่าจะบอกกันตรงๆ ก็ได้นะ มัวจุกจิกจู้จี้บ่น โยนงาน คนจะได้หมดห่วง ปล่อยงานคาไว้ ทำไว้ถึงแค่ไหนก็แค่นั้น อีกหลายขั้นตอนปลายปีนั่นแหละกว่าจะเสร็จ
เพื่อนร่วมงานบอกว่า เค้าชอบคนเข้ามาประจบสอพลอ จะมีแก๊งเค้า 2-3 คน คอยเสริมเติมเชียร์ตลอด แต่เค้าช่างไม่รู้ตัวเลย คนที่เข้าไปประจบสอพลอ ลับหลังเอามาว่าคนปัญญาอ่อน ขึ้นง่าย คุมง่าย ขาดวุฒิภาวะ แถมด่าว่าเสียๆหายๆ สนุกปาก โดนกันทุกคน ยิ่งสูงยิ่งหนาวโดนหนักหน่อย