เจริญวิปัสนาให้แก่กล้า

การเจริญวิปัสนา ต้องเจริญให้เข้ากัน  เช่นตา  หู  ชุด ของรูปและอุปทายรูป    โสตะ  รูปะ  ๆลๆ  ชุดของอายตะภายนอก  จักขุอายตนะ  โสตะอายตนะ  รวม3อย่าง

   ก็แค่ เจริญ โดยอาศัยสัญญา  โดยอาศัยการระลึกถึง ที่ได้มาจากการ  เห็น ธรรมนั้น  ยกตัวอย่าง ตำหนิในสิ่งของ   ถ้า เรารู้เห็นก็จำได้ว่า ตำหนิตรงนี้ต้องมี  คนอื่นไม่รู้จักตำหนิ ย่อม ไม่อาจกำหนด ตำหนิได้  

   ชุด ตา หู จมูก ลิ้น  4 ช่องนี้จะปะปนกับกาย เนื่องกันกับกาย ดูออกบ้างไม่ออกบ้าง แยกได้บ้างแยกไม่ได้บ้าง ไม่เป็นปัญหา  เห็นสิ่งใด รู้แจ้งสิ่งนั้น  ไม่จำเป็นต้อง ทำให้ตรงตาม สูตร  แต่ เมื่อไร  เห็นสิ่งใด รู้สิ่งนั้น ไปเรื่อยๆโดยไม่บังคับ ไม่เพ่งเล็งจิต  เกิดการเห็นแจ้งเอง ตรงตามสูตรเมื่อไร  ก็คือ  บรรลุญาณ   ยิ่งบีบบังคับยิ่ง ไม่บรรลุ  

  สมมุติว่า เห็นรูป สวย มัวแต่ พิจารณา อ้าวสติไปไหนแล้ว  สติหาย หลงไปคิด รู้สึกตัวขึ้นมา แต่ รู้สภาวะะชุดนี้ ระลึกได้ ถือว่า ทำถูกแล้ว  และ  เจริญๆไป อ้าว ลืม เมื่อกี้จำไม่ได้ แบบนี้ก็คือ ปฏิบัติถูก ระลึกได้ว่าลืมไปแล้ว บ้าง  ระลึกได้ว่าหลงไปบ้าง  ยิ่งรู้ ถึง อารมณ์ที่หลง ที่ลืมคือ อินทรีแก่กล้า

   หลงไปในความคิดเห็น ก็คือ ไม่มีการรู้สึกถึงบอดี้  ตัวตนอัดเข้าไปอยู่ใน ความคิดเห็น  จบ