บุญที่มากที่สุด คือทำใจให้เป็นบุญ
"เมื่อบุคคลทั้งหลายปฏิบัติอยู่...ที่ใดก็ตาม
เห็นอยู่...รู้อยู่...ใครคิดได้ ก็ปฏิบัติได้
อยู่...ที่ใด ก็ตาม ถือว่าเป็นผู้มีโชคที่เราพบ
พุทธศาสนา คือธรรมะคำสั่งสอนของท่าน
และอีกประการหนึ่ง การปฏิบัติของพุทธศาสนาของเราทั้งหลายทุกวันนี้ โดยมากทั้งพระเณร ทั้งญาติโยมทั้งหลายคอยจะเข้าใจผิด อย่างการทำบุญ เป็นต้น
การทำบุญที่สูงสุด คือ...
การทำใจให้เป็นบุญ เป็นสิ่งสำคัญมาก
เมื่อเราทำใจให้เป็นบุญ เราก็ไม่ต้องไปกอบโกยอะไรให้มากมาย วัตถุสิ่งของ
เงินทองต่างๆ เอาพอสมควร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านให้มีธรรมะไว้ในใจ พระธรรมนั้น...เมื่อเรามีความเดือดร้อนขึ้นมา เรานึกถึงพระธรรม ให้เราเย็น
เรามีความโลภขึ้นมา เราระลึกถึงมันก็หายไป
ความโกรธ ก็เหมือนกัน
ความหลง ก็เหมือนกัน
ธรรมะ...เป็นของเยือกเย็น เพราะสภาวธรรม
ทั้งหลายเป็นของพอดี ไม่เกิน ไม่เหลือ
ไม่พร่อง ถ้าหากพูดถึงธรรมะตอนนี้...เราจะเห็นได้ในเฉพาะตัวเรา และทั้งนอก ทั้งในปัจจุบัน ก็ได้ เป็นต้นว่า...จิตใจของเราวันนี้
มันมีจิตใจพอดี
ใจ ที่พอดี ก็เห็นว่า...ข้าวของเงินทองต่าง ๆ เมื่อได้รับอารมณ์มาแล้ว ไม่ดีใจมากเกินไป ดีใจพอดี
ถ้าหากว่า...มันจะเสียใจ ก็ไม่เสียใจมาก
เสียใจพอดี ทั้งเสียใจ อันนั้น...ดีใจ อันนั้น...
ก็เลยเป็นของพอดี เพราะเรารู้เท่าถึงความพอดี ที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ
เมื่อความพอดีมี มันก็ตัดความไม่พอดีออก
เมื่ออันไหนมันเกินความพอดี มันก็ไม่สบาย
เมื่ออันไหนมันพอดีแล้ว...เราก็สบาย
เป็นธรรมะแล้วเป็นคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราแล้ว
ไม่มี อะไรต้องแก้ไขอีก
ในสิ่งที่มันพอดี
ใจ ท่านไม่เกินพอดี ดี...ไม่เกินดี."
จาก มรดกธรรมเล่มที่ ๑๐
หลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง
“ภาวนาคือพิจารณาให้รู้ตามเป็นจริง”
หน้า ๑๐๔-๑๐๕
บุญที่มากที่สุดคือทำใจให้เป็นบุญ
"เมื่อบุคคลทั้งหลายปฏิบัติอยู่...ที่ใดก็ตาม
เห็นอยู่...รู้อยู่...ใครคิดได้ ก็ปฏิบัติได้
อยู่...ที่ใด ก็ตาม ถือว่าเป็นผู้มีโชคที่เราพบ
พุทธศาสนา คือธรรมะคำสั่งสอนของท่าน
และอีกประการหนึ่ง การปฏิบัติของพุทธศาสนาของเราทั้งหลายทุกวันนี้ โดยมากทั้งพระเณร ทั้งญาติโยมทั้งหลายคอยจะเข้าใจผิด อย่างการทำบุญ เป็นต้น
การทำบุญที่สูงสุด คือ...
การทำใจให้เป็นบุญ เป็นสิ่งสำคัญมาก
เมื่อเราทำใจให้เป็นบุญ เราก็ไม่ต้องไปกอบโกยอะไรให้มากมาย วัตถุสิ่งของ
เงินทองต่างๆ เอาพอสมควร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านให้มีธรรมะไว้ในใจ พระธรรมนั้น...เมื่อเรามีความเดือดร้อนขึ้นมา เรานึกถึงพระธรรม ให้เราเย็น
เรามีความโลภขึ้นมา เราระลึกถึงมันก็หายไป
ความโกรธ ก็เหมือนกัน
ความหลง ก็เหมือนกัน
ธรรมะ...เป็นของเยือกเย็น เพราะสภาวธรรม
ทั้งหลายเป็นของพอดี ไม่เกิน ไม่เหลือ
ไม่พร่อง ถ้าหากพูดถึงธรรมะตอนนี้...เราจะเห็นได้ในเฉพาะตัวเรา และทั้งนอก ทั้งในปัจจุบัน ก็ได้ เป็นต้นว่า...จิตใจของเราวันนี้
มันมีจิตใจพอดี
ใจ ที่พอดี ก็เห็นว่า...ข้าวของเงินทองต่าง ๆ เมื่อได้รับอารมณ์มาแล้ว ไม่ดีใจมากเกินไป ดีใจพอดี
ถ้าหากว่า...มันจะเสียใจ ก็ไม่เสียใจมาก
เสียใจพอดี ทั้งเสียใจ อันนั้น...ดีใจ อันนั้น...
ก็เลยเป็นของพอดี เพราะเรารู้เท่าถึงความพอดี ที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ
เมื่อความพอดีมี มันก็ตัดความไม่พอดีออก
เมื่ออันไหนมันเกินความพอดี มันก็ไม่สบาย
เมื่ออันไหนมันพอดีแล้ว...เราก็สบาย
เป็นธรรมะแล้วเป็นคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราแล้ว
ไม่มี อะไรต้องแก้ไขอีก
ในสิ่งที่มันพอดี
ใจ ท่านไม่เกินพอดี ดี...ไม่เกินดี."
จาก มรดกธรรมเล่มที่ ๑๐
หลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง
“ภาวนาคือพิจารณาให้รู้ตามเป็นจริง”
หน้า ๑๐๔-๑๐๕