"ย้อนกลับไปเมื่อผมยังเด็ก ชีวิตผมเต็มไปด้วยคำถาม... โตไปจะทำอะไร? ตอนนี้เราทำอะไรอยู่? และเราจะอยู่รอดไปได้ตลอดหรือไม่?
ในวัยนั้นผมดิ้นรนทำในหลายๆ อย่าง ผมมักย้ายโรงเรียนไปมาหลายที่ เพราะนิสัยส่วนตัวที่ทำให้สังคมเดิมพังไป ผมไม่มีความฝัน ไม่มีความต้องการ ไม่มีความรู้สึกว่าชีวิตมันมีความหมาย ผมรู้สึกว่ามีรูใหญ่กลางอก มันกว้างและลึกมากๆ แม้จะย้ายโรงเรียนไปสร้างสังคมใหม่ได้ดีเพียงใด แต่ภายในผมก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
จนกระทั่งผมต้องลาออกตอน ม.3 เพราะป่วยหนักจากจิตใจที่หลงทางและแตกสลาย ตัวตนเดิมหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า หมอวินิจฉัยว่าผมเป็นโรคซึมเศร้า แต่สำหรับผม... มันไม่ใช่แค่ความเศร้า เหมือนผมขาดจิตวิญญาณ มีชีวิตก็เหมือนไม่มี
ครอบครัวพยายามให้กำลังใจและรักษา แต่ผมรู้ดีว่ามันไม่ช่วยอะไรหากผมยังเป็นแบบเดิม ผมทุกข์มากกับชีวิตที่ไม่รู้สึกอะไรเลย มันว่างจนทรมาน...
จนกระทั่งผมหาทางรักษาตนเองได้ ผ่านการทำสมาธิ ฝึกมองโลกตามความเป็นจริง และการค้นหาตัวตนจนอาการดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ผมเริ่มเรียนด้วยตนเอง สอบเทียบ จบสายอาชีพ และทำงานได้โดยไม่เป็นภาระของครอบครัว นั่นแหละคือสิ่งที่ผมรู้สึกว่า ชีวิตผมเริ่มมีความหมายขึ้นมาบ้างแล้ว
ผมอยากบอกเพื่อนๆ หรือใครที่มีลูกหลานมีอาการคล้ายซึมเศร้าว่า... บางทีกำลังใจก็ไม่ได้ช่วยอะไร หากตัวเขาเองไม่มีแรงมากพอที่จะลุกมาเผชิญความจริง
ตอนนี้ผมไม่มีอาการซึมเศร้าหรือไร้ชีวิตชีวาอีกแล้ว ผมมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ได้โดยไม่ต้องต้องการอะไรมากมาย
หากคุณหรือใครก็ตามที่รู้สึกว่าชีวิตมันว่างเปล่า คุณต้องรีบแก้ไขก่อนที่มันจะพัฒนาไปเป็นเนื้อร้ายทำลายชีวิตของคุณหรือคนที่คุณรัก... และจำไว้ว่า "มีเพียงตัวคุณเองเท่านั้น ที่จะรักษาโรคร้ายนี้ได้"
"ชีวิตที่ว่างเปล่า"