ขอเกริ่นก่อนนะคะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ “พฤติกรรมการนอนของสามี” ซึ่งเจ้าตัวอนุญาตให้เอามาเล่าได้ เลยอยากมาขอคำแนะนำ หรือแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับคนที่เคยเจออะไรคล้าย ๆ กันค่ะ
เรื่องนี้แบ่งได้ประมาณ 3 ช่วงค่ะ
ช่วงแรก ตอนยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน จะมีไปค้างด้วยกันเป็นครั้งคราว เราเป็นคนหลับง่ายก็จริง แต่เป็นประเภทตื่นง่ายมาก ถ้ามีเสียงหรืออะไรผิดปกตินิดหน่อยคือตื่นเลย
สิ่งแรกที่พบคือ “เขานอนกรนหนักมาก” ค่ะ
คือดังแบบไม่เป็นจังหวะ ไม่เป็นทำนอง ไม่มี pattern ให้เดาทางได้เลย ตอนแรกเราไม่ได้ติดเรื่องคนกรนนะคะ เพราะคุณพ่อก็นอนกรน เลยคิดว่าตัวเองน่าจะชิน แต่พอเจอของจริงคือคนละระดับเลยค่ะ ของพ่อยังพอมีจังหวะ มีพักหายใจบ้าง แต่อันนี้คือเหมือน random sound effect ทั้งคืน
ตอนนั้นเริ่มกังวลจริงจังเลยว่า ถ้าอนาคตต้องอยู่ด้วยกันแล้วเรานอนไม่ได้จะทำยังไง เลยลองหาวิธีแก้กัน สรุปแรกสุดคือให้เราหลับก่อน แล้วเขาค่อยนอนตาม
…ซึ่งไม่สำเร็จค่ะ
เพราะเราแม้จะใช้เวลาหลับไม่เกิน 5 นาทีก็จริง แต่เขาคือหัวถึงหมอนแล้วหลับลึกก่อนเราอีก สรุปเราได้ฟังเสียงกรนเต็มระบบอยู่ดี รอบต่อมาเลยปรับใหม่ เป็นให้ห่างกันประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อความชัวร์ ผลคือดีขึ้นเยอะ แต่ถ้าดันตื่นกลางดึกเมื่อไร ก็เตรียมนอนต่อยากได้เลยค่ะ
โชคดีช่วงนั้นสามีออกกำลังกาย อาการกรนดีขึ้นมาก เราเลยอยู่รอดมาได้ จนสุดท้ายกลายเป็นว่าต้องนอนเร็วเพื่อสุขภาพการนอนตัวเองไปเลย
ช่วงที่สอง ตอนเริ่มอยู่ด้วยกันที่คอนโด เราพบว่า นอกจากกรนแล้ว เขายัง “ละเมอ” ด้วยค่ะ ทั้งละเมอพูด และละเมอขยับตัว
แบบพูดก็มีหลายรูปแบบ เช่น ทำท่าเคี้ยวแล้วพูดว่า “อร่อยจัง” ซึ่งส่วนใหญ่ถ้าฟังรู้เรื่องจะเกี่ยวกับของกินทั้งนั้น บางครั้งก็พูดงึมงำฟังไม่รู้ศัพท์ แต่ถ้าช่วงไหนเครียดงาน ก็จะมีพูดเรื่องงาน พร้อมทำท่ากดคีย์บอร์ดในอากาศประกอบ เราเลยค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าตัวยังทำ OT แม้กระทั่งตอนหลับ
ส่วนละเมอทางร่างกาย อันนี้มีตั้งแต่เบาไปจนถึงระดับคิดว่าหนักค่ะ
ระดับเบา เช่น เอามือมาแหย่หน้า ดึงหมอน ดึงผ้าห่ม รื้อหมอนข้าง
ระดับกลาง ก็เช่น ดิ้นเหมือนปลาขาดน้ำ พลิกตัวแบบบีบอย ท่าโยคะฤาษีดัดตนกลางดึก ซึ่งอันนี้เห็นบ่อยเลยค่ะ
ระดับคิดว่าหนัก คือ ลุกไปนั่งปลายเตียงเฉย ๆ เอาตัวไปนอนริมขอบเตียงเหมือนโชว์บาลานซ์ กระซิบข้างหูอยู่นานจนเรารู้ตัว
แต่ที่น่าทึ่งคือ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะละเมอหนักแค่ไหน พอใกล้ตื่น ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่โหมดปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ…
ทุกครั้งที่เราพยายามหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป เขาจะกลับไปนอนนิ่งทันทีค่ะ
มีคืนหนึ่งเราง่วงมากแต่โมโห เลยพยายามจะถ่ายเป็นหลักฐาน ปรากฏว่า
หยิบมือถือปุ๊บ เขานอนนิ่ง
วางมือถือ กลับมาเริ่มละเมอใหม่
วนอยู่แบบนี้ประมาณ 2–3 รอบ จนสุดท้ายเรายอมแพ้แล้วนอนต่อ เพราะง่วงเกินจะสู้ค่ะ
ช่วงที่สาม ตอนย้ายมาอยู่บ้านด้วยกัน เราลงทุนเรื่องการนอนเยอะมาก ทั้งฟูก ที่นอน ผ้าปู หมอนต่าง ๆ ซึ่งต้องบอกว่าช่วยได้จริง อาการละเมอหนัก ๆ ลดลงเยอะมาก
แต่สิ่งที่ยังสงสัยจนถึงทุกวันนี้คือ เรื่อง “กลัวกล้อง”
จนบางทีเราคิดจริงจังเหมือนกันว่า ควรติดกล้องวงจรปิดไหม จะได้ให้เขาเห็นภาพในมุมที่เราเห็นบ้าง
ล่าสุดมีคืนหนึ่ง เราสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเขาลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วกลับมานอน จากนั้นเริ่มกรน ก่อนเสียงกรนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงฮัมเพลงแทน
ตอนนั้นเราพยายามจำทำนองไว้ พอเช้าก็ถามว่าเมื่อคืนฮัมเพลงอะไร เขาบอกจำได้แค่ว่าลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่เรื่องฮัมเพลงคือไม่รู้เรื่องเลยค่ะ
เลยอยากถามว่ามีใครเคยเจออะไรประมาณนี้ไหมคะ จริง ๆ ไม่ได้เกิดทุกวันนะคะ ไม่งั้นเราคงนอนไม่ได้ไปแล้ว แต่เวลามีแต่ละทีค่อนข้างน่าจดจำจริง ๆ ค่ะ
พฤติกรรมการนอนของสามี
เรื่องนี้แบ่งได้ประมาณ 3 ช่วงค่ะ
ช่วงแรก ตอนยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน จะมีไปค้างด้วยกันเป็นครั้งคราว เราเป็นคนหลับง่ายก็จริง แต่เป็นประเภทตื่นง่ายมาก ถ้ามีเสียงหรืออะไรผิดปกตินิดหน่อยคือตื่นเลย
สิ่งแรกที่พบคือ “เขานอนกรนหนักมาก” ค่ะ
คือดังแบบไม่เป็นจังหวะ ไม่เป็นทำนอง ไม่มี pattern ให้เดาทางได้เลย ตอนแรกเราไม่ได้ติดเรื่องคนกรนนะคะ เพราะคุณพ่อก็นอนกรน เลยคิดว่าตัวเองน่าจะชิน แต่พอเจอของจริงคือคนละระดับเลยค่ะ ของพ่อยังพอมีจังหวะ มีพักหายใจบ้าง แต่อันนี้คือเหมือน random sound effect ทั้งคืน
ตอนนั้นเริ่มกังวลจริงจังเลยว่า ถ้าอนาคตต้องอยู่ด้วยกันแล้วเรานอนไม่ได้จะทำยังไง เลยลองหาวิธีแก้กัน สรุปแรกสุดคือให้เราหลับก่อน แล้วเขาค่อยนอนตาม
…ซึ่งไม่สำเร็จค่ะ
เพราะเราแม้จะใช้เวลาหลับไม่เกิน 5 นาทีก็จริง แต่เขาคือหัวถึงหมอนแล้วหลับลึกก่อนเราอีก สรุปเราได้ฟังเสียงกรนเต็มระบบอยู่ดี รอบต่อมาเลยปรับใหม่ เป็นให้ห่างกันประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อความชัวร์ ผลคือดีขึ้นเยอะ แต่ถ้าดันตื่นกลางดึกเมื่อไร ก็เตรียมนอนต่อยากได้เลยค่ะ
โชคดีช่วงนั้นสามีออกกำลังกาย อาการกรนดีขึ้นมาก เราเลยอยู่รอดมาได้ จนสุดท้ายกลายเป็นว่าต้องนอนเร็วเพื่อสุขภาพการนอนตัวเองไปเลย
ช่วงที่สอง ตอนเริ่มอยู่ด้วยกันที่คอนโด เราพบว่า นอกจากกรนแล้ว เขายัง “ละเมอ” ด้วยค่ะ ทั้งละเมอพูด และละเมอขยับตัว
แบบพูดก็มีหลายรูปแบบ เช่น ทำท่าเคี้ยวแล้วพูดว่า “อร่อยจัง” ซึ่งส่วนใหญ่ถ้าฟังรู้เรื่องจะเกี่ยวกับของกินทั้งนั้น บางครั้งก็พูดงึมงำฟังไม่รู้ศัพท์ แต่ถ้าช่วงไหนเครียดงาน ก็จะมีพูดเรื่องงาน พร้อมทำท่ากดคีย์บอร์ดในอากาศประกอบ เราเลยค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าตัวยังทำ OT แม้กระทั่งตอนหลับ
ส่วนละเมอทางร่างกาย อันนี้มีตั้งแต่เบาไปจนถึงระดับคิดว่าหนักค่ะ
ระดับเบา เช่น เอามือมาแหย่หน้า ดึงหมอน ดึงผ้าห่ม รื้อหมอนข้าง
ระดับกลาง ก็เช่น ดิ้นเหมือนปลาขาดน้ำ พลิกตัวแบบบีบอย ท่าโยคะฤาษีดัดตนกลางดึก ซึ่งอันนี้เห็นบ่อยเลยค่ะ
ระดับคิดว่าหนัก คือ ลุกไปนั่งปลายเตียงเฉย ๆ เอาตัวไปนอนริมขอบเตียงเหมือนโชว์บาลานซ์ กระซิบข้างหูอยู่นานจนเรารู้ตัว
แต่ที่น่าทึ่งคือ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะละเมอหนักแค่ไหน พอใกล้ตื่น ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่โหมดปกติแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ…
ทุกครั้งที่เราพยายามหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป เขาจะกลับไปนอนนิ่งทันทีค่ะ
มีคืนหนึ่งเราง่วงมากแต่โมโห เลยพยายามจะถ่ายเป็นหลักฐาน ปรากฏว่า
หยิบมือถือปุ๊บ เขานอนนิ่ง
วางมือถือ กลับมาเริ่มละเมอใหม่
วนอยู่แบบนี้ประมาณ 2–3 รอบ จนสุดท้ายเรายอมแพ้แล้วนอนต่อ เพราะง่วงเกินจะสู้ค่ะ
ช่วงที่สาม ตอนย้ายมาอยู่บ้านด้วยกัน เราลงทุนเรื่องการนอนเยอะมาก ทั้งฟูก ที่นอน ผ้าปู หมอนต่าง ๆ ซึ่งต้องบอกว่าช่วยได้จริง อาการละเมอหนัก ๆ ลดลงเยอะมาก
แต่สิ่งที่ยังสงสัยจนถึงทุกวันนี้คือ เรื่อง “กลัวกล้อง”
จนบางทีเราคิดจริงจังเหมือนกันว่า ควรติดกล้องวงจรปิดไหม จะได้ให้เขาเห็นภาพในมุมที่เราเห็นบ้าง
ล่าสุดมีคืนหนึ่ง เราสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเขาลุกไปเข้าห้องน้ำ แล้วกลับมานอน จากนั้นเริ่มกรน ก่อนเสียงกรนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงฮัมเพลงแทน
ตอนนั้นเราพยายามจำทำนองไว้ พอเช้าก็ถามว่าเมื่อคืนฮัมเพลงอะไร เขาบอกจำได้แค่ว่าลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่เรื่องฮัมเพลงคือไม่รู้เรื่องเลยค่ะ
เลยอยากถามว่ามีใครเคยเจออะไรประมาณนี้ไหมคะ จริง ๆ ไม่ได้เกิดทุกวันนะคะ ไม่งั้นเราคงนอนไม่ได้ไปแล้ว แต่เวลามีแต่ละทีค่อนข้างน่าจดจำจริง ๆ ค่ะ