ทำไมต้องเกิดมาเป็นเรา

สวัสดี เราอายุ14 นี่เป็นเรื่องราวของเราเอง เราเป็นเด็กที่เกิดจากจังหวัดสมุทรสาคร พออายุ6-7เดือนก็ย้ายจากสมุทรสาครมาเติบโตอยู่พิจิตรถึงปัจจุบัน ที่เราได้เหาะมาอยู่พิจิตรอะหรอ55 แน่นอน พ่อแม่ดูแลไม่ได้แม่ไม่มีนมให้กิน ไม่มีแม้แต่ข้าวมาหุงมันเป็นปมนึงในใจเราเสมอ เนื่องจากความสามารถพ่อแม่ไม่พอที่จะดูและเราได้ ปู่กับย่าเลยจ้างรถไปรับเราในตอนนั้น เราโดนลุงป้าน้าอาปลูกฝังมา เสมอรวมถึงปู่และย่าด้วยว่าถ้าไม่มีปู่และย่าในวันนั้นมันคงไม่มีเราในวันนี่ ปัจจุบันคำนี้ยังคงทำให้เรามีปมเหมือนเดิม และถ้าตอนนั้นเราเลือกได้เราขอยอมอดนมตาย เพราะเราคงไม่ต้องมาใช้ชีวิตกดดันแบบนี้ ปัจจุบัน คุณปู่เสีย คุณพ่อคุณแม่หย่างร้าง เราอยู่กับย่า2คน
เรารู้สึกว่าเราทำอะไรก็ผิดพลาดโดนว่าโดนตำหนิไปหมด ครอบครัวมองไม่เห็นถึงการศึกษาไม่อยากให้เรียนต่อมหาลัย ให้เราจบแค่ม.6 ทั้งที่เราโดนพ่อกับแม่ทิ้งเรายังโดนคนในครอบครัว ข้างบ้านเป่าหูย่า ให้เราไปอยู่กับพ่อ ทำเหมือนเราเป็นสิ่งของ เอาเรื่องการถูกพ่อกับแม่ทิ้งมากดดันเราเสมอ ทุกวันนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากพยายามทำทุกอย่างให้คนนึงเห็นค่าแต่เค้าก็กลับทำเหมือนเราเป็นลมและอากาศ
เราเข้าใจที่เก็บเรามาเลี้ยงเพราะสงสารบุญคุณนี่เราไม่เคยลืม แต่การที่การเอาเรื่องวัยเด็กมากดดัน มันเป็นการสร้างบาดแผลในจิตใจมากๆ ถ้าเราเลือกได้วันนั้นเราจะไม่เกิด มาทำคนลำบากเลย ทุกวันนี้เราคิดสั้นคือถ้ามันมีเรื่องอะไรที่ทำให้เราหนักใจหรือเศร้ามากๆ สายตามันจะมองไปที่น้ำยาล้างห้องน้ำเสมอ555 แต่ก็คือเราก็พยายามคิดบวกเสมอ ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ สัญญากับพี่ๆทุกคนว่าโตขึ้นจะเกิดจะเกิดเป็นเด็กมีคุณแน่นอนคั้บ(ขอบคุณที่อ่านจนจบคั้บ)