บทนำ: กลิ่นดินและน้ำตาที่รินรดกุลตระกูล
ในเรือนคหบดีผู้มั่งคั่งแห่งกรุงราชคฤห์ กลิ่นกำยานอันหอมฟุ้งที่เคยอบอวลกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวแห่งความอัปยศที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของห้องบุตรชายได้ มหาเศรษฐีผู้เป็นบิดา นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวังที่จะเห็นบุตรชายสืบทอดวงศ์ตระกูลและกองทรัพย์สินมหาศาล บัดนี้แหลกสลายลงไม่ต่างจากเศษดินที่บุตรของตนหยิบฉวยเข้าปาก
"ท่านพี่... เราจะทำอย่างไรกันดี?" นางคหปตานี ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงภาพลูกน้อยที่นางเฝ้าถนุถนอม แต่กลับปฏิเสธข้าวปลาอาหารอันเลิศรสที่นางจัดเตรียมไว้
นางยังจำภาพนั้นได้ติดตา ภาพของบุตรชายวัยกำลังน่ารักที่คืบคลานอยู่บนพื้นดิน แทนที่จะคว้าของเล่นประดับทอง เขากลับคว้ากิน 'สิ่งปฏิกูล' ของตนเองด้วยความยินดี ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเติบโตขึ้น เขากลับไม่ยอมนุ่งห่มผ้าอาภรณ์ที่ถักทอจากด้ายเนื้อดี แต่กลับเลือกที่จะยืนเปลือยกายท้าทายลมฟ้าอากาศ และปฏิเสธที่จะนอนบนเตียงอันนุ่มสบาย แต่กลับเลือกนอนราบไปกับพื้นดินแข็งกระด้าง
"เขามิได้โง่เขลาเพราะความไม่รู้..." บิดาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "แต่มันเหมือนมีแรงขับขี่บางอย่างจากภายในที่สั่งให้เขาทำเช่นนั้น ราวกับว่าร่างกายของเขาเป็นคุก และจิตใจของเขากำลังเสวยผลกรรมที่มืดบอด"
บิดามารดาพยายามทุกวิถีทาง ทั้งตามแพทย์ที่มีชื่อเสียงจากสำนักตักกะศิลามาตรวจอาการ ทั้งหาเครื่องรางมาปัดเป่า แต่พฤติกรรมของบุตรชายกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จนกลายเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งราชคฤห์ว่า 'ลูกเศรษฐีเป็นผู้กินอุจจาระ และ นุ่งลมห่มฟ้าเป็นอาภรณ์'
"หากบุตรชายเรายังฝืนอยู่ในเรือนนี้ต่อไป มิเพียงแต่เราจะพินาศ แม้วงศ์ตระกูลของเราจะถูกตราหน้าไปชั่วลูกชั่วหลาน" ว่าเป็นวงศ์กาลกิณี ผู้เป็นบิดาตัดสินใจด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง "ในเมื่อเขาไม่ยินดีในวิถีของคฤหัสถ์ (ผู้ครองเรือน) บางที... วิถีของนักบวชอาชีวกที่เน้นตบะอันกล้าแข็งอาจจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายของบุตรเรา"
มารดาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน นางมองดูบุตรชายที่ยืนอยู่กลางลานบ้านด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รับรู้ถึงความรักหรือความทุกข์ของบิดามารดา นางหารู้ไม่ว่า เบื้องหลังความผิดปกติที่นางเห็นนั้น คือผลแห่งคำสาปแช่งและอกุศลกรรมที่บุตรของตนเคยทำไว้ต่อพระขีณาสพในชาติปางก่อน... กรรมที่กำลังขับเคลื่อนให้เขาเดินเข้าสู่เส้นทางแห่ง "ตบะปลอม" มายาวนานถึง 55 ปี
"ชัมพุกะ" ฤาษีผู้บริโภคลมเป็นภักษาหาร
บทนำ: กลิ่นดินและน้ำตาที่รินรดกุลตระกูล
ในเรือนคหบดีผู้มั่งคั่งแห่งกรุงราชคฤห์ กลิ่นกำยานอันหอมฟุ้งที่เคยอบอวลกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวแห่งความอัปยศที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของห้องบุตรชายได้ มหาเศรษฐีผู้เป็นบิดา นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความหวังที่จะเห็นบุตรชายสืบทอดวงศ์ตระกูลและกองทรัพย์สินมหาศาล บัดนี้แหลกสลายลงไม่ต่างจากเศษดินที่บุตรของตนหยิบฉวยเข้าปาก
"ท่านพี่... เราจะทำอย่างไรกันดี?" นางคหปตานี ผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงภาพลูกน้อยที่นางเฝ้าถนุถนอม แต่กลับปฏิเสธข้าวปลาอาหารอันเลิศรสที่นางจัดเตรียมไว้
นางยังจำภาพนั้นได้ติดตา ภาพของบุตรชายวัยกำลังน่ารักที่คืบคลานอยู่บนพื้นดิน แทนที่จะคว้าของเล่นประดับทอง เขากลับคว้ากิน 'สิ่งปฏิกูล' ของตนเองด้วยความยินดี ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเติบโตขึ้น เขากลับไม่ยอมนุ่งห่มผ้าอาภรณ์ที่ถักทอจากด้ายเนื้อดี แต่กลับเลือกที่จะยืนเปลือยกายท้าทายลมฟ้าอากาศ และปฏิเสธที่จะนอนบนเตียงอันนุ่มสบาย แต่กลับเลือกนอนราบไปกับพื้นดินแข็งกระด้าง
"เขามิได้โง่เขลาเพราะความไม่รู้..." บิดาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "แต่มันเหมือนมีแรงขับขี่บางอย่างจากภายในที่สั่งให้เขาทำเช่นนั้น ราวกับว่าร่างกายของเขาเป็นคุก และจิตใจของเขากำลังเสวยผลกรรมที่มืดบอด"
บิดามารดาพยายามทุกวิถีทาง ทั้งตามแพทย์ที่มีชื่อเสียงจากสำนักตักกะศิลามาตรวจอาการ ทั้งหาเครื่องรางมาปัดเป่า แต่พฤติกรรมของบุตรชายกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จนกลายเป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งราชคฤห์ว่า 'ลูกเศรษฐีเป็นผู้กินอุจจาระ และ นุ่งลมห่มฟ้าเป็นอาภรณ์'
"หากบุตรชายเรายังฝืนอยู่ในเรือนนี้ต่อไป มิเพียงแต่เราจะพินาศ แม้วงศ์ตระกูลของเราจะถูกตราหน้าไปชั่วลูกชั่วหลาน" ว่าเป็นวงศ์กาลกิณี ผู้เป็นบิดาตัดสินใจด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง "ในเมื่อเขาไม่ยินดีในวิถีของคฤหัสถ์ (ผู้ครองเรือน) บางที... วิถีของนักบวชอาชีวกที่เน้นตบะอันกล้าแข็งอาจจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายของบุตรเรา"
มารดาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน นางมองดูบุตรชายที่ยืนอยู่กลางลานบ้านด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รับรู้ถึงความรักหรือความทุกข์ของบิดามารดา นางหารู้ไม่ว่า เบื้องหลังความผิดปกติที่นางเห็นนั้น คือผลแห่งคำสาปแช่งและอกุศลกรรมที่บุตรของตนเคยทำไว้ต่อพระขีณาสพในชาติปางก่อน... กรรมที่กำลังขับเคลื่อนให้เขาเดินเข้าสู่เส้นทางแห่ง "ตบะปลอม" มายาวนานถึง 55 ปี