บทความสั้นเรื่องนางรำจำใจ โดย อ.อัญชิษฐา พลไพรินทร์

เนื่องจากผู้เขียนต้องการถ่ายทอดเรื่องราวชีวิต
ในวัยเด็กของผู้เขียน เพื่อให้ทุกท่านได้เห็น
มุมมองใหม่ในเส้นทางชีวิตของการเป็นนางรำ
ย้อนไปในปี พศ.2546 ตอนนั้นผู้เขียนเรียนจบ ป.6
มีอายุเพียง11ปี เท่านั้น ผู้เขียนตัดสินใจเข้าเรียน
ต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษา ในโรงเรียนมัธยม
แห่งนึงในพื้นที่เขตบึงกุ่ม
อยู่หลังตลาดขายของมือสอง ที่คนย่านนี้รู้จัก
ในวันเปิดเทอมวันแรก ผู้เขียนพกพาความมั่นใจ
ไปเกินร้อย แบบว่าคุณแม่สั่งให้เด็ดพริก10เม็ด
แต่เราเด็ดมา11เม็ด ก็เพราะว่าเราเด็ดเกิน
ผู้เขียนมีพี่ชายเรียนอยู่ในชั้น ม.2 ของโรงเรียนนี้
และ มีคุณพ่อเป็นข้าราชการกระทรวงวัฒนธรรม
อาทิตย์แรกผ่านไปก็ยังไม่มีอะไร
แต่เมื่อเข้าสัปดาห์ที่2 ในเวลาหลังเคารพธงชาติ
ผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งนี้ ก็ประกาศขึ้น
ว่า นักเรียนหญิงคนใดที่รู้ตัวว่ากำลังตั้งครรภ์
ให้ไปเขียนใบลาออกตอนนี้เลย ผู้เขียนได้ยิน
แบบนี้ก็งงเลยสิ จึงตะโกนออกมาทันที
ว่า โรงเรียนxxxอะไรวะ เปิดเทอมอาทิตย์ที่2แล้ว
ให้ลาออกอะไรกันตอนนี้ ไอ้ ผอ. หน้าxxx
ผู้เขียนตะโกนแค่นี้แหละ
ขณะนั้นมีครูหลายคนได้ยิน จากนั้นมีครูคนหนึ่ง
จูงมือผู้เขียนเข้าไปหา ผอ. ของโรงเรียนแห่งนี้
เมื่อ ผอ. เจอหน้าผู้เขียน ก็ถามผู้เขียนทันที
ว่าทำไมถึงพูดจาแบบนี้ ผู้เขียนก็ตอบกลับไป
อย่างมั่นใจว่า เป็นธรรมดานี่คะ หนูคิดยังไง
หนูก็พูดออกไปอย่างนั้น มีปัญหาอะไรเหรอคะ
ผอ. ได้ยินดังนั้น ก็ถามหนูต่อว่าหนูตั้งครรภ์รึเปล่า
ผู้เขียนก็ตอบกลับไปว่า หนูอายุแค่11ปี
จะให้ไปท้องกับหมาที่ไหนค่ะ
เมื่อได้ยินดังนี้ ผอ. ก็ยอมจบ
ต่อมาสัปดาห์ที่4 ผู้เขียนเกิดอาการของขึ้น
เพราะว่าผู้เขียนรับการสักยันต์ ที่สำนักแห่งหนึ่ง
คุณครูจึงพาตัวผู้เขียนเข้าพบ ผอ. คนนี้อีกครั้ง
เมื่อเข้าไปถึงห้องทำงานของ ผอ. ผู้เขียนก็รีบ
ถอดเสื้อด้วยความมั่นใจ พร้อมทั้งหันแผ่นหลัง
ให้ ผอ. คนนี้ได้ร้บชมรอยสักทันที จากนั้น ผอ.
มันก็ถามผู้เขียนว่า ไปเสพยาบ้าชนิดไหนมา
จะเขียนใบลาออกเลยไหม ผู้เขียนจึงตอบ
ไอ้ ผอ. คนนี้ไปว่า เดี๋ยวหนูให้พ่อมาเคลียร์
ผอ. คนนี้จึงยอมสงบลง หลังจากเหตุการณ์
ในวันนั้นผู้เขียนเกิดอาการของขึ้นอีกหลายครั้ง
อาจเป็นเพราะในโรงเรียนแห่งนี้มีพลังงานแง่ลบ
จนมาถึงช่วงเทอม2 สัปดาห์ที่3ของเทอม
ผอ. คนนี้เรียกตัวผู้เขียนไปพบแล้วสั่งให้ผู้เขียน
นั่งรถยนต์ ซึ่งมี ผอ. คนนี้เป็นผู้ขับ
จนไปถึงโรงเรียนแห่งหนึ่งย่านดินแดง
ผอ. บอกผู้เขียนให้ลงจากรถยนต์
แล้วพาตัวผู้เขียนไปพบกับ ผอ.ของโรงเรียนแห่งนี้
พร้อมทั้งยื่นซองเอกสารแล้วพูดว่านี่คือเด็กที่ผม
ต้องการให้เขาย้ายมาเรียนที่นี่ครับ
แล้วหันมาพูดกับผู้เขียนว่า จะได้รำไทยสมใจ
ผู้เขียนตกใจมาก เพราะโรงเรียนแห่งนี้มีแต่เด็ก
ที่ผ่านการใช้ยาเสพติดมาเรียนกันอยู่ที่นี่
ผู้เขียนพยายามรีบวิ่งออกจากโรงเรียนแห่งนี้
แต่ว่า รปภ. ของโรงเรียนแห่งนี้ขวางเอาไว้
ผู้เขียนจึงใช้สเปรย์พริกไทย ซึ่งผู้เขียนพกติดตัว
เอาไว้ฉีดใส่หน้าของ รปภ. คนนั้นทันที
จากนั้นผู้เขียนจึงรีบวิ่งไปหลบในห้องน้ำ
ของโรงเรียนแห่งนี้ แล้วกดโทรศัพท์บอกคุณพ่อ
ให้รีบมาช่วยพาตัวผู้เขียนออกไป
เมื่อคุณพ่อของผู้เขียนเดินทางมาถึงหน้าห้องน้ำ
ผู้เขียนจึงรีบวิ่งไปหาคุณพ่อ พร้อมทั้งเล่าเรื่อง
ให้คุณพ่อฟัง จากนั้นคุณพ่อพาตัวผู้เขียนเขาพบ
ผอ. ของโรงเรียนบำบัดยาบ้าแห่งนี้
แล้วพูดว่า ผมจะให้ลูกสาวเขียนใบลาออก
เพราะว่าผมไม่อนุญาตให้ลูกสาวเรียนที่นี่
อยู่ดีๆจะย้ายชื่อและส่งตัวเด็กมาเลยได้ยังไง
พวกแกเป็น ผอ. โรงเรียนได้ยังไง ใช้อะไรคิด
เมื่อเขียนใบลาออกเสร็จคุณพ่อจูงมือผู้เขียน
ไปขึ้นรถแล้วขับรถพาผู้เขียนกลับบ้าน
ในวันนั้นผู้เขียนรู้สึกว่าคุณพ่อเป็นฮีโร่ของผู้เขียน
แม้ว่าในวันนี้ คุณพ่อของผู้เขียนจะจากโลกนี้ไปแล้ว
แต่ความความประทับใจในวันนั้นจะอยู่ในใจ
ของผู้เขียนตลอดไป
บทความโดย อ.อัญชิษฐา พลไพรินทร์