เรียนสูงที่สุดในครอบครัว แต่เรากลับทำให้ครอบครัวผิดหวังมากที่สุด

มีใครก่อนหน้าที่จะป่วยเป็นคนสดใสร่าเริงไหมคะ เราเป็นคนนึงที่ดูเหมือนจะอนาคตไกล เรียนเก่ง ชอบอ่านหนังสือ มีความฝันอยากเป็นนักประวัติศาสตร์ื เลยเรียนป.ตรีจบสายนี้มา เป็นความหวังของบ้านเพราะเรียนสูงที่สุด แต่มาป่วยโรคจิตเวชซึ่งตอนแรกเป็นย้ำคิดย้ำทำก่อน รักษามาสองปี โรคพัฒนากลายเป็นไบโพลาร์ ครอบครัวผิดหวังในตัวเรามาก มักยกเรื่องที่ส่งเราเรียนจบขึ้นมาพูดทุกครั้ง ญาติผู้ใหญ่ก็ไม่ชอบเราเพราะเราไม่เคยให้เงินเดือนที่บ้านใช้เลย เรามักตกเป็นที่นินทาตลอดเวลารวมญาติ เรียกเราว่าไอทึ่มบ้าง ความเครียด กดดันสั่งสมมาเรื่อยๆ มักโดนเจ้านายหรือผู้ร่วมงานทำร้ายทางร่างกายและจิตใจบ่อยๆ โดยงานเเรกเราโดนหมอฟันเจ้าของคลินิคขว้างปาสิ่งของใส่เพราะเราตอบรับเค้าช้าไป  งานที่สองทำราชการเป็นลูกจ้างชั่วคราวที่ต้องต่อสัญญาทุกๆปี ก็โดนกดดัน คุกคาม ข่มขู่อยู่ตลอดเวลาว่าจะไม่ให้ผ่าน ไม่ให้ขาด ให้ลาทั้งๆที่ป่วยแทบขาดใจ เหตุผลคือเราเป็นแค่ลูกจ้าง แค่เราหายไปจากโต๊ะเพราะต้องเดินเอกสารเค้าจะโทรตามทันที หาว่าเราอู้ หาว่าเราไปหลับ งานที่สามก็โดนให้ทำ 12 ชั่วโมง ไม่มีเวลาพักกินข้าว ต้องแอฟทีคตลอดเวลา แต่เพราะกินยามันไม่มีเอเนจี้ขนาดนั้น การป่วยของเราทำให้ครอบครัวผิดหวังที่ส่งเราเรียนสูง เเต่ทำได้เเค่ทำงานใกล้บ้าน ปู่เราพาลไม่ชอบเราเพราะคาดหวังกับเรามากเกินไปจนนาทีสุดท้ายของชีวิตก็ยังไม่อยากให้เราเข้าใกล้  ตอนนี้เราอายุ 29 ไม่มีทั้งความหวัง หรือความฝัน หนี้สินจากการใช้จ่ายเกินตัว ต้องกู้สินเชื่อ จากการป่วยเป็นไบโพลาร์ที่อยู่ในขั้วแมเนีย หมออยากให้เราแอดมิด 3 สัปดาห์ เเต่เราปฎิเสธไป เราต้องหาเงินมาใช้หนี้ หาเงินมาใช้จ่ายค่ายานอกบัญชี  เราเเค่อยากบ่นเรื่องราวในชีวิตให้ฟังค่ะ ตอนนี้เราเหนื่อยมากจริงๆ