เอาธรรมะมามากล่าวกับบัณฑิต จิตใจบัณทิตเกิด กุศล หรือ อกุศล
ชวนบัณฑิตไปหลอกลวงผู้อื่น จิตใจบัณทิตเกิด กุศล หรือ อกุศล
เอาธรรมะมามากล่าวกับมิจฉาชีพ จิตใจมิจฉาชีพเกิด กุศล หรือ อกุศล
ชวนมิจฉาชีพไปหลอกลวงผู้อื่น จิตใจมิจฉาชีพเกิด กุศล หรือ อกุศล
เอาธรรมะมามากล่าวกับบัณฑิต บัณทิต ชอบ หรือ ไม่ชอบ
ชวนบัณฑิตไปหลอกลวงผู้อื่น บัณทิต จะทำ หรือ ไม่ทำ
เอาธรรมะมามากล่าวกับมิจฉาชีพ มิจฉาชีพ ชอบ หรือ ไม่ชอบ
ชวนมิจฉาชีพไปหลอกลวงผู้อื่น มิจฉาชีพ จะทำ หรือ ไม่ทำ
แม้จะกล่าวอย่างนี้ เรื่องทั้งหลายหรือธรรมทั้งหลายก็ยังเสมอด้วยเหตุและผล
ไม่ได้เป็นไปตาม วิตกหรือวิจารส่วนตน เป็นเพียงกรรมตามกาลตามวาระของบุคคลนั้น
ทั้งผู้ปฏิบัติและผู้สืบคำสอนจากตำรา เมื่อนำแนวทางมาถกกัน ย่อมถกกันด้วยทิฐิเป็นธรรมดา
หากรู้ไม่ทันความเบียดเบียนในตนเอง ย่อมเบียดเบียนผู้อื่นเป็นธรรมดา
แม้เนื้อหาที่ถกจะเป็นสัมมา หากมีใจเบียดเบียนเริ่มจากตนกลับกลายเป็นมิจฉา
สิ่งที่ถกย่อมกลายเป็นมิจฉาเป็นอันมาก วิบากส่วนผลล้วนเจือด้วยความฟุ้งซ่าน
ย่อมห่างไกลความสงบและความตั้งมั่น
ศึกษามากแต่ปฏิบัติน้อย ความสำเร็จแก่ผลย่อมเป็นไปตามการปฏิบัติ
ปฏิบัติมากแต่ศึกษาน้อย เหมือนผู้หวังเดินสู่จุดหมายแต่ไม่แม่นยำในเส้นทาง หากผลัดหลงย่อมเกิดความล่าช้าต่อการเดินถึงที่หมาย
ทั้งสองแนวทางล้วนหลุดออกไปจากทางสายกลาง
ผู้มีปัญญาพร้อมความเพียรล้วนหมั่นปฏิบัติและทบทวนเส้นทางที่ถูกต้อง จึงหวังผลในเส้นทางและจุดหมายได้
ทำกรรม กับ บัณฑิต และ มิจฉาชีพ
ชวนบัณฑิตไปหลอกลวงผู้อื่น จิตใจบัณทิตเกิด กุศล หรือ อกุศล
เอาธรรมะมามากล่าวกับมิจฉาชีพ จิตใจมิจฉาชีพเกิด กุศล หรือ อกุศล
ชวนมิจฉาชีพไปหลอกลวงผู้อื่น จิตใจมิจฉาชีพเกิด กุศล หรือ อกุศล
เอาธรรมะมามากล่าวกับบัณฑิต บัณทิต ชอบ หรือ ไม่ชอบ
ชวนบัณฑิตไปหลอกลวงผู้อื่น บัณทิต จะทำ หรือ ไม่ทำ
เอาธรรมะมามากล่าวกับมิจฉาชีพ มิจฉาชีพ ชอบ หรือ ไม่ชอบ
ชวนมิจฉาชีพไปหลอกลวงผู้อื่น มิจฉาชีพ จะทำ หรือ ไม่ทำ
แม้จะกล่าวอย่างนี้ เรื่องทั้งหลายหรือธรรมทั้งหลายก็ยังเสมอด้วยเหตุและผล
ไม่ได้เป็นไปตาม วิตกหรือวิจารส่วนตน เป็นเพียงกรรมตามกาลตามวาระของบุคคลนั้น
ทั้งผู้ปฏิบัติและผู้สืบคำสอนจากตำรา เมื่อนำแนวทางมาถกกัน ย่อมถกกันด้วยทิฐิเป็นธรรมดา
หากรู้ไม่ทันความเบียดเบียนในตนเอง ย่อมเบียดเบียนผู้อื่นเป็นธรรมดา
แม้เนื้อหาที่ถกจะเป็นสัมมา หากมีใจเบียดเบียนเริ่มจากตนกลับกลายเป็นมิจฉา
สิ่งที่ถกย่อมกลายเป็นมิจฉาเป็นอันมาก วิบากส่วนผลล้วนเจือด้วยความฟุ้งซ่าน
ย่อมห่างไกลความสงบและความตั้งมั่น
ศึกษามากแต่ปฏิบัติน้อย ความสำเร็จแก่ผลย่อมเป็นไปตามการปฏิบัติ
ปฏิบัติมากแต่ศึกษาน้อย เหมือนผู้หวังเดินสู่จุดหมายแต่ไม่แม่นยำในเส้นทาง หากผลัดหลงย่อมเกิดความล่าช้าต่อการเดินถึงที่หมาย
ทั้งสองแนวทางล้วนหลุดออกไปจากทางสายกลาง
ผู้มีปัญญาพร้อมความเพียรล้วนหมั่นปฏิบัติและทบทวนเส้นทางที่ถูกต้อง จึงหวังผลในเส้นทางและจุดหมายได้