รู้สึกแย่กับแม่ค่ะ😔อยากระบาย

คือตั้งแต่เด็กปู่กับย่าเลี้ยงมาเพราะพ่อแม่เลิกกันจนตอนนี่16แล้วจะขึ้นมอ4แม่ก็พึ่งจะมาเริ่มช่วยค่าใช้จ่ายในการเรียนหรืออะไรต่างๆเริ่มโอนเงินมาให้ ซึ่งหลังๆมาแม่โทรหาเราบ่อยมากบ่อยเกินไป เวลาจะโทรไม่เคยทักมาก่อนเลย อยากจะโทรก็โทร เรานี่ยิ่งเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไม่ชอบการโทรมากๆ นานๆทีโทรมาไม่เป็นไร แต่แม่โทรมาเกือบทุกวัน บางครั้งวันหนึ่งโทรมา2รอบ เราปรับตัวไม่ทันจริงๆมันก้าวก่ายการใช้ชีวิตมากไปเลยบอกกับแม่ว่า "แม่โทรหาน้องบ่อยขนาดนี้แม่ได้โทรหาพ่อ โทรหาแม่หรือเพื่อนหรือยัง"เป็นไงอ่านแล้วคงแบบเรามันปากไม่ดีใช่ไหมละ ตกเย็นมาแม่เรื่องนี่ไปโพสลงเฟสว่า"แค่ต้องการกำลังใจจากลูกแต่วันนี้แม่เสียความรู้สึกถ้าไม่ให้โทรหาลูกจะโทรหาหมาที่ไหน ทำงานไม่ได้หยุดเพื่อใคร ไม่ได้กลับบ้านเพราะใครกัน"เราก็ไปพิมพ์ขอโทษแม่ว่า เมื่อกี้ที่น้องพูดเรื่องโทร น้องขอโทษ ถ้ามันทำให้แม่รู้สึกไม่ดี
จริง ๆ หนูไม่ได้รำคาญแม่ แค่บางช่วงมันไม่สะดวกรับสาย แล้วหนูก็เป็นคนไม่ค่อยชอบคุยโทรเท่าไหร่ ถ้าเกิดจะโทรหาจริงๆแม่ก็แชทมาหาหนูก่อนก็ได้เผื่อตอนนั้นหนูทำธุระส่วนตัวอยู่ อีกอย่างแม่โทรหาพ่อโทรหาแม่หรือเพื่อนๆก็ได้เวลาหนูไม่สะดวก จากนั้นแม่บอกว่า"ความอดทนแม่จะมีเท่าใดแค่ขอกำลังใจจากลูกแต่ลูกกลับบอกโทรหาคนอื่นน่าน้อยใจนะ"จากนั้นพิมพ์ต่อว่า คิดได้แค่ตอนจะเอาเงิน คือแบบปู่กับย่าเลี้ยงมายังไม่เคยทวงเรื่องเงินเลย เราทั้งชีวิตไม่กล้าขอเงินคนในครอบครัวเลยนอกจากจะจำเป็นจริงๆ ซึ่งแม่มักบอกว่าถ้าอยากได้เงินก็ทักมาขอที่แม่ เราเคยขอแม่แค่80บาทนอกนั้นแม่โอนมาเอง เราไม่ได้ขอแต่เป็นการบอกว่าเดี่ยววันนั้นวันนี้ต้องไปซื้อบลาๆไปรร.แม่ก็โอนมาให้เองต่อมันก็คล้ายๆกับเราขออยู่แหละ ต่อจากนั้นพอสักพักแม่ก็บอกว่าแค่อยากให้มาถามกินข้าวยัง เหนื่อยไหม แค่นี้เองถ้ารังเกียจแม่ ก็บอกถ้าจะขอเงิน ก็ไม่ต้องมาขอกับแม่ ขอปู่กับย่านุ่น ตอนนี้รู้สึกผิดมากๆเหมือนเราเป็นลูกเนรคุณจะไปขอโทษอีกก็ไม่ได้ โดนบล็อคเหตุเกิดจากการโทรบ่อย ใครอ่านมาถึงนี้ได้ขอบคุณมากๆนะคะเราพิมพ์ยาวไปหน่อย ยังไงก็ท้ายนี้อยากแนะนำหรือสั่งสอนเราก็บอกได้นะคะจะนำไปปรับตัว😔