พ่อแม่ห้ามทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโต ควรคุยยังไงดีคะ

รู้สึกเก็บกดเรื่องนี้มานานมากๆเลยค่ะ เท่าที่จำได้ ตอนเราเด็กๆยังไม่เข้าโรงเรียน เราอยากไปเล่นกับเด็กบ้านข้างๆ พ่อกับเเม่ก็ไม่ให้ไป หรือเเค่จะเดินออกไปซื้อของร้านปากทางบ้านก็ไม่ให้ไป จะต้องอยู่ในสายตาตลอดตอนนั้นเราอายุประมาณ 6-7ขวบ  เราก็เริ่มเกิดการเปรียบเทียบกับเด็กที่อายุเท่ากัน ตอนนั้นก็สงสัยบวกกับเสียใจว่าทำไมถึงเล่นเเบบเด็กคนอื่นไม่ได้ พอเข้าเรียน ทุกคร้งที่มีกิจกรรมทัศนศึกษา เราไม่เคยได้อนุญาติให้ไปเลย เราก็เสียใจร้องไห้ทุกครั้ง เพราะตอนนั้นก็ยังโตไม่พอที่จะได้ออกไปเล่นไปใช้ประสบการณ์กับเพื่อน สำหรับเราการไปทัศนศึกษามันเป็นอะไรที่ดีที่สุดสำหรับตอนนั้นเเล้ว  พอมาป6.-ม.1 เพื่อนๆเริ่มไปเล่นไปทำงานกลุ่มที่บ้านกันเเล้ว เเต่เราไม่เคยได้รับอนุญาติ เเม้บ้านจะใกล้ๆกัน ตอนม.2เราเริ่มโตกว่าเดิม มีเพื่อนสังคมมากขึ้น เราเห็นเทศกาล ไม่ว่าจะ ลอยกระทง หรือ เล่นสงกราน เเถวบ้านอะไรเเบบนี้ เพื่อนๆชวนไป ที่บ้านไม่เคยให้ไปเลย  เเล้วไม่ใช่ว่าไม่ไปกับเพื่อน พ่อเเม่จะพาไป ก็ไม่ได้ไป เราไม่เคยได้ทำอะไรเเบบนี่เลยจริงๆตั้งเเต่เกิด พ่อเเม่คนที่บ้านไม่อิน เราก็เลยต้องทำตัวไม่อินไปด้วย ทั้งที่จริงๆเราก็เป็นคนเฮฮาปาตี้ อยู่กับเพื่อนก็ใส่สุด อยู่บ้านก็จะเงียบๆ  พอ ม.3 ด้วยความที่บ้านเราไม่ได้อยู่ในเมือง เพื่อนๆเขาจะฮิตจะชอบนั่งรถเมย์รถตามทางไปเที่ยวในเมือง เที่ยวเซนทรัลฯ อะไรเเบบนี้ เราก็ไม่เคยได้ไป ได้เเต่ฟังประสบการ์ณที่เพื่อนเล่ากัน  คุยกับพ่อเเม่หลายรอบเเล้ว เขาก็บอกว่ามันลำบาก เราไม่ชอบอะไรเเบบนี้หลอกเชื่อสิ คนอย่างเราทนไม่ได้หรอก  ตอนนี้เราอายุ16 เรารู้สึกเก็บกด ไม่เป็นตัวเอง บางทีก็อยากเเอบหนีไปเเบบไม่บอกเลย เพราะรู้ว่ายังไงขอก็ไม่ได้อยู่เเล้ว เเต่ใจนึงก็ไม่อยากมีปัญหากับที่บ้าน