เราผิดมากมั้ยที่แค่ต้องการความรักจากแม่

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนว่าผมตอนเด็กครอบครัวผมค่อนข้างดี ทั้งฐานะ และความรักความเอาใจใส่ที่พ่อและแม่มีต่อเรา แต่อายุประมาณ 6-7 ขวบ พ่อผมเสีย ความแย่มันเริ่มต่อจากนี้ แม่ผมมีแฟนใหม่ (พ่อเลี้ยง) ผมไม่ชอบเขาเลย ตั้งแต่เด็กผมโดนเขาแซะเขาว่า เวลาผมทำอะไรผิด ตามประสาเด็กผมซน เขาก็ว่า ตั้งแต่เด็กจนปัจจุบัน ตอนนี้ผม 17 ปี เขาก็คอยว่าคอยแซะผม แค่ผมมาหาแม่ช้า เวลาแม่เรียก เขาก็พูดมาว่า เรียกตั้งนานมันคึมาช้าแท้ เจ้าเรียกมันฟังบ่ ช่วงเวลา 10 ปีตั้งแต่พ่อผมเสีย ผมโตมาแบบเหมือนอยู่คนเดียวแต่ค่าอยู่ค่ากิน ก็มีแม่คอยส่งให้แต่เวลาจะก้นไรก็ต้องทำเองมาตั้งแต่เด็ก เวลาแม่มาบ้าน ผมก็ชอบไปคุยเล่นกับแม่ อาจจะบอกได้ว่าขาดความอบอุ่นก็ได้ แค่อยากอยู่กับแม่ อยากกินข้างฝีมือแม่ อยากคุยกับแม่บ่อยๆ แต่แม่ก็เหมือนเหนื่อย ด้วยภาระอะไรหลายอย่างบางครั้ง แก ก็ตอบแบบ เหมือนผมผ่านๆเหมือนแกอยากพักผ่อน ผมก็พยายามเข้าใจ จนวันนี้ ไม่รู้แกเหนื่อยเจออะไรมา แก้ทำกับข้าวพอได้กินผมมากินด้วย ผมอยากกินไขต้ม ผมก็เลยพูดอ้อมๆ แม่ ไม่อิ่ม อยากกินไข่ต้ม แกก็มองหน้าผมละก็บอกไปต้มเอง ละมองหน้าผม ผมอาจจะคิดไปเองแต่สายตาแม่ดูเหมือนถามผมว่า ทำไมไม่ทำเองก็ทำเป็น ผมเลยน้อยใจพูดไม่ดี ว่า ถ้าพูดอะไรไม่ได้แม่ตอบแบบนี้ ไม่พูดแล้วก็ได้ครับ แม่ผมเลยร้องไห้ ละพ่อเลี้ยงก็เห็นไม่รู้เขาคิดอะำรอยู่ดีๆ บอกกับแม่ว่า ปล่อยให้มันฮ้องใส่ทำไม ก็ได้แต่งง ว่า พูดดังกับแม่ตอนไหน ละพูดต่อ ทำเหมือนผมไปทำอะไรที่ผิดมากๆ ประมาณว่าปล่อยมันพูดมันนิสัยเสีย ถ้าสอนไม่ได้ก็บลาๆ ผมก็นั่งฟังอยากตอบโต้ แต่ก็เงียบไว้คิดว่าแม่ตะบอกผมไม่ได้ืำอะไรแบบนั้น แต่สิ่งที่ได้คือความเงียบแม่ไม่แก้ตัวเลยสักคำ จนพี่ผมถามแม่บอมบอกว่าผมพูดไม่ดี  ผมก็แค่ต้องการให้แม่คุยกับผมบ้าง ทำกับข้าวให้กินบ้าง แค่นั้นเอง หรือผมโตเกินกว่าจะได้สิ่งนั้นแล้