ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเกลียดเด็กคนนี้มากๆ เด็กคนนี้อายุ10ขวบ มีพฤติกรรมก้าวร้าว ตะโกนเสียงดัง เวลาพูกปกติก็เรียกได้ว่าตะโกนเลยก็ได้ เราก็บอกจะเสียงดังทำไม มันจะชอบเถียงชอบด่า อย่า
ไม่ได้ดั่งใจอะไรก็ร้องไห้ เวลาแม่เรา(ต้องเรียกว่ายายถูกมั้ยนะ) เห็นน้ำตาเด็กคนนี้คือตามใจหมด มารู้ภายหลังว่าแม่อยากได้ลูกชายมากกกกกกกกกกกกปกกกกกก(แม่เราได้ลูกสาว3คน)พอได้หลานชายก็ตามใจใหญ่
หลานเราด่าเราที่มีศักดิ์เป็นน้า คือน้ามันไม่น่าเคารพเหรอ
มันจะชอบพูดน้องกับเรานะ แบบอย่ายุ่งน้อง ชอบเรียกเราว่าน้อง คือตัวเองพึ่ง10ขวบ ให้ตายเถอะกูเกลียดมากกกกก อีกเรื่อง มันไม่เรียกเราพี่หรือน้านะ มันเรียกกู สอนไม่ได้เลยให้เปลี่ยนคำ สอนทีไรบีบน้ำตาแล้วบอกว่า มันชินแล้ว แม่ก็จะบอกพอๆๆเดี๋ยวมันโตมันจะเปลี่ยนเอง 10ขวบยังไม่โตเหรอ
เออสักวันนะกูจะเอาไปบำบัดกูแค้น
เราพยามสอนนะแต่ไม่เอาไม่ฟัง เราก็บอกอย่าพูดแบบนี้ระบายกับใครก็ไม่ได้ พี่เราที่เป็นแม่มันยิ่งแล้วใหญ่บอกเราไปแหย่มันชอบแกล้งมันอีห่าเอ้ย แม่ก็สอนแต่สอนแบบให้หลานได้ใจ
สำหรับเราเด็ก10ขวบคือรู้เรื่องประมาณนึงแล้ว เราเห็นเด็กแถวบ้านอายุเท่าหลานเรา ไม่เป็นแบบนี้นะ
เด็กคนอื่น พูดปกติ ไม่เอะอะเหมือนหลานเรา ที่สำคัญผู้ใหญ่บอกอะไรก็ฟัง หลานเราตรงข้ามสุดๆ
พฤติกรรมหลานเราเริ่มรุนแรงขึ้น เหมือนอัพเลเวลความก้าวร้าว
มีครั้งนึงเราได้ตีกับมัน เราเหมือนคนโรคจิตเลยค่ะ เห็นมันลงชักดิ้นชักงอที่พื้น เรามีความสุขมาก เหมือนได้ปลดปล่อย มันมีหลายครั้งที่เรากับมันตีกัน เราอยากที่จะฆ่ามันด้วยซ้ำ
เราไม่มีที่ระบายแล้วพูดกับใครก็ไม่ได้ มีแต่คนเข้าข้างหลาน ก็อาจจะผิดที่เราโตกว่าแล้วไปถือสาเด็ก แล้วแต่ค่ะกูเกลียด ไม่มีคนเข้าข้างเราก็ช่างเราเกลียดของเราคนเดียวนี่แหละ
ปล.ไม่ใช่เราเป็นใจดำใจแคบนะ เวลาไปไหนมาเราก็ซื้อขนมมาฝากตลอด อยากได้อะไรที่อยู่ในเมืองก็พาไป คือบางทีมันก็เป็นคนให้อยู่ บางทีเราก็อยากฆ่ามันให้รู้แล้วรู้รอดสะ นี่ละเราจะเป็นคนใจบาปฆ่าเด็กแน่เลย เห้ออออออออออออ
เกลียดลูกหลานตัวเองผิดมั้ยคะ
หลานเราด่าเราที่มีศักดิ์เป็นน้า คือน้ามันไม่น่าเคารพเหรอ
มันจะชอบพูดน้องกับเรานะ แบบอย่ายุ่งน้อง ชอบเรียกเราว่าน้อง คือตัวเองพึ่ง10ขวบ ให้ตายเถอะกูเกลียดมากกกกก อีกเรื่อง มันไม่เรียกเราพี่หรือน้านะ มันเรียกกู สอนไม่ได้เลยให้เปลี่ยนคำ สอนทีไรบีบน้ำตาแล้วบอกว่า มันชินแล้ว แม่ก็จะบอกพอๆๆเดี๋ยวมันโตมันจะเปลี่ยนเอง 10ขวบยังไม่โตเหรอ
เออสักวันนะกูจะเอาไปบำบัดกูแค้น
เราพยามสอนนะแต่ไม่เอาไม่ฟัง เราก็บอกอย่าพูดแบบนี้ระบายกับใครก็ไม่ได้ พี่เราที่เป็นแม่มันยิ่งแล้วใหญ่บอกเราไปแหย่มันชอบแกล้งมันอีห่าเอ้ย แม่ก็สอนแต่สอนแบบให้หลานได้ใจ
สำหรับเราเด็ก10ขวบคือรู้เรื่องประมาณนึงแล้ว เราเห็นเด็กแถวบ้านอายุเท่าหลานเรา ไม่เป็นแบบนี้นะ
เด็กคนอื่น พูดปกติ ไม่เอะอะเหมือนหลานเรา ที่สำคัญผู้ใหญ่บอกอะไรก็ฟัง หลานเราตรงข้ามสุดๆ
พฤติกรรมหลานเราเริ่มรุนแรงขึ้น เหมือนอัพเลเวลความก้าวร้าว
มีครั้งนึงเราได้ตีกับมัน เราเหมือนคนโรคจิตเลยค่ะ เห็นมันลงชักดิ้นชักงอที่พื้น เรามีความสุขมาก เหมือนได้ปลดปล่อย มันมีหลายครั้งที่เรากับมันตีกัน เราอยากที่จะฆ่ามันด้วยซ้ำ
เราไม่มีที่ระบายแล้วพูดกับใครก็ไม่ได้ มีแต่คนเข้าข้างหลาน ก็อาจจะผิดที่เราโตกว่าแล้วไปถือสาเด็ก แล้วแต่ค่ะกูเกลียด ไม่มีคนเข้าข้างเราก็ช่างเราเกลียดของเราคนเดียวนี่แหละ
ปล.ไม่ใช่เราเป็นใจดำใจแคบนะ เวลาไปไหนมาเราก็ซื้อขนมมาฝากตลอด อยากได้อะไรที่อยู่ในเมืองก็พาไป คือบางทีมันก็เป็นคนให้อยู่ บางทีเราก็อยากฆ่ามันให้รู้แล้วรู้รอดสะ นี่ละเราจะเป็นคนใจบาปฆ่าเด็กแน่เลย เห้ออออออออออออ