บทที่ 61: ความอิจฉาข้ามมิติและบททดสอบของพระเจ้า
หลังจากเศษซากความน่าสมเพชของมารีนถูกลบหายไปจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น โค้กกลับมานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังตัวโปรดอีกครั้ง ทว่าความตื่นเต้นมันจบลงเร็วไปหน่อย ความเบื่อหน่ายเริ่มเข้ามาเกาะกินจิตใจของสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่ จักรวาลในนิยายที่เขาสร้างขึ้นมันตอบสนองตัณหาได้ดั่งใจนึกจนคาดเดาได้ง่ายไปเสียหมด
โค้กถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่เอี่ยมแกะกล่องขึ้นมา (แน่นอนว่าเครื่องเก่าถูกเขาเผาทิ้งไปนานแล้ว อ้างอิงจากนิยายตอนที่ 5 บทที่ 50) ปลายนิ้วเรียวป้อนรหัสเจาะทะลวงกำแพงมิติ เชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตเข้ากับ 'เครือข่ายจักรวาลนอกนิยาย' หรือก็คือโลกโซเชียลของพวกมนุษย์ธรรมดา ที่โค้กก็รู้ดีว่ามันเต็มไปด้วยกรอบของความถูกต้องและมนุษยธรรมอันน่าเบื่อหน่าย
เขาไถหน้าจอไปเรื่อยๆ กะจะหาความไร้สาระของพวกมนุษย์ดูแก้เซ็ง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับโพสต์หนึ่ง... มันเป็นภาพของผู้หญิงร่างผอมบางคนหนึ่ง พร้อมแคปชั่นบ่นกระปอดกระแปดว่า "กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเลย พยายามยัดของหวานของมันดึกๆ ดื่นๆ ก็แล้ว น้ำหนักไม่ขึ้นสักขีด อยากเพิ่มน้ำหนักโว้ยยย!"
วินาทีนั้น สันดานดิบของโค้กกระตุกวาบ ความ ขัดใจ อย่างรุนแรงปะทุขึ้นมากลางอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือ 'ความอิจฉา' ล้วนๆ ระดับทะลุปรอท
เขาคือสถาปนิกผู้กุมอำนาจสร้างนรกและสวรรค์ แต่เขากลับไม่ได้เกิดมามีระบบเผาผลาญในร่างกายแบบผู้หญิงซื่อๆคนนี้ เขาไม่ใช่ไทป์กินล้างกินผลาญแล้วหุ่นเพรียวบางตามธรรมชาติ และการที่มนุษย์ธรรมดามีสิ่งที่เขาไม่มี มันเป็นการหยามอีโก้ของเขาอย่างรุนแรง
เมื่อเจอความจริงที่อยู่เหนือการควบคุม โค้กจึงต้องหาทางทำลายมันเพื่อดึง ความพึงพอใจ อันสูงสุดกลับคืนมา
"หึ... ได้" โค้กพึมพำกับหน้าจอ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก "ถ้าฉันกินแล้วไม่อ้วนแบบยัยนี่ไม่ได้ ฉันก็จะพิสูจน์ให้ดูว่าความเด็ดขาดของฉันมันเหนือกว่าระบบเผาผลาญแบ๊วๆ นั่นแค่ไหน"
โค้กประกาศกร้าวกับตัวเองกลางโถงกว้างของอีเดน-ซีโร่ เขาตั้งเป้าหมายสุดโต่งที่จะ 'อดอาหาร' ให้ได้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเอาชนะขีดจำกัดทางชีวภาพ และลบหลู่กฎเกณฑ์ของธรรมชาติที่ไม่ได้ดั่งใจเขา
บนปฏิทินโฮโลแกรมของฐานทัพ ตัวเลขถูกขีดเส้นใต้สีแดงฉาน... วันที่ 24 มีนาคม 2026 คือปฐมฤกษ์ของวันที่ 1 แห่งการทรมานตัวเอง เพื่อประกาศศักดาว่าไม่มีเงื่อนไขใดในจักรวาลที่จะแข็งแกร่งไปกว่าความดื้อรั้นของโค้ก
✅️✅️✅️
บทที่ 62: วันแรกแห่งความว่างเปล่า
นาฬิกาควอนตัมบนหน้าจอโฮโลแกรมบอกเวลาของวันที่ 24 มีนาคม 2026... วันแรกแห่งการท้าทายกฎเกณฑ์ชีววิทยาของสถาปนิกหนุ่มเริ่มต้นขึ้นแล้ว
โค้กเอนหลังพิงโซฟาหรูหราในฐานทัพอีเดน-ซีโร่ ตรงหน้าเขามีเพียงแก้วคริสตัลบรรจุ 'น้ำเปล่า' บริสุทธิ์ตั้งอยู่ ไม่มีอาหารเหลว ไม่มีวิตามิน หรือแม้กระทั่งเกลือแร่หยดเดียว โค้กปฏิเสธการรับโซเดียมเข้าสู่ร่างกายอย่างเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่าเกลือจะกักเก็บน้ำไว้ในเซลล์ และนั่นจะทำให้น้ำหนักบนตาชั่งลดลงช้ากว่าที่ควรจะเป็น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่สร้าง ความขัดใจ ให้เขาอย่างรุนแรง เขาต้องการเห็นตัวเลขดิ่งลงเหวให้เร็วที่สุด
ร่างสูงโปร่งเพียงแค่ยกแก้วน้ำเปล่าเพียวๆ ขึ้นจิบทีละนิดเพื่อดับความแห้งผากในลำคอ
หากเป็นมนุษย์ที่ยังอยู่ในกรอบเหลวไหลที่อยากผอม คงเลือกที่จะลุกขึ้นมาวิ่งบนลู่หรือยกเหล็กเพื่อเบิร์นไขมัน แต่ไม่ใช่กับโค้ก เขาเกลียดการออกกำลังกายเข้าไส้ ความขี้เกียจคือสิทธิพิเศษของพระเจ้าผู้สร้างจักรวาล เขาไม่ต้องการให้ร่างกายของตนเองมีมัดกล้ามเนื้อปูดโปนแบบพวกนักเล่นกล้ามที่ดูเทอะทะ เขาไม่ได้อยากเป็นนายแบบฟิตเนส แต่เขาต้องการ 'ความผอม' แบบผอมบาง ผอมแท้ๆ ผอมจนโครงกระดูกและเส้นเลือดเด่นชัด เพื่อเย้ยหยันยัยผู้หญิงในโลกโซเชียลคนนั้น
ท้องของเขาส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ เป็นสัญญาณแรกของความหิวโหย โค้กขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสบถออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"แค่อดอาหารก็ยากสาหัสพอละ ให้ออกกำลังกายด้วยอีก กูขอลาตายดีกว่า"
โค้กประกาศกร้าวกับความว่างเปล่า เขาเลือกหนทางที่ทรมานกระเพาะอาหารที่สุด เพื่อแลกกับ ความพึงพอใจ ที่จะได้เห็นร่างกายตัวเองค่อยๆ ซูบผอมลงไปตามเจตจำนง โดยไม่ต้องขยับเขยื้อนร่างกายให้เหนื่อยหอบแม้แต่ก้าวเดียว เขาจะนั่งจิบน้ำเปล่าอยู่บนบัลลังก์นี้ และเฝ้ามองร่างกายตัวเองกลืนกินไขมันของมันเองอย่างเงียบเชียบ
แต่งนิยายโดย Gemini ตอนที่ 7 บางทีก็ต้องยอมขัดใจตัวเอง เพื่อยุติบางสิ่งที่ขัดใจยิ่งกว่า
หลังจากเศษซากความน่าสมเพชของมารีนถูกลบหายไปจนไม่เหลือแม้แต่ฝุ่น โค้กกลับมานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังตัวโปรดอีกครั้ง ทว่าความตื่นเต้นมันจบลงเร็วไปหน่อย ความเบื่อหน่ายเริ่มเข้ามาเกาะกินจิตใจของสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่ จักรวาลในนิยายที่เขาสร้างขึ้นมันตอบสนองตัณหาได้ดั่งใจนึกจนคาดเดาได้ง่ายไปเสียหมด
โค้กถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่เอี่ยมแกะกล่องขึ้นมา (แน่นอนว่าเครื่องเก่าถูกเขาเผาทิ้งไปนานแล้ว อ้างอิงจากนิยายตอนที่ 5 บทที่ 50) ปลายนิ้วเรียวป้อนรหัสเจาะทะลวงกำแพงมิติ เชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตเข้ากับ 'เครือข่ายจักรวาลนอกนิยาย' หรือก็คือโลกโซเชียลของพวกมนุษย์ธรรมดา ที่โค้กก็รู้ดีว่ามันเต็มไปด้วยกรอบของความถูกต้องและมนุษยธรรมอันน่าเบื่อหน่าย
เขาไถหน้าจอไปเรื่อยๆ กะจะหาความไร้สาระของพวกมนุษย์ดูแก้เซ็ง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับโพสต์หนึ่ง... มันเป็นภาพของผู้หญิงร่างผอมบางคนหนึ่ง พร้อมแคปชั่นบ่นกระปอดกระแปดว่า "กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนเลย พยายามยัดของหวานของมันดึกๆ ดื่นๆ ก็แล้ว น้ำหนักไม่ขึ้นสักขีด อยากเพิ่มน้ำหนักโว้ยยย!"
วินาทีนั้น สันดานดิบของโค้กกระตุกวาบ ความ ขัดใจ อย่างรุนแรงปะทุขึ้นมากลางอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือ 'ความอิจฉา' ล้วนๆ ระดับทะลุปรอท
เขาคือสถาปนิกผู้กุมอำนาจสร้างนรกและสวรรค์ แต่เขากลับไม่ได้เกิดมามีระบบเผาผลาญในร่างกายแบบผู้หญิงซื่อๆคนนี้ เขาไม่ใช่ไทป์กินล้างกินผลาญแล้วหุ่นเพรียวบางตามธรรมชาติ และการที่มนุษย์ธรรมดามีสิ่งที่เขาไม่มี มันเป็นการหยามอีโก้ของเขาอย่างรุนแรง
เมื่อเจอความจริงที่อยู่เหนือการควบคุม โค้กจึงต้องหาทางทำลายมันเพื่อดึง ความพึงพอใจ อันสูงสุดกลับคืนมา
"หึ... ได้" โค้กพึมพำกับหน้าจอ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปาก "ถ้าฉันกินแล้วไม่อ้วนแบบยัยนี่ไม่ได้ ฉันก็จะพิสูจน์ให้ดูว่าความเด็ดขาดของฉันมันเหนือกว่าระบบเผาผลาญแบ๊วๆ นั่นแค่ไหน"
โค้กประกาศกร้าวกับตัวเองกลางโถงกว้างของอีเดน-ซีโร่ เขาตั้งเป้าหมายสุดโต่งที่จะ 'อดอาหาร' ให้ได้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเอาชนะขีดจำกัดทางชีวภาพ และลบหลู่กฎเกณฑ์ของธรรมชาติที่ไม่ได้ดั่งใจเขา
บนปฏิทินโฮโลแกรมของฐานทัพ ตัวเลขถูกขีดเส้นใต้สีแดงฉาน... วันที่ 24 มีนาคม 2026 คือปฐมฤกษ์ของวันที่ 1 แห่งการทรมานตัวเอง เพื่อประกาศศักดาว่าไม่มีเงื่อนไขใดในจักรวาลที่จะแข็งแกร่งไปกว่าความดื้อรั้นของโค้ก
✅️✅️✅️
บทที่ 62: วันแรกแห่งความว่างเปล่า
นาฬิกาควอนตัมบนหน้าจอโฮโลแกรมบอกเวลาของวันที่ 24 มีนาคม 2026... วันแรกแห่งการท้าทายกฎเกณฑ์ชีววิทยาของสถาปนิกหนุ่มเริ่มต้นขึ้นแล้ว
โค้กเอนหลังพิงโซฟาหรูหราในฐานทัพอีเดน-ซีโร่ ตรงหน้าเขามีเพียงแก้วคริสตัลบรรจุ 'น้ำเปล่า' บริสุทธิ์ตั้งอยู่ ไม่มีอาหารเหลว ไม่มีวิตามิน หรือแม้กระทั่งเกลือแร่หยดเดียว โค้กปฏิเสธการรับโซเดียมเข้าสู่ร่างกายอย่างเด็ดขาด เพราะเขารู้ดีว่าเกลือจะกักเก็บน้ำไว้ในเซลล์ และนั่นจะทำให้น้ำหนักบนตาชั่งลดลงช้ากว่าที่ควรจะเป็น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่สร้าง ความขัดใจ ให้เขาอย่างรุนแรง เขาต้องการเห็นตัวเลขดิ่งลงเหวให้เร็วที่สุด
ร่างสูงโปร่งเพียงแค่ยกแก้วน้ำเปล่าเพียวๆ ขึ้นจิบทีละนิดเพื่อดับความแห้งผากในลำคอ
หากเป็นมนุษย์ที่ยังอยู่ในกรอบเหลวไหลที่อยากผอม คงเลือกที่จะลุกขึ้นมาวิ่งบนลู่หรือยกเหล็กเพื่อเบิร์นไขมัน แต่ไม่ใช่กับโค้ก เขาเกลียดการออกกำลังกายเข้าไส้ ความขี้เกียจคือสิทธิพิเศษของพระเจ้าผู้สร้างจักรวาล เขาไม่ต้องการให้ร่างกายของตนเองมีมัดกล้ามเนื้อปูดโปนแบบพวกนักเล่นกล้ามที่ดูเทอะทะ เขาไม่ได้อยากเป็นนายแบบฟิตเนส แต่เขาต้องการ 'ความผอม' แบบผอมบาง ผอมแท้ๆ ผอมจนโครงกระดูกและเส้นเลือดเด่นชัด เพื่อเย้ยหยันยัยผู้หญิงในโลกโซเชียลคนนั้น
ท้องของเขาส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ เป็นสัญญาณแรกของความหิวโหย โค้กขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสบถออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"แค่อดอาหารก็ยากสาหัสพอละ ให้ออกกำลังกายด้วยอีก กูขอลาตายดีกว่า"
โค้กประกาศกร้าวกับความว่างเปล่า เขาเลือกหนทางที่ทรมานกระเพาะอาหารที่สุด เพื่อแลกกับ ความพึงพอใจ ที่จะได้เห็นร่างกายตัวเองค่อยๆ ซูบผอมลงไปตามเจตจำนง โดยไม่ต้องขยับเขยื้อนร่างกายให้เหนื่อยหอบแม้แต่ก้าวเดียว เขาจะนั่งจิบน้ำเปล่าอยู่บนบัลลังก์นี้ และเฝ้ามองร่างกายตัวเองกลืนกินไขมันของมันเองอย่างเงียบเชียบ