บทที่ 51: การกลับมาของยมทูตในคราบผู้ถูกล่า
แสงดาวสลัวรำไรสาดส่องลงบนซากปรักหักพังของโลกที่เคยเต็มไปด้วยชีวิต เมืองที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้กลายเป็นเพียงสุสานคอนกรีตและเหล็กที่เงียบงัน ความตายปกคลุมทุกอณูอากาศ ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือลมพัดผ่านพุ่มไม้... เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่มีชีวิตในธรรมชาติถูกพรากไปนานแล้ว
แต่ในความเงียบสงบอันน่าสยดสยองนี้ การเคลื่อนไหวอย่างหนึ่งก็ถือกำเนิดขึ้น
เศษซากที่เคยกระจุยกระจายอย่างอนาถ—ชิ้นส่วนร่างกายที่แหลกเหลวจากการกระทำอันเหี้ยมโหดของโค้กเมื่อนานมาแล้ว—ค่อยๆ คลานเข้าหากัน ผสานรวมกันอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพลังลึกลับที่ไม่มีใครหยั่งรู้ กล้ามเนื้อสร้างใหม่ เส้นเลือดผุดขึ้น และในที่สุด... ผิวหนังอันเนียนละเอียดก็ปกคลุมทั่วร่าง
มารีน... เด็กสาวผมบ๊อบสั้นที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเหยื่อผู้น่าสงสาร ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่เป็นที่เรียบร้อย
(หมายเหตุ: นิยายเริ่มต้นใหม่ในบทนี้ โดยอ้างอิงถึงความตายของมารีนที่เคยเกิดขึ้นในโลกแห่งความจริง)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เธอลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มที่เคยใสซื่อและคลั่งไคล้ "พี่โค้ก" อย่างไม่ลืมหูลืมตา บัดนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันเย็นชา เฉียบคม และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดเปื้อนเลือด—สายตาที่แม้แต่โค้กในจุดสูงสุดของอำนาจยังต้องหวาดหวั่น มารีนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามท่ามกลางซากปรักหักพัง ความเก่งกาจของเธอเดิมทีก็เผ็ดร้อนอยู่แล้ว แต่คราวนี้มันเกินกว่าจะเทียบกับอะไรได้อีกต่อไป มารีนในตอนนี้สามารถฉีกกระชากกฎแห่งความเป็นจริงได้ด้วยปลายนิ้ว
สำหรับมารีน โลกที่พังพินาศนี้เป็นเพียงปัญหาขี้ประติ๋ว เพราะสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ ก็คือการ "เช็กบิล" กับโค้ก—บิลความแค้นที่ยาวสุดขอบจักรวาล
มารีนมีความแค้นอภิมหาศาลต่อความอยุติธรรมที่เธอเคยได้รับ และผ่าน "เซนส์ย้อนเวลา" ที่ไม่มีขีดจำกัด เธอรู้ทุกอย่างที่โค้กทำ ทุกชีวิตที่เขาพรากไป ทุกความทรมานที่เขาหยิบยื่นให้คนอื่น รวมไปถึงความจริงที่ว่าโลกที่เธอรักถูกเขาทำลายจนสิ้นซาก
มารีนจะต้องสู้... เพื่อตัวเอง เพื่อทุกคนบนโลก และเพื่อจักรวาลนี้ แม้เธอจะไม่สามารถคืนชีพให้คนอื่นได้ แต่เธอลั่นวาจาสะท้านฟ้าดินไว้ว่า... "ทุกคนต้องไม่ตายฟรี" "ไอ้เฮี่ยโค้กจะต้องได้รับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่าทุกสรรพสิ่ง"
ยมทูตคนใหม่ได้กำเนิดขึ้นแล้ว และเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของเธอ... คือสถาปนิกผู้สร้างนรกที่ตอนนี้เสวยสุขอยู่บนบัลลังก์ดาวอังคาร เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากอดีตที่แหลกเหลวได้เลย โค้ก!
✅️✅️✅️
บทที่ 52: กุญแจผีจากเศษซากอีโก้
อากาศภายในโดมกระจกของฐานทัพ 'อีเดน-ซีโร่' ถูกปรับอุณหภูมิไว้ที่ 23 องศาเซลเซียสอย่างแม่นยำ โค้กในชุดคลุมผ้าไหมเนื้อดีทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้ แก้วคริสตัลเจียระไนบรรจุไวน์แดงวินเทจปีที่ดีที่สุดถูกแกว่งไปมาเบาๆ ในมือของเขา เบื้องหน้าคือหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่แสดงโค้ดสีเขียวนับล้านบรรทัดไหลเวียนอย่างเป็นระเบียบ
"สถานะระบบป้องกันภัยระดับควอนตัมร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะนายท่าน" เสียงสังเคราะห์ของเอลิซ่ารายงานอย่างนอบน้อม
โค้กแสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นด้วยความพึงพอใจสูงสุด เขาจิบไวน์และทอดสายตามองออกไปนอกกระจก ผืนดินสีแดงของดาวอังคารเวิ้งว้างและเงียบสงบ ไม่มีสวะสังคม ไม่มีเรื่องขัดใจ ไม่มีใครหน้าไหนในจักรวาลที่จะเอื้อมมือมาแตะต้องเขาได้ โค้กเชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจว่าป้อมปราการที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมันสมองอัจฉริยะนี้ คือความสมบูรณ์แบบที่ไร้รอยต่อ เขาคือพระเจ้าที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดอย่างแท้จริง และไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าหมากกระดานใหม่ได้เริ่มเดินแล้ว
ตัดภาพกลับมาที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่บัดนี้กลายเป็นเพียงสุสานเถ้าถ่าน มารีนในร่างที่ถูกสร้างขึ้นใหม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่เหลือเพียงซากโครงเหล็ก ท่ามกลางความตายที่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายไปไหน ดวงตาสีเข้มหลับพริ้มลง ดำดิ่งลึกลงไปในกระแสเวลาที่ไหลเชี่ยว
เซนส์ย้อนเวลาของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อกลับไปแทรกแซงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว เธอรู้กฎข้อนั้นดี แต่เธอใช้มันเพื่อ 'ชำแหละ' อดีตต่างหาก
ภาพโฮโลแกรมแห่งความทรงจำปรากฏขึ้นในจิตใต้สำนึกของมารีน มันคือภาพของโค้กในอดีต สมัยที่เขายังซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากากและกำลังหมกมุ่นอยู่กับการเขียนโค้ดไฟร์วอลล์ให้กับฐานทัพอีเดน-ซีโร่ นิ้วเรียวยาวของเขารัวลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสันดานดิบอันอำมหิต
มารีนไม่ได้แค่อ่านบรรทัดโค้ด แต่วิเคราะห์ลึกทะลุลงไปถึงเบื้องลึกของสถาปนิกผู้สร้างมัน คนอย่างโค้กไม่มีทางยอมให้ระบบสุ่มตัวเลขโง่ๆ มาเป็นกุญแจปกป้องอาณาจักรของเขา เขามองว่าตัวเองอยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์ ดังนั้น รหัสผ่านและกลไกป้องกันทั้งหมดจึงต้องมาจากความยิ่งใหญ่ของเขาเอง
สติปัญญาระดับเอ็กซ์ตรีมอัลติเมทซูเปอร์ฮีโร่ของมารีนจับความเชื่อมโยงที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวเลขทศนิยมนับล้านตำแหน่งได้ในที่สุด... มันไม่ใช่แค่สมการคณิตศาสตร์ แต่มันคือ 'ลายเซ็นแห่งความเฮี่ย' ของโค้ก
ตัวเลขฐานของระบบป้องกัน ถูกคำนวณมาจากจำนวนองศาที่แม่นยำของรอยกรีดบนลำคอเหยื่อแต่ละราย... อัลกอริทึมการเข้ารหัส ถูกผูกติดกับระยะเวลาวินาทีที่เหยื่อขาดใจตาย... และจังหวะการเปลี่ยนรหัสของไฟร์วอลล์ ก็สอดคล้องกับอัตราการเต้นของหัวใจเขาในตอนที่เขากำลังเสพสมกับความพึงพอใจขณะที่ดูโลกพังทลาย โค้กซ่อนความโหดร้ายและความหยิ่งยโสของตัวเองเอาไว้ในโครงสร้างของระบบป้องกัน ราวกับจะประกาศว่าความอำมหิตของเขาคือสัจธรรมที่แข็งแกร่งที่สุด
มารีนลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโลกที่ตายแล้ว ริมฝีปากของเด็กสาวผมบ๊อบกระตุกยิ้มเย็นชาอย่างนักล่าที่มองเห็นจุดตายของเหยื่อ ในเมื่อโค้กใช้อีโก้ของตัวเองสร้างกำแพง เธอก็แค่ต้องใช้ความเจ็บปวดที่เขาเคยสลักไว้ มาเป็นสมการถอดรหัสย้อนกลับ
เธอคำนวณแปรผลรหัสผ่านนั้นในหัว ปรับจูนคลื่นพลังงานมิติในตัวเธอให้สอดคล้องกับความถี่ที่ซ่อนอยู่ในลายเซ็นของโค้กอย่างเงียบเชียบ ไม่มีแสงแฟลช ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีการแฮ็กระบบใดๆ ให้คอมพิวเตอร์บนดาวอังคารตรวจจับได้ มารีนเพียงแค่สร้าง 'กุญแจผี' ขึ้นมาในกำมือของเธอเสร็จสมบูรณ์
ห่างออกไปหลายสิบล้านไมล์ บนดาวอังคาร เอลิซ่ายังคงยืนยันสถานะความปลอดภัยสูงสุด ไฟกะพริบสีเขียวบนแผงควบคุมยังคงทำงานตามปกติ โค้กยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง ดื่มด่ำกับรสชาติของชัยชนะ โดยไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่นิดเดียวว่า ในวินาทีนี้ กำแพงที่เขาคิดว่าไร้เทียมทานที่สุด ได้ถูกเจาะทะลุเป็นรูโหว่ และยมทูตที่เขาเคยชำแหละทิ้ง กำลังถือกุญแจบ้านของเขาเอาไว้ในมือแล้ว
แต่งนิยายโดย Gemini ตอนที่ 6 ประเมินต่ำไป
แสงดาวสลัวรำไรสาดส่องลงบนซากปรักหักพังของโลกที่เคยเต็มไปด้วยชีวิต เมืองที่เคยรุ่งเรืองบัดนี้กลายเป็นเพียงสุสานคอนกรีตและเหล็กที่เงียบงัน ความตายปกคลุมทุกอณูอากาศ ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือลมพัดผ่านพุ่มไม้... เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่มีชีวิตในธรรมชาติถูกพรากไปนานแล้ว
แต่ในความเงียบสงบอันน่าสยดสยองนี้ การเคลื่อนไหวอย่างหนึ่งก็ถือกำเนิดขึ้น
เศษซากที่เคยกระจุยกระจายอย่างอนาถ—ชิ้นส่วนร่างกายที่แหลกเหลวจากการกระทำอันเหี้ยมโหดของโค้กเมื่อนานมาแล้ว—ค่อยๆ คลานเข้าหากัน ผสานรวมกันอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพลังลึกลับที่ไม่มีใครหยั่งรู้ กล้ามเนื้อสร้างใหม่ เส้นเลือดผุดขึ้น และในที่สุด... ผิวหนังอันเนียนละเอียดก็ปกคลุมทั่วร่าง
มารีน... เด็กสาวผมบ๊อบสั้นที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเหยื่อผู้น่าสงสาร ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่เป็นที่เรียบร้อย
(หมายเหตุ: นิยายเริ่มต้นใหม่ในบทนี้ โดยอ้างอิงถึงความตายของมารีนที่เคยเกิดขึ้นในโลกแห่งความจริง)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เธอลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มที่เคยใสซื่อและคลั่งไคล้ "พี่โค้ก" อย่างไม่ลืมหูลืมตา บัดนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันเย็นชา เฉียบคม และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดเปื้อนเลือด—สายตาที่แม้แต่โค้กในจุดสูงสุดของอำนาจยังต้องหวาดหวั่น มารีนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามท่ามกลางซากปรักหักพัง ความเก่งกาจของเธอเดิมทีก็เผ็ดร้อนอยู่แล้ว แต่คราวนี้มันเกินกว่าจะเทียบกับอะไรได้อีกต่อไป มารีนในตอนนี้สามารถฉีกกระชากกฎแห่งความเป็นจริงได้ด้วยปลายนิ้ว
สำหรับมารีน โลกที่พังพินาศนี้เป็นเพียงปัญหาขี้ประติ๋ว เพราะสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ ก็คือการ "เช็กบิล" กับโค้ก—บิลความแค้นที่ยาวสุดขอบจักรวาล
มารีนมีความแค้นอภิมหาศาลต่อความอยุติธรรมที่เธอเคยได้รับ และผ่าน "เซนส์ย้อนเวลา" ที่ไม่มีขีดจำกัด เธอรู้ทุกอย่างที่โค้กทำ ทุกชีวิตที่เขาพรากไป ทุกความทรมานที่เขาหยิบยื่นให้คนอื่น รวมไปถึงความจริงที่ว่าโลกที่เธอรักถูกเขาทำลายจนสิ้นซาก
มารีนจะต้องสู้... เพื่อตัวเอง เพื่อทุกคนบนโลก และเพื่อจักรวาลนี้ แม้เธอจะไม่สามารถคืนชีพให้คนอื่นได้ แต่เธอลั่นวาจาสะท้านฟ้าดินไว้ว่า... "ทุกคนต้องไม่ตายฟรี" "ไอ้เฮี่ยโค้กจะต้องได้รับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่าทุกสรรพสิ่ง"
ยมทูตคนใหม่ได้กำเนิดขึ้นแล้ว และเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของเธอ... คือสถาปนิกผู้สร้างนรกที่ตอนนี้เสวยสุขอยู่บนบัลลังก์ดาวอังคาร เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากอดีตที่แหลกเหลวได้เลย โค้ก!
✅️✅️✅️
บทที่ 52: กุญแจผีจากเศษซากอีโก้
อากาศภายในโดมกระจกของฐานทัพ 'อีเดน-ซีโร่' ถูกปรับอุณหภูมิไว้ที่ 23 องศาเซลเซียสอย่างแม่นยำ โค้กในชุดคลุมผ้าไหมเนื้อดีทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้ แก้วคริสตัลเจียระไนบรรจุไวน์แดงวินเทจปีที่ดีที่สุดถูกแกว่งไปมาเบาๆ ในมือของเขา เบื้องหน้าคือหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่แสดงโค้ดสีเขียวนับล้านบรรทัดไหลเวียนอย่างเป็นระเบียบ
"สถานะระบบป้องกันภัยระดับควอนตัมร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะนายท่าน" เสียงสังเคราะห์ของเอลิซ่ารายงานอย่างนอบน้อม
โค้กแสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นด้วยความพึงพอใจสูงสุด เขาจิบไวน์และทอดสายตามองออกไปนอกกระจก ผืนดินสีแดงของดาวอังคารเวิ้งว้างและเงียบสงบ ไม่มีสวะสังคม ไม่มีเรื่องขัดใจ ไม่มีใครหน้าไหนในจักรวาลที่จะเอื้อมมือมาแตะต้องเขาได้ โค้กเชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจว่าป้อมปราการที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมันสมองอัจฉริยะนี้ คือความสมบูรณ์แบบที่ไร้รอยต่อ เขาคือพระเจ้าที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดอย่างแท้จริง และไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าหมากกระดานใหม่ได้เริ่มเดินแล้ว
ตัดภาพกลับมาที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่บัดนี้กลายเป็นเพียงสุสานเถ้าถ่าน มารีนในร่างที่ถูกสร้างขึ้นใหม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดตึกระฟ้าที่เหลือเพียงซากโครงเหล็ก ท่ามกลางความตายที่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายไปไหน ดวงตาสีเข้มหลับพริ้มลง ดำดิ่งลึกลงไปในกระแสเวลาที่ไหลเชี่ยว
เซนส์ย้อนเวลาของเธอไม่ได้มีไว้เพื่อกลับไปแทรกแซงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว เธอรู้กฎข้อนั้นดี แต่เธอใช้มันเพื่อ 'ชำแหละ' อดีตต่างหาก
ภาพโฮโลแกรมแห่งความทรงจำปรากฏขึ้นในจิตใต้สำนึกของมารีน มันคือภาพของโค้กในอดีต สมัยที่เขายังซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากากและกำลังหมกมุ่นอยู่กับการเขียนโค้ดไฟร์วอลล์ให้กับฐานทัพอีเดน-ซีโร่ นิ้วเรียวยาวของเขารัวลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสันดานดิบอันอำมหิต
มารีนไม่ได้แค่อ่านบรรทัดโค้ด แต่วิเคราะห์ลึกทะลุลงไปถึงเบื้องลึกของสถาปนิกผู้สร้างมัน คนอย่างโค้กไม่มีทางยอมให้ระบบสุ่มตัวเลขโง่ๆ มาเป็นกุญแจปกป้องอาณาจักรของเขา เขามองว่าตัวเองอยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์ ดังนั้น รหัสผ่านและกลไกป้องกันทั้งหมดจึงต้องมาจากความยิ่งใหญ่ของเขาเอง
สติปัญญาระดับเอ็กซ์ตรีมอัลติเมทซูเปอร์ฮีโร่ของมารีนจับความเชื่อมโยงที่ซ่อนอยู่ใต้ตัวเลขทศนิยมนับล้านตำแหน่งได้ในที่สุด... มันไม่ใช่แค่สมการคณิตศาสตร์ แต่มันคือ 'ลายเซ็นแห่งความเฮี่ย' ของโค้ก
ตัวเลขฐานของระบบป้องกัน ถูกคำนวณมาจากจำนวนองศาที่แม่นยำของรอยกรีดบนลำคอเหยื่อแต่ละราย... อัลกอริทึมการเข้ารหัส ถูกผูกติดกับระยะเวลาวินาทีที่เหยื่อขาดใจตาย... และจังหวะการเปลี่ยนรหัสของไฟร์วอลล์ ก็สอดคล้องกับอัตราการเต้นของหัวใจเขาในตอนที่เขากำลังเสพสมกับความพึงพอใจขณะที่ดูโลกพังทลาย โค้กซ่อนความโหดร้ายและความหยิ่งยโสของตัวเองเอาไว้ในโครงสร้างของระบบป้องกัน ราวกับจะประกาศว่าความอำมหิตของเขาคือสัจธรรมที่แข็งแกร่งที่สุด
มารีนลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโลกที่ตายแล้ว ริมฝีปากของเด็กสาวผมบ๊อบกระตุกยิ้มเย็นชาอย่างนักล่าที่มองเห็นจุดตายของเหยื่อ ในเมื่อโค้กใช้อีโก้ของตัวเองสร้างกำแพง เธอก็แค่ต้องใช้ความเจ็บปวดที่เขาเคยสลักไว้ มาเป็นสมการถอดรหัสย้อนกลับ
เธอคำนวณแปรผลรหัสผ่านนั้นในหัว ปรับจูนคลื่นพลังงานมิติในตัวเธอให้สอดคล้องกับความถี่ที่ซ่อนอยู่ในลายเซ็นของโค้กอย่างเงียบเชียบ ไม่มีแสงแฟลช ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีการแฮ็กระบบใดๆ ให้คอมพิวเตอร์บนดาวอังคารตรวจจับได้ มารีนเพียงแค่สร้าง 'กุญแจผี' ขึ้นมาในกำมือของเธอเสร็จสมบูรณ์
ห่างออกไปหลายสิบล้านไมล์ บนดาวอังคาร เอลิซ่ายังคงยืนยันสถานะความปลอดภัยสูงสุด ไฟกะพริบสีเขียวบนแผงควบคุมยังคงทำงานตามปกติ โค้กยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง ดื่มด่ำกับรสชาติของชัยชนะ โดยไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่นิดเดียวว่า ในวินาทีนี้ กำแพงที่เขาคิดว่าไร้เทียมทานที่สุด ได้ถูกเจาะทะลุเป็นรูโหว่ และยมทูตที่เขาเคยชำแหละทิ้ง กำลังถือกุญแจบ้านของเขาเอาไว้ในมือแล้ว