เริ่มรู้สึกว่า…การหันกลับมารักตัวเอง มันสำคัญกว่าที่เคยคิดไว้มากจริงๆ

ช่วงหลังๆมานี้ เราเริ่มเปลี่ยนความคิดกับชีวิตตัวเองไปเยอะมาก จากคนที่เคยเอาความรู้สึกของคนอื่นมาไว้ก่อนเสมอ คอยแคร์ คอยตามใจ คอยพยายามทำให้ทุกอย่างมัน “โอเค” สำหรับทุกคน จนบางทีก็ลืมไปเลยว่าตัวเองรู้สึกยังไง เหนื่อยไหม หรือจริงๆแล้วเราต้องการอะไรกันแน่

มันเป็นความเคยชินแบบไม่รู้ตัว ที่พอใครไม่พอใจ เราจะรู้สึกผิดทันที ทั้งที่บางเรื่องมันไม่ใช่หน้าที่ของเราด้วยซ้ำ แต่เราก็ยังพยายามแบกมันเอาไว้
จนวันนึงมันเริ่มไม่ไหวจริงๆ เหมือนข้างในมันค่อยๆว่างลง ทั้งที่ภายนอกทุกอย่างดูปกติ

เราเลยเริ่มถอยออกมานิดนึง ลองอยู่กับตัวเองมากขึ้น ปฏิเสธในสิ่งที่ฝืนใจบ้าง ใช้เวลากับสิ่งเล็กๆที่ทำแล้วสบายใจ ไม่ต้องพยายามเป็นคนที่ใครๆคาดหวังตลอดเวลา ตอนแรกก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่พอเวลาผ่านไป มันกลับกลายเป็นความสบายใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เราเริ่มฟังตัวเองมากขึ้น ว่าวันนี้ไหวแค่ไหน อยากทำอะไร หรือไม่อยากทำอะไร แล้วก็ยอมรับมันโดยไม่ต้องโทษตัวเอง มันไม่ใช่การเปลี่ยนชีวิตแบบรวดเร็วอะไร แต่เป็นการค่อยๆกลับมาอยู่ข้างตัวเองอีกครั้ง

ตอนนี้เลยรู้สึกว่าการรักตัวเองมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตเลย มันคือการไม่ทิ้งตัวเองในวันที่เหนื่อย
การไม่ฝืนยิ้มในวันที่ไม่ไหว และการยอมให้ตัวเองได้พักบ้างเท่านั้นเอง