โตขึ้นถึงเข้าใจว่า…“บางทีคนที่ควรดูแลที่สุด คือตัวเราเอง”

เมื่อก่อนฉันเป็นคนแบบ
ยอมคนง่ายมาก

เหนื่อยก็ไม่พูด
เสียใจก็เก็บไว้
พยายามทำทุกอย่างให้คนอื่นโอเคก่อนเสมอ

จนวันหนึ่งเริ่มรู้สึกว่า…
ทำไมยิ่งโต ยิ่งเหนื่อยใจแปลกๆ

แล้วก็เพิ่งเข้าใจว่า
การ “รักคนอื่น”
มากเกินไป
โดยลืมดูแลหัวใจตัวเอง

มันทำให้เราค่อยๆ หมดแรงแบบไม่รู้ตัว

บางทีความรักที่ดี
ไม่ควรทำให้เราต้องฝืนตัวเองตลอดเวลา

ไม่ใช่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว
ไม่ใช่ต้องยอมทุกเรื่องเพื่อรักษาความสัมพันธ์

หลังๆ เลยเริ่มฝึก
พักบ้าง
ปฏิเสธบ้าง
และกลับมาถามตัวเองว่า

“ตอนนี้ตัวเราไหวไหม”

เพราะสุดท้ายแล้ว
คนที่อยู่กับเราไปทั้งชีวิต
ก็คือตัวเราเองจริงๆ 🙂

เพื่อนๆ เคยมีช่วงที่
ดูแลคนอื่นมากไป
จนลืมดูแลตัวเองไหม

https://youtu.be/U_dGQiIxohI?si=f5KFHl_4Wgly7G2m