"รัก=รสชาติ"
จุดเริ่มต้นของความรัก สิ่งที่ทุกคนต้องได้ลองสัมผัสมาแล้วไม่มากก็น้อย บ้างก็เริ่มจากน้ำตาล บ้างก็อาจเริ่มจะมะนาว ถ้าให้เปรียบความรักสำหรับผมมันคือรสชาติของกาแฟ ถึงจะขม แต่ก็กลมกล่อม กลิ่นห้อมที่ทำให้ผ่อนคลายสมอง ความฝาดที่ปลายลิ้นหลังจิบ ช่างเป็นรสชาติที่หาคำจะบรรยายไม่ได้เลยเสียจริง แถมเราสามารถเติมแต่รสชาติให้มันพิเศษสำครับเราคนเดียวก็ได้ ไม่ว่าจะเติมนมเข้าไปให้มีความขมน้อยลงมีความนุ่มนวนขึ้น เติมน้ำตาลเพื่อตัดรสฝาด เติมโกโก้เพื่อเพิ่มความเข้มข้น หลักๆที่ทุกคนชอบก็คงประมาณนี้ แต่ว่าเราจะสามารถเติ่มรสเผ็ดร้องลงไปได้รึป่าวนะ 55 ทุกคนคงคิดว่ามันคงจะบ้า แต่นี้มันเรื่องความรักรสชาติต่างๆที่ผมอยากจะแต่งมันขึ้นมาต่างหาก
.
.
.
รสชาติแรก
ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/1.
เอาละนักเรียน ในภาคเรียนที่สองนี้ครูขอให้ทุกคนตั้งใจนึกทบทวนถึงการสอบเลื่อนชั้นขึ้นไปในชั้นมัธยมศึกษาปีที่1.กันด้วย อย่ามัวแต่เล่นกันละกลับไปปรึกษาคุณพ่อคุณแม่เรื่องโรงเรียนที่จะเรียนต่อ และรักษาเกรดของตัวเองด้วยละ เอาละเลิกเรียนได้ หัวหน้าห้อง
นักเรียนทั้งหมดลุก! ทำความเคารพ! ขอบคุณครับ/ค่ะคุณครู!
หลังคุณครูเดินจากไป บรรยากาศพายในห้องก็ดูวุ้นวายขึ้น ทุกคนในห้องล้วนคุยกันเรื่องการสอบและเรียนต่อ บ้างก็จะไปเรียนต่อที่อื่น บ้างก็จะเรียนต่อที่เดิมเพราะโรงเรียนนี้มีตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยนต้น บางคนก็เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล บ้างก็พึ่งเข้ามาเมื่อตอนป.1 ซึ้งผมก็เรียนที่นี้มาตั้งแต่อนุบาล และมีเพื่อนรักที่เรียนด้วยกันมาคนนึง
มาลิษา(ชื่อเล่นมะลิ) เธอคือหัวหน้าห้องคนที่คุณครูเรียกเมื่อครู่นี้ ผลการเรียนดี เป็นที่ไว้ใจของคุณครูและพ่อแม่ ไม่ว่าเรื่องอะไรผมก็มักจะแพ้เธอตลอด ใช้ผมมักจะแข่งกันกับเธอในเรื่องต่างๆ แต่ผมก็มักจะเป็นฝายแพ้เธอตลอด คงมีแค่เรื่องกีฬานี่แหละที่ผมชนะเธอ ก็ผมเป็นผู้ชายนี่ จะแพ้เธอได้ไงกัน และเพราะว่าผมเป็นผู้ชายผมก็เลยรู้สึกใจสั่นอยู่เรื่อยเวลาที่อยู่ใกล้เธอ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีความสึกแบบนี้ผุดขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกความรู้สึกเหมือนกับตอนกินลูกอมที่กลิ่นหอมหวานชวนชิม ผมควรตั้งชื้อให้ความรู้สึกนี้ยังไงกันนะ ผมคิดในใจอยู่นาน จนกรัทั้งเสียงของเธอปลุกผมขึ้นมาจากผวัง
นัท.. นัทได้ยินมั้ยนัท
อา อ่ะ โทษทีพอดีเราเหม่อๆอยู่ มีอะไรรึป่าว?
โถ่ นัทจำได้มั้ยว่าวันนี้คุณป้าฝากอะไรไว้
อา เหมือนแม่จะฝากให้แวะตลาดก่อนกลับบ้าน ให้ไปซื้อของมาทำกับข้าว
แล้วนายทำอะไรอยู่ ไม่รีบลุก ฉันจะกลับก่อนแล้วนะ
รอด้วยๆ เก็บของแปบนึง
จริงๆเลย ถ้าเราไม่ปลุกนายคงเหม่อจบหลับไปแล้วมั้ง
ฮาๆ เราแค่เหนื่อยนิดหน่อยหลังจากเตะบอลกับเพื่อนเมื่อตอนกลางวันอะ
แล้วนายต้องซื้ออะไรมั้งละ ถ้าเยอะจะได้แยกกันไปจะได้เสร็จไวๆ
แปบนึงนะ เราจดไว้หน้าจะอยู่ในกระเป๋า (เสียงค้นกระเป๋า) กุกกักๆ
...มะลิ เหมื่อว่าเราจะลืมเอามาด้วยอะ แหะๆ...
ไม่ต้องมาแหะๆเลย คิดไว้แล้วเชียว (มะลิล้วงมือหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า)
อะนี้ เมื้อเช้าเราออกช้ากว่านายแล้วคุณป้าฝากให้
แหะๆ ขอบคุณนะ เมื่อเช้าเรารีบไปหน่อยตอนจัดกระเป๋าก็เลยหน้าจะลืมใส่มา
โถ่ จริงๆเลยถ้าเมื่อเช้าคุณป้าถ้าเกิดไม่เจอเรานายโดนบ่นหูชาแน่ (เธาหัวเราะเบาๆ)
หึ เธอไม่รู้อะไร นี้แหละความลับของเรา หูเราชาอยู่และ (กอดอกทำหน้าภูมิใจ)
เรอะ ไม่หน้าช่วยนายเลย รู้งี้ปล่อยให้ถูกบ่นอีกไปเลยดีกว่า (เธอหันหน้าแล้วเดินออกไปจากห้อง)
อา.. อ่าา มะลิรอเราก่อน (รีบวิ่งตาม)
เอ้ย ดูผัวเมียนั้นดิ หวานกันจังเลยน๊าา (กลุ่มเพื่อนของนัทกล่าว)
หวานบ้าอะไรละ! ฝากไว้ก่อนเถอะพรุ่งนี้จะยิ่งประตูให้ยับเลยคอยดู!
ชิ่วๆ รีบวิ่งไปง้อแฟนไป (ทำท่าโบกมีไล่)
นัทโมโห(เขิล)หน้าแดงรีบวิ่งตามมะลิมา
มะลิ เราขอโทษ รอเราก่อนน
ก็นายหูชาอยู่แล้วนิ ความหวังดีของเราคงไม่จำเป็นหรอก
โถ่ เราแค่หยอกเล่น ถึงจะหูชาแล้ว เราก็ยังกลัวโดนแม่ดุอยู่ดี
เชอะ เราจะไปบอกคุณป้าว่านายหูชาแล้ว(แลบลิ้นใส่)
ม่ายยย ขอร้องงง อย่าทำร้ายกันเลยน๊าา เดียวเราเลียงไอติมร้านหน้าปากซอยให้ นะ นะ
โคนรสวนิลากับสตอเบอร์รี่
สะ สองก้อนเลยหรอ..
จะไปบอก...
ดะ ได้ๆ วนิลากับสตอเบอร์รี่นะ
ฮิ ฮิ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ..
อยากเขียนอะไรสักอย่าง.