ผมเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ สมาธิสั้นและlow self-esteem แหละมั้ง
คือ ผมเป็นคนขาดความมั่นใจทั้งรูปร่างหน้าตา ความสามารถและการปฏิสัมพันธ์แบบมากๆ
รูปร่างหน้าตา: เหมือนความคิดผมจะชอบด้อยค่าตัวเองว่าไม่ตรงตาม standard ทำไมถึงหน้าตาแย่แบบนี้รูปร่างไม่ดีแบบนี้ ผมลองพยายามเปลี่ยนความคิดและแต่งตัวหรือดูแลตัวเองพอออกไปข้างนอกเจอคนที่หน้าตาดีผมก็จะมีความคิดด้อยค่าตัวเองเหมือนเปรียบเทียบว่าเรา
โคตรดูไม่ดีเลย
ความสามารถ: ไม่เป็นคนไม่มั่นใจในความสามารถตังเองแบบสุดๆไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้เหมือนจะแย่ไปหมดทุกอย่างไม่รู้ว่าอาจเป็นเพราะโดนปลูกฝังมาว่าถ้าไม่ได้ที่1หรือเก่งที่สุดก็ไม่สมควรทำมันหรือสอนคนอื่น ทำให้ผมไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะกลัวมันออกมาแย่ ผมลองที่จะทำอะไรสักอย่างแล้วแต่ความไม่มั่นใจก็ทำให้ไม่กล้าทำอะไรได้เต็มที่กล้าๆกลัวๆอยู่อย่างนั้นจนทำให้งานมันดูแย่
ปฏิสัมพันธ์: ถ้าผมอยู่ข้างนอกบ้านผมจะกลายเป็นคนเงียบมากๆและไม่ค่อยกล้าทักท้วงอะไรหรือการทำงานผมไม่กล้าออกความคิดเห็นหรือปฏิเสธเลยด้วยซ้ำหรือเรื่องอื่นๆเช่น สั่งชาเขียวได้ชาไทยผมก็จะไม่กล้าท้วง ไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
ย้ำคิดย้ำทำ: ถ้าผมทำอะไรผิดพลาดหรือน่าอายในความรู้สึกผม สิ่งๆนั้นจะวนเวียนอยู่ในหัวผมเป็นอาทิตจนบ้างครั้งทำให้จิตตกได้หรือถ้าไม่มีอะไรอยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องน่าอายหรือผิดพลาดของตัวเองขึ้นมาจนทำให้รู้สึกแย่ ยิ่งเป็นตอนนอนหัวจะนึกถึงเรื่องแย่ๆของตังเองพยายามเบี่ยงความคิดแต่มันก็ไม่สำเร็จจนต้องเปิดพอสแคสหรือนิทานเพื่อเลี่ยงความคิด
สมาธิสั้น:ผมเป็นคนที่เวลาฟังอาจารย์พูดหรือคนอื่นๆอธิบายถ้ามันยาวผมจะหลุดโฟกัสทันทีเช่นฟังอาจารย์สอนอยู่ดีๆหัวก็จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้ฟังอาจารย์พอดึงสติกลับมาก็เป็นเหมือนเดิมแล้วก็เป็นคนเข้าใจอะไรยากมากๆบางทีก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดทั้งทีเป็นเรื่องง่ายๆ
ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่เป็นมานานแก้เท่าไหร่ก็ไม่หายสักที ผมจะต้องฝึกงานปลายปีนี้ถ้าผมยังเป็นแบบนี้มีปัญหาแน่ๆ
ผมเลยอยากให้ทุกๆคนช่วยแนะนำแนวทางในการแก้ปัญหาผมทีครับ ขอบคุณครับ🥲
อยากแก้ low self-esteemและการย้ำคิดย้ำทำของตัวเอง ทำไงดีครับ
คือ ผมเป็นคนขาดความมั่นใจทั้งรูปร่างหน้าตา ความสามารถและการปฏิสัมพันธ์แบบมากๆ
รูปร่างหน้าตา: เหมือนความคิดผมจะชอบด้อยค่าตัวเองว่าไม่ตรงตาม standard ทำไมถึงหน้าตาแย่แบบนี้รูปร่างไม่ดีแบบนี้ ผมลองพยายามเปลี่ยนความคิดและแต่งตัวหรือดูแลตัวเองพอออกไปข้างนอกเจอคนที่หน้าตาดีผมก็จะมีความคิดด้อยค่าตัวเองเหมือนเปรียบเทียบว่าเรา
ความสามารถ: ไม่เป็นคนไม่มั่นใจในความสามารถตังเองแบบสุดๆไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้เหมือนจะแย่ไปหมดทุกอย่างไม่รู้ว่าอาจเป็นเพราะโดนปลูกฝังมาว่าถ้าไม่ได้ที่1หรือเก่งที่สุดก็ไม่สมควรทำมันหรือสอนคนอื่น ทำให้ผมไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะกลัวมันออกมาแย่ ผมลองที่จะทำอะไรสักอย่างแล้วแต่ความไม่มั่นใจก็ทำให้ไม่กล้าทำอะไรได้เต็มที่กล้าๆกลัวๆอยู่อย่างนั้นจนทำให้งานมันดูแย่
ปฏิสัมพันธ์: ถ้าผมอยู่ข้างนอกบ้านผมจะกลายเป็นคนเงียบมากๆและไม่ค่อยกล้าทักท้วงอะไรหรือการทำงานผมไม่กล้าออกความคิดเห็นหรือปฏิเสธเลยด้วยซ้ำหรือเรื่องอื่นๆเช่น สั่งชาเขียวได้ชาไทยผมก็จะไม่กล้าท้วง ไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
ย้ำคิดย้ำทำ: ถ้าผมทำอะไรผิดพลาดหรือน่าอายในความรู้สึกผม สิ่งๆนั้นจะวนเวียนอยู่ในหัวผมเป็นอาทิตจนบ้างครั้งทำให้จิตตกได้หรือถ้าไม่มีอะไรอยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องน่าอายหรือผิดพลาดของตัวเองขึ้นมาจนทำให้รู้สึกแย่ ยิ่งเป็นตอนนอนหัวจะนึกถึงเรื่องแย่ๆของตังเองพยายามเบี่ยงความคิดแต่มันก็ไม่สำเร็จจนต้องเปิดพอสแคสหรือนิทานเพื่อเลี่ยงความคิด
สมาธิสั้น:ผมเป็นคนที่เวลาฟังอาจารย์พูดหรือคนอื่นๆอธิบายถ้ามันยาวผมจะหลุดโฟกัสทันทีเช่นฟังอาจารย์สอนอยู่ดีๆหัวก็จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนไม่ได้ฟังอาจารย์พอดึงสติกลับมาก็เป็นเหมือนเดิมแล้วก็เป็นคนเข้าใจอะไรยากมากๆบางทีก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดทั้งทีเป็นเรื่องง่ายๆ
ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่เป็นมานานแก้เท่าไหร่ก็ไม่หายสักที ผมจะต้องฝึกงานปลายปีนี้ถ้าผมยังเป็นแบบนี้มีปัญหาแน่ๆ
ผมเลยอยากให้ทุกๆคนช่วยแนะนำแนวทางในการแก้ปัญหาผมทีครับ ขอบคุณครับ🥲