พันธุกรรมรักนิรันดร์ | บทที่ 9 โครโมโซมระหว่างเรา

^{เมื่อนักพันธุศาสตร์สาวใช้ชีวิตคู่กับบุรุษผู้มีพันธุกรรมอมตะ งานวิจัยของเธอดำดิ่งลึกถึงระดับเซลล์ สู่การทดลองที่ไม่เคยปรากฏในหน้าบันทึกใดมาก่อน--การถ่ายทอดพันธุกรรมอมตะด้วย 'เลือด' ที่อาจเปลี่ยนนิยามของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปตลอดกาล}

---

       
       เช้าวันหนึ่ง ในคลินิก AVARA — ห้องทำงานของเอวารา

       แสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านโปร่งเข้ามาอย่างอ่อนโยน เคล้ากับเสียงลมหายใจของหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

       เอวารานั่งเหม่อลอยไปกับความคิดที่สับสน นิ้วมือเธอแตะริมถ้วยกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้ว

       เสียงสั่นจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำลายความเงียบ ชื่อบนหน้าจอปรากฏอย่างคุ้นเคย — ‘Mintra’

       เธอจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

       “ว่าไงคุณด็อกเตอร์เอวา ผู้หญิงที่สวยและฉลาดที่สุดในโลก!” เสียงมินตราดังขึ้นทันทีอย่างร่าเริง ตามสไตล์เธอเสมอ

       เอวารานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้นเบา ๆ

       “…มิน…ฉันมีเรื่องจะถาม”

       “หื้มม ว่าเลยแก เสียงดูซีเรียสนะเนี่ย”

       “คือ…ประจำเดือนฉันขาดไปสองอาทิตย์แล้ว”

       ปลายสายเงียบไป ก่อนที่มินตราจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที “เอวา เธอลองใช้ชุดตรวจตั้งครรภ์หรือยัง?”

       “ฉันจะท้องได้ยังไง?” เอวาราเสียงหลง “มิน…เธอก็รู้นี่ว่า คุณกาลมีโครโมโซม 24 คู่ ส่วนฉันมีแค่ 23 คู่…เราไม่ควรมีลูกได้เลย ต่อให้ผลออกมาท้อง ฉันก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี!”

       “งั้นก็ไปโรงพยาบาล” มินตราพูดทันที “สมิทธ์เวชนะ ฉันมีรุ่นพี่อยู่แผนกสุขภาพสตรี เดี๋ยวโทรจองให้เลย แกจะได้รู้ไปเลยว่า มันใช่หรือไม่ใช่!”


       โรงพยาบาลสมิทธ์เวช – ศูนย์สุขภาพสตรี

       ห้องตรวจโรคหญิงดูสะอาดสะอ้านด้วยแสงธรรมชาติที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจก พร้อมกลิ่นสะอาดจากแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศ

       เอวารานั่งอยู่บนเตียงตรวจสีขาว มือกำแน่นบนตัก ราวกับพยายามควบคุมความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายใน ข้าง ๆ เธอ มินตรานั่งจับมือไว้แน่น ให้กำลังใจด้วยสายตาที่อบอุ่น

       แพทย์หญิงในเสื้อกาวน์สีขาวยิ้มบาง ๆ พลางก้มมองผลเลือดบนแท็บเล็ต ก่อนเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

       “ผลเลือดยืนยันแน่นอนแล้วนะคะ…” เธอหยุดเล็กน้อยเพื่อสร้างจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม “…คุณกำลังตั้งครรภ์ ยินดีด้วยนะคะ คุณเอวารา”

       มินตราหันมายิ้มกว้างให้เพื่อนรัก รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความยินดี

       “แก! ฉันดีใจด้วย คุณกาลรู้จะต้องดีใจแน่ ๆ เลย!”

       ในขณะที่มินตราแสดงความยินดี เอวารากลับนิ่งอึ้ง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ราวกับกำลังค้นหาคำตอบในสมอง

       ‘ทำไม… น้ำเชื้อที่มีโครโมโซม 24 แท่ง ถึงสามารถจับคู่กับโครโมโซม 23 แท่งได้?’


       ล็อบบี้โรงพยาบาล

       ทั้งสองสาวนั่งอยู่มุมหนึ่งของล็อบบี้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ ของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เอวาราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล

       “มิน… เธออย่าเพิ่งให้คุณกาลรู้ตอนนี้นะ…”

       มินตราขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามกลับด้วยความสงสัย

       “เอ๊ะ ทำไมล่ะ? เธอจะเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์เขาเหรอ?”

       เอวาราเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

       “คุณกาลเขารู้แน่นอนอยู่แล้วว่า เขาไม่สามารถมีลูกกับฉันได้ เพราะโครโมโซมเราไม่เข้าคู่กัน…”

       เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

       “ดังนั้น… ถ้าฉันตั้งครรภ์… เหตุผลเดียวที่เขาน่าจะคิดได้ก็คือ… ‘ฉันนอกใจเขา’ ”


       ค่ำคืนของกรุงเทพฯ มองลงมาจาก ‘Vertical-to-Moon Bar’ งดงามราวกับเทวดาโปรยดาวลงมาแต่งแต้มพื้นดิน แสงไฟจากเมืองใหญ่ทอดยาวสุดสายตา คล้ายโลกเบื้องล่างกำลังลอยอยู่กลางกาแล็กซี

       สายลมเย็นจาก Rooftop สูงเสียดฟ้า พัดปลายผมของเอวาราให้พลิ้วเบา ๆ เธอสวมเดรสยาวสีดำสนิทที่ขับผิวขาวราวไข่มุกให้โดดเด่นท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ

       ข้างเธอ—พันธุกาลในเสื้อเชิ้ตคอจีนสีขาวเรียบง่าย แต่กลับดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังโต๊ะมุมพิเศษริมระเบียง

       โต๊ะที่เขาจองไว้ล่วงหน้า มองเห็นวิวโค้งแม่น้ำเจ้าพระยา และเส้นขอบฟ้าที่ทอดยาวไม่รู้จบ เชิงเทียนคริสตัลแกะลายสะท้อนแสงแวววาว ดอกไม้สดสีขาวแซมชมพูอ่อนเรียงในแจกันใส เมนูค่ำคืนนี้...หรูหราไม่ต่างจากทิวทัศน์ตรงหน้า

       ｡ﾟ•┈୨♡୧┈• ｡ﾟ

       Osetra Caviar เสิร์ฟบนหินเกลือสีชมพูฮิมาลายัน

       Truffle Lobster Bisque ซุปล็อบสเตอร์เข้มข้นกลิ่นทรัฟเฟิลดำจากฝรั่งเศส

       Wagyu Tenderloin A5 จากญี่ปุ่น เสิร์ฟพร้อมมันฝรั่งบดทรัฟเฟิลและไวน์แดง Chateau Margaux ปี 2010

       และของหวานชื่อว่า “Moonlight Sphere” ลูกบอลน้ำแข็งใสรูปทรงดวงจันทร์ที่แตกออกเผยให้เห็นคัสตาร์ดวานิลลาละมุนในควันเย็นบางเบา

       ｡ﾟ•┈୨♡୧┈• ｡ﾟ

       เอวารานั่งตรงข้ามพันธุกาล ใต้แสงเทียนที่ไหวเบา ๆ เธอเอื้อมมือไปแตะช้อนซุป แต่เพียงกลิ่นหอมที่ลอยมาแตะจมูกก็ทำให้เธอชะงัก

       พันธุกาลเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ

       “ปกติคุณชอบซุปตัวนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

       เอวาราส่ายหน้าช้า ๆ

       “เปล่าค่ะ… มันยังหอมเหมือนเดิม… แค่อาจจะไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

       เธอฝืนยิ้ม กลบความอึดอัดที่ไม่อาจพูดออกมาได้ ปลายนิ้วหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดมุมปากอย่างแผ่วเบา

       พันธุกาลยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอเบา ๆ

       “คุณดูไม่ปกติเลยคืนนี้… เหมือนจะอาเจียนก็ไม่ใช่” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พรุ่งนี้ให้ผมโทรหาพี่หมอราฟาลมาตรวจให้ดีไหมครับ?”

       เอวารารีบโบกมือเบา ๆ

       “ไม่เป็นไรค่ะคุณ… ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อยจากงานช่วงนี้”

       พันธุกาลยังคงจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่ไม่คลายความเป็นห่วง ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เธอเก็บอยู่ข้างใน แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบ...อย่างอ่อนโยน

       “ถ้าคุณไม่อยากกินต่อ เดี๋ยวเรากลับก็ได้นะครับ”

       เอวารายิ้มบาง ๆ

       “ไม่เป็นไรค่ะ… แค่นั่งอยู่ตรงนี้ มองวิวกับคุณ ฉันก็มีความสุขแล้ว”

       พันธุกาลยิ้มตอบ ยื่นมือข้ามโต๊ะมาบีบมือเธอไว้แน่น สายลมโบกเบา แสงเทียนยังสั่นไหว และท่ามกลางเมืองที่ไม่เคยหลับใหล สองคนยังนั่งเคียงกันใต้แสงดาว

       …โดยที่คนหนึ่ง กำลังเก็บซ่อน ‘ความลับ’ ที่ยังไม่กล้าพูดออกไป

---

(มีต่อ)