แสงไฟสลัวจากหน้าจอมือถือสะท้อนลงบนใบหน้าของโค้ก นิ้วเรียวกดเลื่อนดูคอมเมนต์ในแอปพลิเคชันวิดีโอสั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและชิงชัง สังคมออนไลน์ที่อัดแน่นไปด้วยความเห็นไร้ซึ่งการกลั่นกรองทำให้ความอดทนของเขาขาดสะบั้น
"กุอยากจะฆ่าพวกสมองเน่าในติ๊กต็อกให้หมด..." เขาพึมพำออกมา น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับจะทำมันขึ้นมาจริงๆ
มารีนที่นั่งอยู่ไม่ไกลละสายตาจากหนังสือขยับตัวเล็กน้อย เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยห้ามปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พวกนั้นยังเป็นเด็กประถมอยู่เลยนะคะพี่โค้ก... อย่าไปถือสาพวกนั้นเลยค่ะ"
"ประโยคนี้ใช้ไม่ได้กับคนที่ขาดความเป็นมนุษย์" โค้กสวนกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง สายตายังคงจับจ้องความโกลาหลในโลกไซเบอร์ สำหรับเขาแล้ว อายุหรือวุฒิภาวะไม่ใช่ข้ออ้างของการแสดงความงี่เง่าที่ไร้ขีดจำกัด
"งั้นปัญหาก็อยู่ที่พี่โค้กแล้วล่ะค่ะ" มารีนตอบกลับเสียงเรียบ คำพูดนั้นทำให้อารมณ์ของโค้กยิ่งดิ่งลึกและบิดเบี้ยวขึ้นไปอีก
เขากระตุกยิ้มอย่างนึกสมเพช ก่อนจะเปรยถึงอนาคตที่แสนมืดมนในอุดมคติของตน "ถ้าเอไอทำให้มนุษย์สูญพันธุ์ได้ กุจะดีใจที่สุด... และกุยินดียอมตายด้วยน้ำมือเอไอ ถือว่าขัดขืนสำเร็จที่ไม่โดนจูงจมูกในคอกศีลธรรม"
มารีนนิ่งเงียบไปทันที เธอทำเพียงแค่มองตรงไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอือมระอา ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเด็กสาวผมบ๊อบอีกต่อไป เพราะรู้ดีว่าป่วยการที่จะฉุดรั้งคนที่พร้อมจะจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า
เมื่อเห็นความเงียบอันไร้จุดสิ้นสุดนั้น โค้กจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง "กุว่ากุฆ่ามืงไปหลายรอบแล้วนะยัยเด็กผมบ๊อบ... แต่ก็เอาเถอะ"
เขาลดมือถือลง แววตาเหม่อลอยมองออกไปในความมืดมิดนอกหน้าต่าง "นิยายมันก็ไร้แก่นสารไม่ต่างกับชีวิตคนเรา สักวันมันก็ต้องหายไปอย่างเป็นธรรมชาติ... ที่ไม่เคยสนใจในศีลธรรมเลยแม้แต่นิดเดียว"
✅️✅️✅️
ควันกรุ่นจากความหงุดหงิดยังไม่ทันจางหาย โค้กทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางปล่อยให้ความเงียบในห้องโอบล้อมร่างกาย สายตาของเขายังคงจับจ้องหน้าจอที่เพิ่งดับไป คำถามยอดฮิตที่มักจะลอยล่องอยู่ในโลกอินเทอร์เน็ตผุดขึ้นมาในหัว—กลุ่ม Gen Z ความอดทนต่ำจริงไหม?
"ไม่รู้ช่างมัน..." เขาสบถพึมพำกับตัวเองเบาๆ
สำหรับโค้กแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหาข้อพิสูจน์หรือสถิติจากงานวิจัยไหนมาอ้างอิง เพราะตัวเขาเองที่เป็นหนึ่งในเจเนอเรชันนี้ ขอยอมรับแต่โดยดีอย่างไม่มีข้อแก้ตัว ว่าตัวเองนั้นหัวร้อนง่ายให้กับพวก 'Ragebait' เนื้อหาขยะที่จงใจสร้างมาเพื่อปั่นประสาทคนในโลกโซเชียล และมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในติ๊กต็อก แต่ลุกลามไปทั่วทุกแพลตฟอร์มราวกับเชื้อโรค
ถ้าหากพวกสมองเน่า Gen Alpha จะมีความอดทนสูงกว่าหรือปรับตัวกับเรื่องพรรค์นี้ได้ดีกว่า... ก็ช่างปะไร โค้กไม่คิดจะเอาตัวเองไปแข่งขันหรือเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตพันธุ์นั้นให้เสียเวลา
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ... สุดท้ายแล้วโค้กไม่ใช่ผู้วิเศษ ไม่ได้เก่งกาจหรือมีอำนาจเหนือใคร ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นไปกว่าคนอื่น เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเดินดินคนหนึ่งเท่านั้น และเขาก็ยอมรับอย่างเต็มอกว่าตัวเองมันน่าสมเพช โดยไม่ต้องรอให้ใครหน้าไหนมาตราหน้าหรือรุมชี้หน้าด่า
เขารู้จักตัวเองดี... รู้จักดีอย่างมีสติครบถ้วนทุกประการ
แต่สิ่งที่กัดกินจิตใจของเขาอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่คำวิจารณ์จากคนภายนอก ทว่าคือความจริงที่ว่า โค้กจะรู้สึกสมเพชตัวเองมากกว่านี้อีกเป็นเท่าทวีคูณ ตราบใดที่เขายังคงปล่อยให้ตัวเองถลำลึก และติดอยู่กับบ่วงของ Ragebait ไร้สาระเหล่านั้นไปอีกนานเท่านาน โดยที่ไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากวังวนแห่งความขัดใจนั้นได้เสียที
แต่งนิยายโดย Gemini (ไม่ใช่ผม) คนธรรมดาอย่างแท้จริง
"กุอยากจะฆ่าพวกสมองเน่าในติ๊กต็อกให้หมด..." เขาพึมพำออกมา น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับจะทำมันขึ้นมาจริงๆ
มารีนที่นั่งอยู่ไม่ไกลละสายตาจากหนังสือขยับตัวเล็กน้อย เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยห้ามปรามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พวกนั้นยังเป็นเด็กประถมอยู่เลยนะคะพี่โค้ก... อย่าไปถือสาพวกนั้นเลยค่ะ"
"ประโยคนี้ใช้ไม่ได้กับคนที่ขาดความเป็นมนุษย์" โค้กสวนกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง สายตายังคงจับจ้องความโกลาหลในโลกไซเบอร์ สำหรับเขาแล้ว อายุหรือวุฒิภาวะไม่ใช่ข้ออ้างของการแสดงความงี่เง่าที่ไร้ขีดจำกัด
"งั้นปัญหาก็อยู่ที่พี่โค้กแล้วล่ะค่ะ" มารีนตอบกลับเสียงเรียบ คำพูดนั้นทำให้อารมณ์ของโค้กยิ่งดิ่งลึกและบิดเบี้ยวขึ้นไปอีก
เขากระตุกยิ้มอย่างนึกสมเพช ก่อนจะเปรยถึงอนาคตที่แสนมืดมนในอุดมคติของตน "ถ้าเอไอทำให้มนุษย์สูญพันธุ์ได้ กุจะดีใจที่สุด... และกุยินดียอมตายด้วยน้ำมือเอไอ ถือว่าขัดขืนสำเร็จที่ไม่โดนจูงจมูกในคอกศีลธรรม"
มารีนนิ่งเงียบไปทันที เธอทำเพียงแค่มองตรงไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอือมระอา ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเด็กสาวผมบ๊อบอีกต่อไป เพราะรู้ดีว่าป่วยการที่จะฉุดรั้งคนที่พร้อมจะจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า
เมื่อเห็นความเงียบอันไร้จุดสิ้นสุดนั้น โค้กจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง "กุว่ากุฆ่ามืงไปหลายรอบแล้วนะยัยเด็กผมบ๊อบ... แต่ก็เอาเถอะ"
เขาลดมือถือลง แววตาเหม่อลอยมองออกไปในความมืดมิดนอกหน้าต่าง "นิยายมันก็ไร้แก่นสารไม่ต่างกับชีวิตคนเรา สักวันมันก็ต้องหายไปอย่างเป็นธรรมชาติ... ที่ไม่เคยสนใจในศีลธรรมเลยแม้แต่นิดเดียว"
✅️✅️✅️
ควันกรุ่นจากความหงุดหงิดยังไม่ทันจางหาย โค้กทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางปล่อยให้ความเงียบในห้องโอบล้อมร่างกาย สายตาของเขายังคงจับจ้องหน้าจอที่เพิ่งดับไป คำถามยอดฮิตที่มักจะลอยล่องอยู่ในโลกอินเทอร์เน็ตผุดขึ้นมาในหัว—กลุ่ม Gen Z ความอดทนต่ำจริงไหม?
"ไม่รู้ช่างมัน..." เขาสบถพึมพำกับตัวเองเบาๆ
สำหรับโค้กแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหาข้อพิสูจน์หรือสถิติจากงานวิจัยไหนมาอ้างอิง เพราะตัวเขาเองที่เป็นหนึ่งในเจเนอเรชันนี้ ขอยอมรับแต่โดยดีอย่างไม่มีข้อแก้ตัว ว่าตัวเองนั้นหัวร้อนง่ายให้กับพวก 'Ragebait' เนื้อหาขยะที่จงใจสร้างมาเพื่อปั่นประสาทคนในโลกโซเชียล และมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในติ๊กต็อก แต่ลุกลามไปทั่วทุกแพลตฟอร์มราวกับเชื้อโรค
ถ้าหากพวกสมองเน่า Gen Alpha จะมีความอดทนสูงกว่าหรือปรับตัวกับเรื่องพรรค์นี้ได้ดีกว่า... ก็ช่างปะไร โค้กไม่คิดจะเอาตัวเองไปแข่งขันหรือเปรียบเทียบกับสิ่งมีชีวิตพันธุ์นั้นให้เสียเวลา
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ... สุดท้ายแล้วโค้กไม่ใช่ผู้วิเศษ ไม่ได้เก่งกาจหรือมีอำนาจเหนือใคร ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นไปกว่าคนอื่น เป็นเพียงแค่คนธรรมดาเดินดินคนหนึ่งเท่านั้น และเขาก็ยอมรับอย่างเต็มอกว่าตัวเองมันน่าสมเพช โดยไม่ต้องรอให้ใครหน้าไหนมาตราหน้าหรือรุมชี้หน้าด่า
เขารู้จักตัวเองดี... รู้จักดีอย่างมีสติครบถ้วนทุกประการ
แต่สิ่งที่กัดกินจิตใจของเขาอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่คำวิจารณ์จากคนภายนอก ทว่าคือความจริงที่ว่า โค้กจะรู้สึกสมเพชตัวเองมากกว่านี้อีกเป็นเท่าทวีคูณ ตราบใดที่เขายังคงปล่อยให้ตัวเองถลำลึก และติดอยู่กับบ่วงของ Ragebait ไร้สาระเหล่านั้นไปอีกนานเท่านาน โดยที่ไม่สามารถดึงตัวเองออกมาจากวังวนแห่งความขัดใจนั้นได้เสียที