เราทะเลาะกับพ่อที่เป็นเส้นเชือดสมองตีบ

พ่อเราเป็นเส้นเลือดสมองตีบฝั่งซ้ายทั้งซีกเป็นมาได้ 3 เดือนแล้ว เราพูดอะไรไปเราจะดูเหมือนไปขัดใจเค้าตลอด บางอย่างเราพูดเล่นกับเขาแต่เค้าก็มาด่าเรา เราห้ามเขาสูบบุหรี่ เพราะตอนแรกเค้าเริ่มมีแรงจะเดินได้แล้ว แต่พอเริ่มสูบอาการมันเริ่มถอยหลังลง ก็กลายเป็นว่าเราไปขัดใจเขา เค้าก็ด่าเรา แช่งเรา ให้ไม่มีวันเจริญ ทำอะไรก็ขอให้ล่มจม ด่าเราว่าเราเป็นจุดด่างในชีวิตเขา เราฟังเราก็โมโห+น้อยใจ เราก็ทะเลาะกับกับเออ นี่ก็ไม่ได้อจากเกิดมา เขาก็บอกแล้วจะเกิดมรทำไมละ ก็ไปผูกขอตายไปสิ แล้วเราดูแลเขาต้องเป็นที่รองรับอารมณ์แบบนี้เขามาตลอด 3 เดือน เพราะเราเป็นลูกเราไม่มีสิทธิ์ไม่มีอะไรเลยหรอ พอมาวันนี้เขามีนัดที่ต้องไปกายภาพเขาไปบอกแม่เราว่าทิ้งเขาแล้วไปหาอะไรกิน ทั้งๆที่เขาเป็นคนบอกเองว่าให้เราไปหาอะไรกินเขาจะรอหน้าห้องกายภาพเอง เราก็บอกเอ้า ทำไมพูดงั้นอ่ะพ่อให้หนูไปเองนะ เดี๋ยวคราวหน้าจะให้เข็นวีแชร์ไปทุกที่เลยนะงั้นน่ะเราก็พูดติดเล่นไป เขาบอกให้เรากินข้างที่บ้านไปสิ แต่เราก็เบื่อกับข้าวที่บ้านไงเราก็พูดเขาไป เรายังไม่ได้ไปเริ่มทะเลาะอะไรเลย สรุปโดนด่าอีกล่ะ บอกถ้าเบื่อนักก็ไม่ต้องไป รำคาญ ลูกไม่สนใจพึ่งพาไม่ได้ เป็นลูกทรพี เอ้าสรุปผิดอะไรเราก็หิวขาดทะเลาะกับเขาอีก
คือมันแย่มาก ทำไมเราต้องมาเป็นที่ลองรับอารมณ์ ให้เขาด่าตลอดหรือเป็นแค่เพราะว่าเราคือลูก??  เราอัดอั้นมาก พูดกับแม่เขาก็ให้เงียบ เขาก็เข้าข้างพ่อ เรากลายเป็นคนผิดเป็นคนเริ่มเฉย เหมือนเราพูดกับกำแพง บางทีก็คิดเหมือนกันว่าเราไม่น่าเกิดมา มันน้อยใจผสมปนเปไปหมด