ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ

อ.2-ม.2เราอยู่มี่นครถมม.3เราย้ายไปอยู่กับแม่ที่แม่กลองแต่ไปเรียนแถวมหาชัยเพราะแม่ขายของแถวนั้นเรียนเทคนิคที่แม่กลองตอนนั้นเราขอแม่เรียนกับเพื่อนที่มหาชัยแต่แม่บอกเรียนแถวบ้านดีแล้วมหาชัยไกลจะได้กลับบ้านเองได้เราเข้าเรียนในสาขาที่ไม่ได้ชอบโดนบังคับเราไม่มีเพื่อนที่นั้นและเราก็ไม่มีโทรสัพสื่อสารกับเพื่อนเลยไปเรียนแบบไม่มีอะไรเลยแล้วต้องใช้ทรส.ส่งงานครูเราเลยขอแม่ให้ซื้อให้เขาบอกให้รอนั้นรอนี้แต่ในขณะที่ซื้อทรส.ราคาถูกให้น้องสาวเราได้และเราเข้ากับเพื่อนไม่ได้และก็ไม่ค่อยถูกกับพ่อเลี้ยงเราน้อยใจนส.(น้องสาว)มาตลอดเพราะป้าก็พร้อมซัพพอตแม่ก็ตามใจแต่กับเราเราเคยทำไรสักอย่างไม่ถูกใจแม่เขาเอากะละมังพาดหัวเราเราเครียดกับพี่วท.และที่บ้านมากตอนนั้นเคยตัดสินใจจะโดดตึก(บ้าน3ชั้นเราอยู่ชั้น3)แต่ไม่ตายและแม่ก็เหมือนจะสนใจเราขึ้นมานิดหน่อยแต่เราไม่ได้ต้องการเราไม่ได้อยากอยู่แล้วเพราะไม่เคยมีใครเข้าใจครส.เราและป้าเราก็มาซื้อทรส.ให้หลังจากที่เราพยามโดดตึกและฆตต.หลายครั้งย่ำว่าป้า!และปีนั้นเราก็ซิ่วจากเด็กที่ทุกคนคาดหวังกลายเป็นว่าทุกคนมองข้ามไม่สนใจเราเลยและแม่ก็ย้ายไปเช้าบ้านที่ิอยู่ใกล้ที่ทำงานเราเลยได้อยู่บ้านหลังนั้นคนเดียวปีต่อมาเรารู้สึกอยากเรียนเราเลยขอเขาไปสมัคเรียนใหม่เขาบอกว่าเรียนไปทำไมเรียนไปก็ไม่จบถ้าจะเรียนก็ไปสมัคเอาเองไม่ไปเป็นผปค.ให้เสียเวลาเราเลยไปสมัคเองกับเพื่อน และเราเรียนเกรดค่อนข้างมีได้เกียรติบัตรด้วยเราบอกเขาว่าวท.เชิญไปเพราะไปรับเกียรติบัตรเขาก็ไม่ได้เต็มใจไปเท่าไหร่และในขณะที่เราเรียน3ปี(ปวช.)เขาก็แทบจะไม่เคยมาหาที่บ้านเลยแทบจะไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเรียนเป็นไงแค่ส่งตังมาให้ไปรร.ถึงช่วงเราฝึกงานเขาก็ช่วยหาหอให้เแต่หอไกลจากที่ทำงานเราเลยขอให้เขาออกรถให้เขาบอกว่าเขาไม่มีตังเลยเอารถคันเก่าเขามาให้ขับแบบมีครัชแต่เราขับรถไม่เก่งเลยขับไม่เป็นแต่ยังดีที่ฝึกงานมีรถรับส่งและตอนนั้นทรส.เราพังเขาให้เราไปขอตังจากพ่อ(แยกทสงกันตั้งแต่เรา4ขวบและไม่ค่อยได้ติดต่อ)พ่อก็ให้ตังไปซื้อย่ำว่าพ่อ!ฝึกงานจบเทอม2ช่วงนั้นเราทำงานพาสทามหาเงินเองเพราะเงินที่เขาให้ไม่พอค่าทำโครงงานและเขาก็ส่งให้เราน้อยลงทุกวันๆจนเราเรียนจบเราตัดสินใจดรอปไว้เพราะเขาบอกเราว่าเราก้ขึ้นปวส.น้องก้เข้าปวช.เขาหาเงินไม่ทันจริงๆแต่เขาไม่ได้บอกว่าจะไม่ส่งเขาเลือกที่จะมาพูกปัญหาการเงินให้ฟังเราเลยยอมดรอปเพื่อแบ่งเบาเขาและทำงานหาเงินเองมาตั้งแต่นั้นโดยที่ไม่ขอเขาเลยนานๆทีจะขอ2-3ร้อยเขาก็ไม่ได้มาหาเลยมีช่วงที่เราติดโควิดกับแฟนทั้ง2คนเขายังไม่รับรู้เลยเพราะเขาไม่เคยถามเราก็ไม่อยากบอกตอนนั้นมีแต่คนรอบช้างช่วยถึงผ่านมาได้ มีช่วงหนึ่งเขาย้ายห้องเช่ามาอยู่ในสวนเขาเห็นว่าเลี้ยงแมวได้(เรามีแมว3ตัว)เขาเลยบอกมาอยู่กับเขามาช่วยเขาขายของไปก่อนเราเลวตัดสิ้นใจไปเพราะเราก็อยากอยู่กับแม่เหมือนเด็กทั้วไปนั้นละเพราะเขาเฃี้ยวเราแค่4ขวบตอนอยู่นครปฐมป้าเป็นคนเลี้ยงเรากับน้อง เพิ่มเติมน้องสาวเราหลังเรียนจบป.6ที่มหาชัยที่เดียวกับเราก็ย้ายกลับมาอยูากับป้าที่นครปฐม และหลังจากเราย้ายไปอยู่กับแม่เรารู้สึกได้ทันทีว่าเราไม่ถูกสะตากับพ่อเลี้ยงคนนี้แต่เราเฃือกที่จะเงียบและยอมมาโดยตลอดมีวันหนึ่งแฟนเราก็มาหาเราที่บ้านแม่เราบอกแม่ไว้แล้วว่าแฟนจะมาแต่พอแฟนเรามาแฟนแม่ก็ด่าแฟนเราประมาณว่าไปไม่ลามาไม่ไหว้บ้านนี้ไม่ใช่โรงแรมนะจะมาก็มาจะไปก็ไป(แฟนเราทำงานที่อื่นนานๆทีมาหา)ตอนนั้นเราโกรธมากเพราะเราบอกก่อนตลอดและตอนแฟนเรามามันก็เคารพทุกครั้งแต่กับมาด่าเสียงดังไม่ให้เกียรติเราและแม่เลย เราเลยตัดปัญหาไม่ให้แฟนมาหา และมีครั้งหนีงเขาทะเลาะกับแม่จนถึงขั้นทำร้ายข้าวของทำร้ายร่างกายแม่ขโมยเงินแม่และล็อกล้อรถทำร้ายของที่ต้องเอาไปขายเพรสะเรื่องเล็กๆเราไม่โอเครและเกลียดหน้ามันสุดๆเราทั้งด่าฟ้องทุกคนในครอบครัวทำทุกอย่างเพื่อปนะกาศวาสไม่ชอบหน้าแต่คนที่ลำบากใจคือแม่เพราะว่าคือคนกลางเราเลยเลือกที่จะต่างคนต่างอยู่ทำงานเสร้จเข้าห้องออกตลาดก็ไม่คุยกัน วันหนึ่งมันมาหาเรื่องเราเรื่องที่เรากินน้ำแล้วไม่กรอกเข้าตู้ทั้งๆที่เราพึ่งจะกินเพราะปกติเราไม่ค่อยกินน้ำแม่กับมันก็ทะเลาะกันใหญ่ทะเลาะกันกลางตลาดจนแม่เราขับรถหนีออกไปพักใหญ่และตอนกลับบ้านต้องกลับด้วยกันแม่บอกให้เขาจอดที่บ้านเพราะจะลงแม่มันไม่จอดเพราะมันจะไปซื้อเบียร์ที่ร้านค้าเถียงกันจนแม้ราเปิดประตูตอนรถขับอยู่จนเกือบตกรถมันก็ไม่จอดพอถึงร้านค้าแม่บอกให้เราลงจาดรถแล้วจะให้น้ามารับไปที่อื่นมันวิ่งตามมาแล้วกระชากกระเแม่เลยให้กระเป๋าตังไปแล้วพาเราเดินกลับเพื่อนไปรอน้ามารับมันก็ขับรถตามมาและเกือบชนเรากับแม่แล้วมาจอดขวางแล้วกระชากแม่เราบอกให้ขึ้นรถแล้วชี้หน้าด่าเราว่ากูอยู่กับครอบครัวกูตั้งนานไม้คยมีปัญหาจนเข้ามานั้นละครอบครัวกูมีปัญหาแล้วก็ซุดกระชากกันอยู่สักพักมันก็ขับรถหนัไปเรากับแม่ก็เดินไปรอน้า เหตุการณ์วันนั้นและอีกหลานๆครั้งๆทำให้แม่ต้องย้ายกลับมาอยู่นครปฐมกับป้าตอนนั้นเราไม่โกรธแม่เลยที่โยนเรามาไว้กับป้าเพราะเข้าใจ เราบอกกับแม่ว่ามานี้ไม่ขอไรมากเลยขอแค่อย่าเอามันมาเหยียบที่นี้ได้มั้ยเขาตอบรับปากแต่หลังจากนั้นเขาก็เอามันมาที่นครปฐมทั้งๆที่รู้อยู่แกใจว่าเราไม่ชอบและไม่อยากเจอเราถาทเขาถึงเหตุผลเขาก้บอกแค่ว่าแม่ขอโทษแม่ไม่ได้ตั้งใจรอบหน้าแม่จะไม่เอามาอีก และก็มีรอบ2ก็พูดเหมือนเดิมขอโทษ และรอบก็เหมือนเดิมเราสุดจะทนป้าเราก็พูดว่าเขาไม่ได้มาหาเขามาเยี่ยมไข้ลุงอย่าเยอะอยู่ไม่ได้จะไปไหนก็ไปเราเลยตัดสินใจเดินออกจากบ้านเพื่อนหนีๆไปสักทีเราเดินออกไปเกือบ10โลแม่ทักมาขอโทษเราขอโทษที่ทำให้ครอบครัวเราเป็นแบบนี้แม่จะไม่ทำอีกบอกให้เรากลับมาได้แล้วเขาจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แต้ราออกไปตอน6โมงเขากลับกันตอน4ทุ่มวันนั้นเราตัดสินใจบอกแม่ไปว่าต่อไปนี้เลิกเรียกเราว่าลูกเถอะถ้ายังอยู่กับคนนี้อยู่และเราบล็อกแทบทุกช่องทางการติดต่อกับเขาไม่ติดต่อไม่ขอความช่วยเหลือตัดขาดไปเลยและตอนนั้นเราโกรธมากๆเพราะเขาเอาแต่ขอโทษและทำมันซ้ำๆแบบเดิมเลือกแคร์แฟนมากกว่าลูกไม่เคยสนใจครส.เราเลยเป็นเวลา2ปีกว่าทุกวันเกิดเราเขาจะฝากน้องมาแฮปตฃอดและเขาก็ชอบใช้ข้อความที่ว่าขอโทษเสมอทั้งๆที่เขาก็ยังทำเรื่องที่เราไท่โอเครซ้ำๆทั้งที่เคยสัญญาว่าถ้างวดรถหมดเขาจะเลิกกับมันเราจะได้อยู่ด้วยกัน3คนแม่ฃูกแบบเดิม(เราไม่ได้ขอ)แต่ตอนนี้งวดรถหมดไปปีกว่าแล้วก็ดหมือนเดิม ไม่โกรธที่ทำให้ไม่ได้แต่โกรธที่สัญญาลมๆแล้งๆ จนมาวันหนึ่งแม่ก็ได้ซื้อทรส.ใหม่ให้น้องราคาเกือบ4หมื่นแต่เรายังใช้เครื่องเก่าตั้งแต่สมัยเรียนพอน้องเราฝึกงานก็ถอยรถให้โดยที่เราไม่เคยได้รับอะไรจากเขาเลยสักอย่างแค่การซัพพอตเราเขายังแทบจะไม่ให้กับให้น้องทุกอย่างเราน้อยใจมากๆเลยนะแต่เพื่อนเราเตือนเสมอว่าเราอะเก่งแล้วหาเงินเองได้อยากได้ไรก็หาเองได้ทุกอย่างไม่ต้องรอเขาและช่วงนึงที่เราทะเลาะกันกับป้าไม่คุยกันทะเลอะแบบแรงมากถึงขั้นที่ว่าป้าทำร้ายร่างกายเราและไล่เราออกจากบ้าน น้องเราเลยไปปรึกษาแม่เขาเสนอตัวเข้าช่วยเองโดยที่เราไม่ได้ร้องขอ ขอบอกว่าจะออกค่ามัดจำห้องให้ให้เราออกมาอยู่คนเดียวข้างนอกเราก็รับความล่วยเหฃือไว้โดยตกลงกันว่าสิ้นเดือนจะไปดูห้องกันแล้วเราจะออกรถเพราะตอนนี้เราไม่ทีรถป้าและน้องไปรับส่งทำงานแม่เขาจะจ่ายค่าห้องส่วนรถเราจะออกเองตังตัวเอง100%กว่าจะสิ้นเดือนเราต้องเจอควาทกดดันจากป้าไม่คุยกันไม่มองหน้าพุดแดกดันเรา เจอน้องที่บางวันไม่อยากไปรับเราก็ทิ้งข้อความไว้ว่าวันนี้รถไม่ทีน้ำมันกลับเองนะไปรับไม่ได้แล้สเราเลิกงาน3ทุ่มเราต้องวารให้พี่ที่ทำงานมาส่งประจำและเรารู้สึกเกรงใจมากๆที่คนรอบข้างดีกับเราขนาดนี้ เราเลยทักไปบอกเขาผ่านติ๊กต้อก(ช่องทางเดียวที่ติอต่อ)ว่าศุกร์สิ้นเดือนนี้พาไปดูรถหน่อยเพราะเราไม่มีใครพาไปดู+ทำงานหนักสุดๆตอนแรกเขาตอบเดี๋ยวพาไปให้บอกอีกทีใกล้ๆเดี๋ยวลืมเราเลยทักไปหาเขาวันพฤหัดก่อนถึงวันแต่เขาบอกมาว่าไม่รัจะไปได้มั้ยไม่รู้ลาได้มั้ยเหตุผล108เรากดลางานไปแล้วเราเลยถาทเขาไปแต่พาไปแค่นี้ไม่ได้หลอไม่ได้ขออะไรเลยนะทำไมตอนน้องถึงทำให้ได้ทุกอย่างทั้งซื้อทรส.ซื้อรถแต่กับเราแค่ให้พาไปเฉยๆเองเขาก็ตอบประมาณว่าเออเขาจะมาพอเช้าวันศุกเราเลยทักไปถามว่าจะเอายังไงตอน8โมง(เราลางานครึ่งวันหลัง)จนเราเลิกงานตอนบ่ายโมงเขาก็ไม่ตอบตอนนั้นเราค่อนข้างที่จะโมโหเพราะทำไมไม่ให้คำตอบทั่ชัดเจนถามก็เงียบแล้วเราลางานแล้วด้วยเราเลยโทรไปถามเขาบอกเดี๋ยวกูกินข้าวเสร้จกูไปนัดย่ายไม่ใช่หลอแต่ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้วเขาบอกกูทำของไปขายอยู่ตั้งแต่เช้าแต่ตต.ออนตลอดแต่ให้คำตอบไม่ได้ว่าทำไรอยู่ เราเลยบอกว่าถ้ามันไม่สะดวกขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาหลอกแค่ขอแค่นี้มันลำบากขนาดนั้นก็เขาก็ด่าว่าเขาเป็นแม่นะอย่ามาเอาแต่ใจใส่เขาอย่ามาใส่อารมทั้งๆที่ตอนนั้นเราบอกก่อนเป็นครึ่งเดือนตอนแรกรับปากพอบอกอีกลังเลพอถึงวันก็ไม่มห้คำตอบถ้าเราไม่โทรไปเขาจะมามั้ย และเขาก็ทักด่าเราว่าเขาเป็นแม่นะอย่ามาเอาแต่ใจทุกวันนั้เขาไม่มีอนคตไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็เพราะว่ามีเรา เขาบอกว่าเราโตแล้วทำไมไม่โทษตัวเองมั้งโทษแต่คนอื่น เขาบอกว่าเขาก็อยากมีชีวิตของเขามั้ง เขาบอกถามว่าเขาต้องเลี้ยงเราจนตายจากกันเลยมั้ย แต่เราแค่อยากจะรู้ว่าเราขอไรเขามากขนาดนั้นเลยหลอแค่ขอให้พาไปดูรถเองเงินก็ออกเองหมดแค่พาไปเองนะตั้งแต่โตมาเราไม่เคยได้ไรจากเขาเลยสักอย่างมีแต่คนอื่นให้ขนสดจะไปออกรถเพื่อนเรายังบอกว่าแต่พาไปไม่ได้เดี๋ยวกูขับรถจากแม่กลองไปพาไปก็ได้พี่ที่ทำงานบอกเดี๋ยวเขาหยุดพาไปมั้ยแต่แม่บอกอย่าเอาแต่ใจ น้องสาวเราก็ทักมาบอกว่าทำไมไม่บอกมันจะพาไปมันว่างเราก้ถามพาไปได้ใช่มั้ยมันบอกได้เราเลยนั้งวินกลับไปเอาเอกสารพอออกมามันบอกหารถนั้งมาหากูเอวสิเดี๋ยวพาไปแต่มันไม่ทีรถไปเลยมันก็ด่าให้เรานั้งวินไปราคาเป็น100แล้วเราไม่มีตังมากพอที่จะมาเสียค่ารถขนาดนั้นน้องสาวก็ด่าเราว่าเราเอาแต่ใจด่าเราสาระพัดแต่จะมีใครเข้าใจมั้ยว่าหาเงินคนเดียวมันเหนื่อยนะถ้าเอาตังไปดาวรถแล้วเหลือตังกินทั้งเดินไม่ถึงพันทำไมต้องเสียกับค่าพวกนี้ด้วยทั้งๆที่น้องสามารถมารับได้แล้วพอเราบอกว่าไปไม่ได้มันก็บอกกูไม่ได้ว่างไปรับนะอย่ามาทำตัวเป็นเทวดาจะให้คนอื่นตามใจไปหมดแล้วสรุปคือเราต้องรู้สึกแบบไหนอะคนในครอบครัวเราไม่มีใครเลยที่เต้มใจช่วยเราแต่คนอื่นกลับพยามช่วยเราแบบเต็มที่เราควรทำยังไงต่อดีกับครอบครัวที่ไม่ใช่เซฟโซนนี้