ดิฉันมีเรื่องหนักใจที่อยากมาชวนทุกคนพูดคุยค่ะ คือดิฉันทำงานไกลบ้านมาหลายปี ในใจน่ะอยากดูแลพ่อและแม่ให้ดีที่สุดนะคะ ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่ทางใจด้วย ดิฉันทราบดีว่าพ่อแม่อยากเจอและคิดถึงดิฉันมาก ๆ เวลาที่มีอยู่ด้วยกันก็น้อยลงไปทุกวัน แต่ บางทีคุยกันเยอะ ๆ พวกเขาก็มักจะพูดอะไรที่ทำให้เราไม่สบายใจ หรือไม่พอใจขึ้นมา ดิฉันรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก พอเราเริ่มเงียบหรือบอกตรง ๆ ว่าเราไม่โอเคกับคำพูดนั้น พวกเขาก็จะน้อยใจทันที แล้วตามมาด้วยการประชดประชัน หรือเงียบใส่เราไปเลย ทำให้บรรยากาศแย่ลงไปอีก
ตอนนี้ดิฉันสับสนมากค่ะ... ใจหนึ่งก็รู้สึกผิดว่าเราเป็นลูกที่แย่หรือเปล่าที่ 'ทน' ความน้อยใจและคำพูด คำถามของพ่อแม่ไม่ได้ แต่อีกใจหนึ่งเราก็อยากให้พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่เซฟโซนของเราบ้าง
แม้ว่าไม่ได้กลับบ่อย แต่ก็มีกล้องวงจรปิดเอาไว้ดูนะคะว่าเป็นไงบ้าง มีการแชท โทร วิดีโอคอลกัน และก็ใช้แอป Nexac Care ดูพวกการกินยาและตารางนัดหมอให้ทั้งพ่อและแม่ค่ะ แต่ปัญหาที่แก้ไม่ตกคือ "ช่องว่างทางความรู้สึก" ค่ะ และพ่อกับแม่ก็อยากเจอฉันแบบตัวเป็น ๆ แต่พอดิฉันฝืนใจกลับไป ก็กลายเป็นตัวเราเองที่รู้สึกแย่
เพื่อน ๆ มีปัญหาแบบนี้กันบ้างไหมคะ?
ทำงานไกลบ้าน นานๆ กลับที... แต่พอคุยกันเยอะกลับอึดอัด เราเป็นลูกที่แย่ไหม?